Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน

Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน

  • 140 ตอบ
  • 10013 อ่าน
*

ออฟไลน์ man.in.shadow7

  • Full Member
  • **
  • 238
  • 2726
    • ดูรายละเอียด
ตัวละครและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรื่องนี้ เป็นเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

ความเดิมตอนที่แล้ว

ปันได้ใช้ลูกแก้ววิเศษและขวานรามสูร ช่วยชีวิตหญิงทั้งสอง  รวมทั้งได้ลักหลับกับหญิงนิรนาม  ก่อนที่เค้าจะรู้ข่าวว่า เอก เพื่อนรักของตนถูกเศษอุกกาบาตพุ่งเค้าใส่ ได้รับบาดเจ็บสาหัส (ไม่ใช่คุณเอกจาก "รักยม" นะครับ 5555+)

...........................................


โรงพยาบาล   XXX



        ปันวิ่งกระหืดกระหอบไปยังห้อง  ICU   หลังจากที่เค้าได้ข่าวเรื่องเอกโดนฝนดาวตกใส่จนได้รับบาดเจ็บสาหัส และทางโรงพยาบาลที่น่านก็ไม่มีเครื่องมือที่จะรักษาได้ จึงทำการส่งตัวเอกมายังโรงพยาบาลในกรุงเทพฯที่เพรียบพร้อมด้วยเครื่องมือมากกว่า



?????     :    เห้ย  ไอ้ปัน  ใจเย็น!!!!



        เสียงที่คุ้นหูเรียกเค้าไว้    ปันหยุดชะงักฝีเท้าลง  หันกลับไปมอง  นักศึกษาแพทย์หนุ่มหน้าตี๋ในชุดเสื้อกาวน์เดินเข้ามาหาเค้า  เค้าคนนี้คือ เจ  เพื่อนรักของปัน  ในชีวิตปันนั้นมีเพื่อนรักอยู่สองคน คนหนึ่งคือเอก  และอีกคนหนึ่งคือ ไอ้เจนี่เอง



ปัน     :     ไอ้เอกเป็นไงมั่ง  เกิดไรขึ้นวะ


เจ   :     ใจเย็นดิมึง   ตอนนี้อาจารย์กูดูแลไอ้เอกอยู่ใน ICU   อาการยังน่าเป็นห่วงแหละ  ยังไม่ได้สติเลย  นี่ก็สองคืนละตั้งแต่มันโดนฝนดาวตกตกใส่


ปัน     :     เดี๋ยวนะมึง   ที่มึงพูดมาเนี่ย    ให้กูใจเย็นได้ไงวะ  ไอ้หอก


เจ     :     เออน่า  มึงก็รู้จักไอ้เอก  มันไม่ตายง่ายๆหรอก    แต่....


ปัน     :     แต่ไรวะมึง


เจ     :      กูได้คุยกับหมอที่น่าน  เค้าบอกไรแปลกๆมาด้วย


ปัน  :     อะไรวะ?


เจ     :     เค้าบอกว่า  ตอนที่เค้าไปพบไอ้เอกอ่ะ   เลือดของมันเรืองแสงด้วย   ตัวของมันก็เรืองแสง


ปัน     :      ประกายไฟจากฝนดาวตกล่ะมั้ง   


เจ   :     กูก็คิดเหมือนมึง  กูเห็นมันละก็ไม่มีอะไรแปลกๆที่เค้าบอกกัน   เอ้อ  กูไปดูมันต่อละ   มึงก็กลับไปก่อนละกัน   ตอนนี้เค้ายังไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยม


ปัน     :      เออ   ฝากด้วยละกันมึง 



        เจเดินหายเข้าไปในห้อง ICU    ปันค่อยๆหันหลังกลับ   แต่แล้วมือถือเค้าก็ดังขึ้น  ปันหยิบขึ้นมาดู  เบอร์ที่ขึ้นหรากลับเป็นเบอร์ของเอิร์ท



ปัน     :       ว่าไงจ๊ะ    เมื่อคืนก่อน โดนไปสามน้ำยังไม่พอหรอ  อิอิ


เอิร์ท    :     ปันนี่ล่ะก็     ไม่ใช่เรื่องนั้น   มีเรื่องเร่งด่วนน่ะ     ปันช่วยมาที่แลปตอนนี้เลยได้มั้ย


ปัน     :     เกิดไรขึ้น?


เอิร์ท     :      รีบมาละกัน   เดี๋ยวรู้เอง


ปัน  :    ได้ๆ   ไปเดี๋ยวนี้แหละ





.......................................

SEX  LAB



            ปันมาถึงภายในเวลาไม่กี่นาที    ดร.แอร์และเอิร์ทยืนรอเค้าอยู่  ทั้งสองมีสีหน้าวิตกกังวล   ดร.แอร์ยังคงไม่มองหน้าและพูดคุยกับปัน  หรือสิ่งที่ปันกลัวจะเป็นจริง มันจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับหญิงสาวที่กำลังพักฟื้นทั้งสองเป็นแน่


ปัน     :      เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอใช่มั้ย?


ดร.แอร์     :      ...................


เอิร์ท      :      ก็..........


ปัน       :       เกิดอะไรขึ้น!!!


เอิร์ท   :     ปัน   ใจเย็นก่อนสิ     เมขลายังไม่ฟื้นเลย  ส่วนเธออีกคน......หาย


ปัน      :      หายแล้วก็ดีสิ  ข่าวดีนี่นา ไมทำหน้าเหมือนมีคนตาย


เอิร์ท     :       เธอหายตัวไป!!!


ปัน     :      ห๊ะ    ว่าไงนะ


เอิร์ท     :     ตามมา


            ปันเดินตามเอิร์ทไปอย่างสับสน  เอิร์ทพาเค้าไปยังห้องพักฟื้นของหญิงนิรนามคนนั้น   แต่พอเปิดประตูเข้าไป  ปันกลับพบว่า เธอไม่อยู่ภายในห้องแล้ว!!!   


ปัน    :    เธอหายไปตั้งแต่เมื่อไร?


เอิร์ท    :     ก่อนที่เอิร์ทจะโทรหาปันไม่นาน



        ปันใช้ตา  x-ray ,infrared   ความสามารถในการรับรู้คลื่นต่างๆสำรวจภายในห้องอย่างละเอียด    เค้าไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ  ไม่มีร่องรอยการงัดแงะหรือบุกรุกจากบุคคลภายนอก   แล้วปันก็สังเกตเห็นกล้องวงจรปิด



ปัน      :     ปันใช้พลังดูแล้ว  ไม่เจอสิ่งผิดปกติเลย    ห้องนี้มีกล้องวงจรปิดนี่  ลองเชคหรือยัง


เอิร์ท    :      เพราะดูแล้วน่ะสิ    เลยต้องให้ปันมาช่วย  ตามมาสิ



        เอิร์ทพาปันออกมาจากห้องพักฟื้น   ตรงไปยังห้องควบคุมภาพวงจรปิด  ซึ่งดร.แอร์กำลังยืนรออยู่ภายในห้อง   เอิร์ทเดินไปที่มอนิเตอร์เครื่องหนึ่ง  แล้วเปิดภาพให้ปันดู


        ในจอนั้นเป็นภาพภายในห้องพักฟื้นของหญิงนิรนามคนนั้น   เธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงพักฟื้น   ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ   ปันสังเกตเวลาที่ขอบหน้าจอ   เป็นเวลา 10.30 น.    ซึ่งเป็นเวลาที่เค้าเพิ่งเดินทางไปถึงโรงพยาบาลเพื่อดูอาการของเอก   แต่แล้วจู่ๆร่างของหญิงสาวคนนั้นก็เด้งผึงขึ้นมาจากเตียง   เธอฟื้นแล้ว!!!   เธอหันซ้ายหันขวาไปมา  ก่อนที่จะก้มลงมองมือตนเอง  เพียงไม่กี่อึดใจ   ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือไม่   ปันกลับมองเห็นร่างของเธอค่อยๆจางลง  จนอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา  เวลาที่ขอบจอบอกที่ 10.33 น.


            นี่มันเกิดอะไรขึ้น   เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร   ไม่มีวี่แววถึงสิ่งผิดปกติ  ไม่มีใครบุกเข้ามา   จู่ๆเธอก็หายไปเอง ปันดูซ้ำรอบที่สองเพื่อความแน่ใจว่าเค้าไม่ได้ตกหล่นอะไรไป   เมื่อดูจบเค้าเงยหน้ามามองหน้าเอิร์ทและดร.แอร์ที่มีสีหน้าฉงนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น


ปัน    :    เดี๋ยวปันขอไปดูในห้องอีกทีละกันนะ


            เอิร์ทพยักหน้ารับแล้วพาปันกลับมาที่ห้องพักฟื้นของหญิงสาวนิรนามคนนั้น  ปันสำรวจเตียงคนไข้อย่างละเอียด  บนผ้าปูเตียงยังมีกลิ่นของเธอติดอยู่จางๆ   แต่ไม่มีเบาะแสใดๆทั้งสิ้น   ราวกับว่าจู่ๆเธอก็กลายเป็นอากาศหายไปเลย   ปันได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ   ไม่มีสิ่งใดที่เค้าจะทำได้เลย


เอิร์ท    :     ไม่ได้  ก็ไม่เป็นไรนะปัน   เดี๋ยวพวกเรามาช่วยกันหาตัวเธอ


ปัน     :     ขอโทษนะ


เอิร์ท    :     ไม่เป็นไรหรอก


ปัน    :     วันนี้ปันมีธุระ    งั้นปันไปก่อนนะ   บายเอิร์ท


เอิร์ท    :    บายจ้....  อุ๊บบบ



            ปันประกบปากจูบเอิร์ทโดยทีเธอไม่ทันตั้งตัว   ก่อนที่เค้าจะค่อยๆถอนริมฝีปากออก ใบหน้าเอิร์ทกำลังเคลิบเคลิ้มเปี่ยมด้วยความสุข    เธอปรือตามองเค้าเหมือนไม่อยากให้เค้าไป   เหมือนกับว่าปันไปจุดไฟอารมณ์ของเธอขึ้น  แต่ปันก็ไม่สามารถตอบสนองเธอได้เนื่องจากดร.แอร์คงกำลังจับตาดูอยู่   ปันได้แต่จุ๊บแก้มเธอเบาๆหนึ่งที  แล้วก็ออกจากแลปมา


ตึ๊งตึ่ง



        เสียงไลน์ดังมาจากมือถือปัน   ปันหยิบมันขึ้นมาดู   คนที่ไลน์มาคือ  รตี เพื่อนของพี่มิลค์พี่สาวข้างบ้านสุดเอ๊กซ์นั่นเอง



รตี    :      ถ่ายละครเหนื่อยจัง


ปัน     :      นอนพักเยอะๆนะพี่


รตี     :       ยังไม่เสร็จเลยง่า  เพิ่งได้พักสิบนาที   ซื้อขนมมาฝากหน่อยยยยยยย

 
                       
            เนื่องจากเหตุการณ์หลังๆมานี้ทำให้ปันเกือบลืมไปซะสนิทเลยว่าเค้าได้รับมอบหมายในการตามล่าตัว The Crow   และบุคคลที่น่าสงสัยคนหนึ่งก็คือ  รตี คนนี้นั่นเอง 



ปัน     :     อยากกินไร  เดี๋ยวซื้อไปฝาก


รตี     :     จะมาจริงหรอ   พี่อยู่สระบุรีนะ   จะมาหามั้ยล่ะ


ปัน    :     เดี๋ยวบินไปหาเลยเนี่ย


รตี    :     555555  เป็นซุปเปอร์แมนหรอ  ล้อเล่นนะ   แค่ปันคุยกับพี่  พี่ก็หายเหนื่อยละ  พี่ไปถ่ายละครต่อละ


            ปันเก็บมือถือเข้ากระเป๋า   ตั้งแต่งานแต่งงานวันนั้นเค้าก็ไลน์คุยกับรตีจนสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง  แต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้พบกันเลย  เท่าที่พูดคุยปันก็พบว่ารตีเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยและน่ารักคนหนึ่ง   แต่เค้ายังไม่อยากจะตัดสินว่าเธอไม่ใช่ The Crow เพราะเค้ายังรู้จักเธอเพียงผิวเผิน   หนทางเดียวที่จะรู้ความจริงคือ   เค้าต้องเข้าใกล้ชิดกับเธอมากกว่านี้


            ปันเดินเข้าเซเว่นที่ใกล้ที่สุด  เค้าเลือกซื้อแซนวิชน์สองสามชิ้น  พร้อมกับน้ำเปล่าเย็นๆสองขวด   ก่อนที่เค้าจะเดินออกมาหามุมมืด   แล้วบินทะยานขึ้นฟ้าพร้อมกับถุงใส่อาหารที่ซื้อมา    ปันบินเอื่อยๆไม่ได้เร่งรีบมากนัก   เพียงยี่สิบนาทีเค้าก็มาถึงสระบุรี    และด้วยความสามารถในการฟังเสียงของเค้า  ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เค้าจะตามหาตัวรตี




............................................


            รตีมีอาชีพเป็นนักแสดง   แต่เธอไม่ได้โด่งดั่งอะไรมาก   เธอมักจะได้แสดงเป็นตัวประกอบที่ไม่ค่อยมีความสำคัญเท่าใดนัก  นางเอกของเรื่องนี้ คือ  เจน  ซุปตาร์ตัวแม่ค่าตัวระดับเจ็ดหลักแม่เหล็กของช่องรับหน้าที่  ในส่วนของพระเอกนั้นเป็นพระเอกดาวรุ่งอย่างเจมส์  ซึ่งเค้ากำลังเป็นที่จับตามองเพราะนอกจากความหล่อ น่ารัก และความสามารถทางการแสดงแล้ว  เค้ายังเป็นพระเอกที่ไม่มีข่าวคาวๆกับใครเลย




 

เจน
                                   


        วันนี้กองถ่ายของเธอยกกองมาถ่ายทำกันที่น้ำตกเจ็ดสาวน้อยจังหวัดสระบุรี  แม้ว่าอากาศจะร้อนอบอ้าว แต่ก็มีร่มไม้ใหญ่  และสายน้ำเย็นฉ่ำคอยบรรเทาความร้อนไปได้เปราะหนึ่งหลังจากถ่ายทำฉากสุดท้ายในวันนี้ของเธอเสร็จ รตีก็เดินไปยังซุ้มพักนักแสดง


????     :      รตีเหนื่อยมั้ยครับ  นี่น้ำเย็นๆจะได้สดชื่น


รตี    :      ขอบใจนะเอ็ม



            ชายหนุ่มชื่อเอ็ม  อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ แต่ใบหน้าดูแก่กว่าอายุราวๆสิบปี  เค้าทำหน้าที่คอยดูแลแสงและเงาถามเธอด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับยื่นน้ำแดงแก้วหนึ่งให้เธอ  เธอจิบมันเบาๆ เอ็มยิ้มด้วยความดีใจที่เธอรับมันไว้   ตั้งแต่เธอเลิกกับเก่ง  ก็มีคนแวะเวียนมาขายขนมจีบเธอเรื่อยๆ ตั้งแต่คนในกองถ่ายไปยันเสี่ยทั้งหลาย  แต่เธอกลับไม่สนใจใยดีพวกเหล่านั้น 



เอ็ม    :     เดี๋ยวเอ็มไปก่อนนะ   เสร็จแล้วเดี๋ยวมาคุยด้วย


รตี    :    อื้อ


             เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ผ้าใบ ในขณะที่เจมส์ และเจนกำลังจะเข้าฉากถัดไป เธอเห็นเจมส์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เธอไม่ค่อยชอบสายตาที่เค้ามองเธอเลย  สายตาเค้าเย็นชา ทั้งๆที่เวลาอยู่กับคนอื่น เค้านั้นเป็นกันเองและเป็นมิตรมาก เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจหรือไม่


              เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู หวังว่าชายหนุ่มรุ่นน้องคนนั้นจะไลน์มา  แค่เค้าบอกจะมาหาก็ทำเอาเธอยิ้มแก้มปริ แม้เธอจะรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ก็ตาม  เธอรู้สึกดีกับเค้า   แต่ก็ไม่กล้าจะทำอะไรมากมาย  กลัวเค้าจะไม่คิดเหมือนกับเธอ   เธอยังคงเข็ดจากความรักครั้งก่อน


?????   :     รอใครไลน์มาหาหรือเปล่าครับ



            เสียงนี้ช่างคุ้นหู  รตีหันควับไปมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเธอ    เค้านั่นเอง  ปัน!!!   ชายหนุ่มรุ่นน้องคนนั้น  กำลังยืนยิ้มหน้าทะเล้นในมือถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง



รตี     :      ปัน    มาได้ไง


ปัน    :     ก็บอกแล้วว่าจะบินเอาขนมมาฝากไงครับ  เอ้า นี่ขนม


            รตีรับถุงที่ใส่แซนวิชไปอย่างงงๆ  แล้วกลับไปมองหน้าเค้า  นี่เค้าจริงๆหรอ   เค้ามาหาเธอถึงสระบุรีจริงๆหรอ


ปัน    :    พี่รตีเป็นไรป่าวเนี่ย   ยืนอึ้งๆ


รตี     :     ปันมาทำไรเนี่ย


ปัน    :     ก็มาหาพี่สิครับ    พอดีปันมาเยี่ยมญาติน่ะ   เห็นพี่ฝากซื้อขนม  เลยแวะเข้ามาดู


รตี  :    แหมแวะเข้ามาดูนางเอกล่ะสิ  นู่นอยู่ตรงนั้นไง


ปัน  :    ใครบอกล่ะ  ผมมาดูพี่ต่างหาก

ผู้กำกับ    :     เห้ย   ไอ้นั่นน่ะที่คุยกะรตี    ใครอนุญาตให้เข้ามา


        ผู้กำกับตะโกนดังลั่นข้ามฟากมายังทั้งสอง  เล่นเอาคนทั้งกองหันควับมามองเป็นทางเดียว  ผู้กำกับในวัยกลางคนจ้องเขม็งมาที่ทั้งสอง  แต่ในแววตาปันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นใจดี นางเอกสาวเจนหันมามองแล้วเธอก็ยิ้มมุมปาก เธอสวยไม่เบาเลยทีเดียว   คนที่ชื่อเอ็มนั้นทำสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด  ส่วนเจมส์กลับไม่สนใจเท่าใดนัก



รตี     :       เพื่อนรตีเองค่ะ   ขอโทษนะคะผู้กำกับ       ปัน เราไปทางนู้นดีกว่า



            แล้วรตีก็ดึงมือปันออกมาจากกองถ่าย  เธอพาเค้าเดินไปตามทางจนลับสายตาคนในกอง  เบื้องหน้าปันมีสระน้ำที่แวดล้อมไปด้วยพืชพรรณต้นไม้ขึ้นรายล้อมจนเขียวชอุ่ม   ทั้งสองทิ้งตัวนั่งลงที่ริมสระ  ปันหยิบแซนวิชในถุงส่งให้รตี



ปัน     :      ไม่รู้ว่าพี่ชอบกินแบบไหน   เลยซื้อมาสามแบบเลย


รตี    :     แบบไหนก็ได้   ปันซื้อมา พี่กินหมดแหละ


ปัน    :     งั้นอันนี้ละกัน   


รตี     :    ปันกินด้วยกันสิ


ปัน    :     ไม่ล่ะครับ   เห็นพี่บ่นว่าหิว  เลยซื้อมาเผื่อ   ชิ้นเดียวไม่น่าจะอิ่มนะ


รตี    :     บ้า   พี่กินไม่เยอะเหอะ  กินนิดเดียว ว้ายยยยยยยยย




พลั่ก




            ของแข็งบางอย่างฟาดเข้าที่หัวปันอย่างแรง   ปันล้มลงไปนอนกองมือกุมศีรษะ   ในขณะที่รตีก็กรีดร้องสุดเสียง   ปันเหลือบตาขึ้นมองเห็นไอ้โม่งหกคนยืนล้อมพวกเค้าอยู่ 




โม่ง1  :    คนสวย จะยอมไปกับพวกกูดีๆ หรืออยากให้ไอ้แว่นนี่ตาย



            ไอ้โม่งที่อยู่ตรงกลางและห่างจากปันที่สุดเป็นคนพูด ไอ้นี่น่าจะเป็นตัวหัวหน้า  ก่อนที่ไอ้โม่งสองคนย่างสามขุมมาหารตี   ปันดีดตัวขึ้นจากพื้นอัดเจ้าคนที่ฟาดเค้าลงไปนอนกองกับพื้น  ก่อนที่จะตะบันหมัดใส่ใบหน้าหนึ่งที   



            ปันคว้าไม้จากไอ้โม่งที่เค้าล้มได้   พุ่งเข้าใส่ไอ้โม่งสองคนที่เดินเข้าหารตี



พลั่ก  พลั่ก




        ปันฟาดไม้กระหน่ำใส่ไอ้คนที่ใกล้ตัวที่สุดเต็มแรง   ไอ้โม่งคนนั้นหน้าสะบัดล้มลงแน่นิ่ง   พวกที่เหลือเห็นปันลุกขึ้นสู้  ก็รีบพุ่งเข้าใส่ปัน ตะลุมบอนหมาหมู่



พลั่ก



พลั่ก


พลั่ก



        ปันล้มลงไปกองคาเท้ากลางวงพวกมัน    ไอ้โม่งสองคนล็อคแขนปันขึ้นมา  ให้รตีได้ดูสภาพปันชัดๆ   สภาพที่เธอเห็นคือ  ปันเนื้อตัวสกปรกไปด้วยดินโคลน  แรงจะยืนยังไม่มี  หมดสติ คอพับตก   



รตี     :     อย่า   อย่าทำเค้า   แกอยากได้อะไร   ชั้นให้ทุกอย่าง


โม่ง1   :     ยอมทุกอย่างจริงหรอคนสวย  หึหึ   วันนี้กูจะยัดเยียดความเป็นผัวให้มึงไง   เห้ย   จับไอ้แว่นนั่นไปถ่วงน้ำ



        ไอ้โม่งสองคนที่ล็อคตัวปันไว้   คนหนึ่งจับบริเวณบ่า  อีกคนจับขา  ก่อนที่จะเหวี่ยงโยนปันทิ้งไปในสระน้ำ



ตูมมมมมม





รตี     :     ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย





            เธอกรีดร้องเมื่อเห็นร่างของปันค่อยจมหายไปต่อหน้าต่อตา   เธอทรุดลงน้ำตาไหลริน   พวกไอ้โม่งหัวเราะหึหึในลำคอ  ค่อยๆล้อมกรอบกระชับพื้นที่เข้ามาหาเธอ  ไม่มีใครสนใจหรือสังเกตปันแม้แต่คนเดียว


            ปันค่อยๆโผล่ขึ้นมาปริ่มๆที่ผิวน้ำ  มีเพียงศีรษะบริเวณตาและจมูกเท่านั้นที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา  แน่นอนด้วยพลังของเค้านั้น  เค้ารู้ตัวก่อนที่พวกมันจะเข้ามาทำร้ายเค้า ไม่มีทางที่อาวุธพวกนั้นจะทำอันตรายเค้าได้เค้าแค่แกล้งสะบัดหน้าตามจังหวะที่โดนทำร้าย  แต่ด้วยพลังของเค้าก็สามารถปกป้องเค้าไว้ได้โดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน   เค้าจำเป็นต้องแกล้งโดนทำร้ายและแพ้  เพื่อจะได้มีโอกาสสังเกตการณ์ได้


            ปันค่อนข้างแปลกใจที่โจรพวกนี้เลือกเข้าทำร้ายพวกเค้าในตอนกลางวันแสกๆ   และบริเวณนี้ก็อยู่ห่างจากกองถ่ายไม่มาก โอกาสที่จะมีคนมาพบและขอความช่วยเหลือนั้นเป็นไปได้ไม่ยากเย็น   สิ่งเดียวที่เค้าพอจะคิดออกก็คือ  คนในกองถ่ายต้องมีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์นี้แน่นอน   


            ปันเฝ้าคอยอย่างใจจดใจจ่อ  โจรพวกนี้โผล่มาก็ถือว่าเป็นโอกาสอันดีที่ปันจะพิสูจน์ว่ารตีใช่ The Crow  หรือไม่   ถ้าเธอเป็นเจ้าอีกามหาภัย   โจรหกคนนี้ไม่ครณามือเธออย่างแน่นอน   ในขณะที่โจรหกคนกำลังกลุ้มรุมล้อมฉุดกระชากรตี





ฟึ่บบบบบบบบบบ



            เงาดำโผลงมาจากยอดไม้เบื้องบนลงไปกลางวงของไอ้โม่งทั้งหก   ราวกับมีพายุหมุนสีดำขึ้นกลางวง   ไอ้โม่งทั้งหกแตกฮือออกมาคนละทิศคนละทาง  ปันจึงสามารถเห็นได้ชัดเจน    รตียังคงนั่งอยู่กับที่  แต่ที่ยืนข้างเธอกลับเป็นคนในชุดดำทั้งตัว ไม่มีใบหน้า  พร้อมกับผมทรงแอฟโฟร์  ในมือควงไม้พลองสีดำไปมา พายุหมุนเมื่อกี้คงเกิดจากการควงที่รวดเร็วของบุคคลนี้นั่นเอง



 

บุคคลลึกลับ

                   


ไอ้โม่ง1   :    แกเป็นใคร!!!!!!!!


บุคคลลึกลับ    :      .............................................


ไอ้โม่ง1    :       เห้ยพวกมึง  จัดการมัน



        ไอ้โม่งทั้งห้า  (โดนปันอัดสลบยังไม่ฟื้นคนนึง) โผวิ่งเข้าใส่คนชุดดำกันโดยพร้อมเพรียง  ในมือของพวกมันแต่ละคนก็มีทั้งมีด  ท่อนไม้กันทุกคน  แต่การโจมตีของพวกมันนั้นสะเปะสะปะไร้แบบแผน   ในขณะที่คนชุดดำนั้นรำพลองด้วยกระบวนท่าที่สวยงาม ปัดป้องการโจมตีของไอ้โม่งทั้งหลายอย่างง่ายดาย    ก่อนที่จะไล่กระหน่ำฟาดไอ้โม่งเรียงตัวจนล้มนอนกองกันทีละคนจนหมดภายในไม่กี่กระบวนท่า



รตี    :   คุณคะ    ช่วยเค้าทีค่ะ


        รตีร้องบอกแล้วชี้ไปที่สระน้ำบริเวณที่ปันถูกโยนลงไป      คนชุดดำควงไม้พลองยาวหมุนกลางฝ่ามือ   ไม้พลองค่อยๆหดสั้นลงเล็กลงจนหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย    เค้าค่อยๆพนมมือแล้วบ่นพึมพำเป็นภาษาที่รตีก็ไม่เข้าใจ  ปันพยายามใช้ตา x-ray   เพื่อจะได้เห็นใบหน้าบุคคลปริศนาคนนี้ แต่ทว่าเหมือนมีพลังงานลึกลับห่อหุ้มร่างเค้าไว้  ทำให้ปันไม่สามารถเห็นหน้าเค้าได้



ซู่    ซู่




            ผิวน้ำแตกกระซ่านเซ็น   ปันค่อยๆหลี่ตามองไปยังต้นตอของเสียงก็พบว่า ฝูงปลาจำนวนมากมายหลากหลายชนิดกำลังแหวกว่ายมาหาเค้า พวกมันค่อยๆใช้ตัวมาพยุงร่างของปันให้ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ แล้วพยุงจนมาถึงริมสระก่อนที่พวกมันจะกระจายกันดำกลับลงไปในน้ำรตีวิ่งเข้ามาดูอาการปันอย่างเป็นห่วงเป็นใย



รตี     :     ขอบคุณมากนะคะ  คุณ......



            คนชุดดำโผบินขึ้นยอดไม้หายวับไปราวกับไม่เคยมีตัวตน  ประจวบกับที่คนในกองถ่ายแห่กันมาพอดิบพอดี  ทั้งผู้กำกับ เจมส์   เอ็ม   และคนในกองเกือบทุกคน   ยกเว้นก็แค่เจนเท่านั้นที่ไม่ได้มาด้วย



ผู้กำกับ     :        รตี  เป็นอะไรมั้ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ไอ้พวกนี้มันเป็นใคร


รตี      :    รตีไม่เป็นไรค่ะ  คนพวกนี้เข้ามาทำร้ายรตี  เพื่อนรตีเข้ามาช่วยเลยโดนแทนแล้วจู่ๆก็มีคนชุดดำหัวฟูๆมาช่วยไว้


ผู้กำกับ     :       คนชุดดำ?  หัวฟู?     เค้าไปไหนแล้ว?


รตี      :      เค้าบินหายไปแล้วค่ะ


ผู้กำกับ       :      ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว    สมัยนี้ขนาดซุปเปอร์ฮีโร่เต็มบ้านเต็มเมือง  พวกโจรยังกล้าอีกนะ   กลางวันแสกๆเลยนะเนี่ย    เอ็มโทรเรียกตำรวจให้มาจัดการด้วย


เอ็ม    :      ครับ


            รตีรีบสำรวจดูปันที่นอนอยู่   ร่างกายของเค้าเปียกโชก  แต่เธอก็สบายใจไปเปราะหนึ่งที่เค้าไม่มีรอยแผลใดๆเลย  เธอเขย่าตัวเค้า  ก่อนที่เค้าจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา   พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะทะเล้นเช่นเคย


ปัน    :      ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับพี่


รตี     :       คนบ้า   ทำไมถึงทำอะไรวู่วามอย่างนี้


ปัน    :      ผมต้องปกป้องคนสำคัญของผมนี่ครับ


รตี    :      ปัน.......

ผู้กำกับ    :      รตีเดี๋ยวไปโรงบาลตรวจดูอาการหน่อยละกันเดี๋ยวให้เอ็มขับรถไปส่ง


รตี        :       ไม่เป็นไรค่ะ  ผู้กำกับ  เดี๋ยวรตีขับรถไปเองดีกว่า  รตีไม่ได้เป็นไรมาก     ไหวมั้ยปัน  ไปกับพี่



            รตีดึงแขนปันไป  โดยมีสายตาของทุกคนจับจ้องมองตามอย่างสนใจ    รตีพาปันเดินไปจนถึงรถเก๋งสีขาว  เธอไขประตูรถแล้วเปิดออก  หยิบผ้าขนหนูผืนหนึ่งให้ปัน



รตี     :     ถอดเสื้อกับกางเกงออกสิ   เดี๋ยวเป็นหวัดหรอก  ไม่ต้องมาทำอายเลย   เช็ดหัวให้แห้งนะ   เดี๋ยวพี่พาไปส่งที่โรงบาล


            ปันค่อยๆถอดเสื้อและกางเกงออกจนเหลือแต่กางเกงบ๊อกเซอร์ แล้วใช้ผ้าขนหนูผืนนั้นเช็ดผมเช็ดตัวที่เปียกปอนอย่างว่าง่าย ก่อนที่เค้าจะเข้าไปนั่งที่ที่นั่งข้างคนขับ  โดยมีรตีนั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับ  เธอสตาร์ทรถแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงบาลที่ใกล้ที่สุด   ปันค่อยๆปรับเบาะที่นั่งเอน แล้วค่อยๆหลับตาลง



            ในขณะที่รถของรตีกำลังค่อยๆวิ่งไปตามเส้นทาง ปันใช้พลังควบคุมคลื่นรังสีความร้อนทำให้ร่างกายของเค้านั้นแห้งได้อย่างรวดเร็ว  แต่จู่ๆปันก็ได้ยินเสียงบางอย่าง   เสียงครวญครางที่แผ่วเบา



????    :     อื้มมมมมมมมมม   อื้มมมมมมมมมมมมม



          
เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 30, 2016, 09:57:31 PM โดย man.in.shadow7 »

*

ออฟไลน์ Wolf Stranger

  • Full Member
  • **
  • 134
  • 111
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กรกฎาคม 02, 2016, 12:10:32 AM »
อ่านสนุก ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆ

*

ออฟไลน์ l3eml3ell

  • Tiny Member
  • *
  • 35
  • 61
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กรกฎาคม 02, 2016, 05:30:03 PM »
สนุกมากครับ เนื้อเรื่องชวนติดตามมากๆ

*

ออนไลน์ nakata32

  • Full Member
  • **
  • 241
  • 236
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: กรกฎาคม 07, 2016, 05:39:43 PM »
คนลึกลับคือเงาะป่ารึป่าวครับ ชุดกับอาวุธ เท่ได้ใจมากๆ

*

ออฟไลน์ KengNaJa

  • Tiny Member
  • *
  • 48
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: กรกฎาคม 07, 2016, 10:16:30 PM »
สนุกมากๆครับ

*

ออนไลน์ huangdi

  • Full Member
  • **
  • 182
  • 196
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: กรกฎาคม 08, 2016, 12:18:01 AM »
ลุ้นทุกตอนจริงๆ ขอบคุณครับ

*

ออนไลน์ grozothe

  • Full Member
  • **
  • 93
  • 64
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: กรกฎาคม 08, 2016, 12:26:11 AM »
เห็นแว๊ปแรกเดาว่าเป็นเงาะป่า สรุปใช่ไหมหว่า

*

ออฟไลน์ lovewinter

  • Full Member
  • **
  • 52
  • 56
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: กรกฎาคม 08, 2016, 12:05:29 PM »
ขอบคุณครับ

*

ออฟไลน์ mooflukeza

  • Full Member
  • **
  • 92
  • 103
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: กรกฎาคม 09, 2016, 10:50:42 AM »
ขอบคุณครับ

*

ออนไลน์ tong33333

  • Full Member
  • **
  • 68
  • 89
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #9 เมื่อ: กรกฎาคม 09, 2016, 11:26:59 PM »
ยอดมนุษย์เริ่มทยอยกันมาหลายคนแล้ว

*

ออฟไลน์ sos-sos

  • Full Member
  • **
  • 192
  • 207
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: กรกฎาคม 10, 2016, 04:07:38 AM »
จัดอย่างต่อเนื้อง

*

ออฟไลน์ Ordinaryman

  • Full Member
  • **
  • 54
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #11 เมื่อ: กรกฎาคม 10, 2016, 07:03:28 AM »
เมื่อกี้ comment แล้วลืม login  คาดว่า เจ้าเงาะจะมีบทบาทสำคัญในตอนต่อๆไปแน่


*

ออฟไลน์ zirza555

  • Full Member
  • **
  • 87
  • 66
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #12 เมื่อ: กรกฎาคม 10, 2016, 04:47:21 PM »
ขอบคุณครับ

*

ออฟไลน์ fakedevil

  • Full Member
  • **
  • 113
  • 104
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #13 เมื่อ: กรกฎาคม 11, 2016, 05:29:13 AM »
เรื่องดูงงขึ้น

*

ออฟไลน์ attawit2524

  • Full Member
  • **
  • 119
  • 155
    • ดูรายละเอียด
Re: Vector ยอดมนุษย์พลังเหนือโลก : ตอนที่ 18 ผิดแผน
« ตอบกลับ #14 เมื่อ: กรกฎาคม 11, 2016, 06:33:32 AM »
ปันจะจัดการรตียังไงน๊า ::Bloody::

 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ