มารราคะ ตอนที่ 10  มารสิ้นฤทธิ์

มารราคะ ตอนที่ 10  มารสิ้นฤทธิ์

  • 0 ตอบ
  • 4658 อ่าน
*

ออฟไลน์ zeech

  • Full Member
  • **
  • 74
  • 2359
    • ดูรายละเอียด
มารราคะ ตอนที่ 10  มารสิ้นฤทธิ์
« เมื่อ: เมษายน 29, 2016, 09:44:45 PM »


ฝ่ายมหาเทพ ขณะสงบอยู่ในสมาธิ ก็ลืมตาขึ้น ยกมือขึ้นตบลงที่เข่าเสียงดังฉาด
“แย่แล้ว  เทพนารี สเตฟานีเสียท่าซะแล้ว”
เหล่าเทพนารี อีก 3 ตน ที่รายล้อมอยู่ รวมทั้งนางฟ้าสามพี่น้อง ที่นั่งรอฟังผล  ต่างตกใจ
ไม่นึกว่าผลจะออกมาเป็นอย่างนี้
 “ท่านมหาแทพ  สเตฟานี เป็นอย่างไร  ข้าขออาสาไปนำตัวนางกลับมา”  
โอลิเวีย กับ โซฟี พูดขึ้นมาพร้อมกัน
สงบใจก่อนของพวกเจ้าก่อน   มารตนนี้ ฤทธิ์เดชมันมากนัก จะประมาทไม่ได้ ที่สเตฟานีเสียท่ามันก็เพราะ
ความประมาทนี่แหละ

เอาอย่างนี้  พวกเจ้าทั้งสามไปพร้อมกัน    ไปช่วยนางกลับมา    
แคทเธอลีน เจ้าเข้ามาใกล้ๆข้า  ข้ามีเรื่องจะสั่งความ   มหาเทพพูดขึ้น  
แล้วหลับตาลง  พลางหงายฝ่ามืออออกมา  พลันก็ปรากฏ
ผ้าถักทอสานกันเป็นตาข่าย ขนาดเท่าฝ่ามือ  สะท้อนแสงระยิบระยับงามจับตา
มหาเทพพูดขึ้นว่า    “โอลิเวีย เจ้ามีอาวุโส และมีความสุขุมกว่าเพื่อน  เจ้าจงฟังข้า  
เมื่อพวกเจ้าลงไปต่อสู้กับมารราคะ เจ้าจงใช้ข่ายใยเพชรที่ข้าจะมอบให้นี้  
จัดการพันธนาการมันเสียก่อน  ข่ายใยเพชร หากมันห่อหุ้มผู้ใด
จะทำให้ผู้นั้นไม่สามารถใช้พลังอำนาจที่มีได้  ทั้งยังเหนียว และแข็งแรง
ทนต่อศาสตราวุธทั้งปวง  ไม่มีทางอื่นที่จะแก้ได้   ต้องผู้อื่นแก้ให้เท่านั้น
พวกเจ้าลงไปแล้วอย่าได้ประมาทเข้าต่อสู้กับมันเด็ดขาด  
เมื่อได้ตัวมันแล้วจงพามันมาให้ข้า




เทพนารีทั้งสาม หลังจากรับบัญชาจากมหาเทพแล้ว  ก็ทะยานกายจากสวรรค์
ลงมาที่อยู่ของมารราคะทันที    เมื่อมาถึงแท่น ริมสระอุทยานก็พบกับภาพ
ที่ทำให้ทั้งสามต้องเบือนหน้าหนี  
มารราคะในร่างเปลือย กำลังย่ำยี สเตฟานีที่ร้องโหยหวนอย่างน่าสงสาร
โอลิเวีย ถลันกายพุ่งออกไปแต่ถูก แคทเธอลีนห้ามไว้  
“ โอลิเวีย  อย่า    จงสงบก่อน ให้ข้าจัดการเอง  มหาเทพมอบวิธีจัดการกับมันให้ข้าแล้ว”


มารราคะ  กำลังเพลิดเพลินกับการสมสู่กับสเตฟานี  พลันมันก็ได้กลิ่นสตรีที่แปลกออกไป
มันละความสนใจต่อร่างเปลือยของสเตฟานี แหงนมองดูเบื้องบน พบเทพนารีโฉมสะคราญทั้งสาม
มันเปล่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ  

“ฮ่าๆๆ  แม่โฉมสะคราญทั้งสามของข้า  เรามาหาความสุขกันเถิด”

แล้วทะยานร่างขึ้นตรงเข้าไปหาทันที
แคทเธอลีน ตั้งสติอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นดังนั้นเธอก็ปล่อย ข่ายใยเพชรไปที่ร่างมารทันที

ข่ายใยเพชรลอยขึ้นไปในอากาศ  แล้วกางออกจนมีขนาดใหญ่  สะท้อนแสงวาววับ
พุ่งตรงไปที่ร่างมารราคะอย่างรวดเร็ว
มารราคะไม่ทันระวัง ถูกข่ายใยเพชรหุ้มคลุมร่างทั้งร่างไว้ สิ้นฤทธิ์ตกลงสู่พื้นดิน

เทพนารีทั้งสาม ร่อนกายลงสู่พื้นดินตามลงมา  
“เจ้ามารชั่วช้าลามก  หากไม่ขัดต่อคำสั่งมหาเทพ  ข้าอยากจะทรมานเจ้าให้สมแค้น”  โอลิเวียพูดขึ้น
“ปลดปล่อยข้าซะ   แล้วรอรับรสสวาทจากข้า แล้วพวกเจ้าจะจดจำมิรู้ลืม ฮ่าๆๆๆ”   มารราคะพูดขึ้นบ้าง

“มารเอ๋ย เจ้าก่อเวรให้กับสตรีมากมาย  เจ้ารู้ไหม ว่านางเหล่านั้นต้องทนทุกข์ขนาดไหน ”  
โซฟี พยายามให้สติมารราคะ  

“ข้าไม่เห็นว่านางเหล่านั้นจะทุกข์อะไรเลย  ข้าเห็นแต่พวกนางร้องครางอย่างมีความสุขทั้งนั้น  รึเจ้าจะลองดูไหมล่ะนางเทพ    ฮ่าๆๆๆๆ”

“หยุดเถอะ อย่าไปพูดกับมันเลย “   แคทเธอลีนร้องห้าม

แล้วตรงเข้าประคองร่างสเตฟานี

สเตฟานี เหลือบดูมารราคะ แล้วหลบวูบทันที  เธอ กลัวจนผวา เธอไม่กล้าสบตากับมัน

เทพนารีทั้งสามเข้าช่วยเหลือ สเตฟานี และเหล่านางฟ้าที่ถูกจับมา    แล้วพากัน นำร่างของมารราคะขึ้นไปเฝ้ามหาเทพ






ท่ามกลาง ลานพระที่นั่งของมหาเทพ  รายล้อมด้วยเหล่าเทพนักรบ เทพสตรีสามนาง  นางฟ้าสามพี่น้อง
ตรงหน้ามหาเทพ มีร่างมารราคะถูกพันธนาการด้วย ข่ายใยเพชร นั่งนิ่งอยู่

มหาเทพกล่าวขึ้นว่า  “มาร  เจ้ากระทำผิดต่อสวรรค์  กระทำเรื่องน่าบัดสีต่อนางฟ้า และสตรีหลายนาง  เจ้ารู้สึกสำนึกบ้างหรือไม่”

“ข้าทำอะไรผิด  เหล่านางเหล่านั้นมีความสุข  ข้ามีความสุข  แล้วเจ้ามายุ่งอะไรด้วย”  มารราคะตอบโต้
“มารราคะ  หากเจ้าไม่สำนึก ข้าจะทรมานเจ้า”  

“ข้าไม่เกรงกลัว  และขอบอกกับเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่า  ถ้าข้าหลุดไปได้ ข้าจะเสพสุขกับนางเทพ บริวารของเจ้าทุกตน
รับรอง ว่านางเหล่านี้จะลืมข้าไม่ลง   ฮ่าๆๆๆ”  
พูดจบ มารราคะก็เพ่งมองไปที่ใบหน้าของ  โอลิเวีย  แคทเธอลีนและโซฟี
อย่างหื่นกระหาย”

“ข้าจะให้เจ้าทรมานกับราคะของเจ้าเอง  หากถึงวันรุ่งขึ้น  เจ้าไม่ระงับราคะของเจ้า ร่างของเจ้าจะมอดไหม้ไปจนหมด”
มหาเทพพูดขึ้น แล้วหันไปสั่งความกับ โอลิเวีย

“เอาตัวมันไปทรมานตามวิธีของเจ้า  โอลิเวีย  ให้มันทุรน ทุราย ด้วยราคะจนมอดไหม้”

“ไม่”     เสียงแมรี่ตะโกนออกมา  “ ท่านทำอย่างนั้น โจก็จะตายไปด้วย  ข้ายอมไม่ได้”
“หยุด  อย่าบังอาจขัดคำสั่งของมหาเทพ”  แคทเธอลีนพูดขึ้น

“โจ     เมื่อไหร่จะรู้สึกตัวเสียที”  เจ้าเป็นมนุษย์  เจ้าจำได้หรือไม่   เจมิน่าพูดขึ้น
“โจ  เจ้าจำข้าได้หรือไม่  ข้า ราเชลไง”  ราเชลพยายามฟื้นความจำของโจ

“โจ นี่แม่รี่ ไง  เราเคยเล่นสนุกด้วยกัน   เล่นน้ำกัน  ฝึกวิชาด้วยกัน   ตอนนั้นเรามีความสุขมากเลยนะ  เจ้าจำได้ไหม”
“โจ…  โจ … โจ … ข้าคือ แมรี่  กลับมาหาข้าเถอะ    ข้ารักเจ้า”  แมรี่ร้องเรียกชื่อ โจ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม
จิตสำนึกของโจ ฟื้นขึ้นทันที  เขาจำได้  จำได้ทุกคน  พี่เจมิน่า  พี่ราเชล  และสุดที่รัก แมรี่ของโจ
เขาพยายามเอาชนะจิตมารที่ครอบงำ  แต่จิตของมารร่างที่สอง นี้ มันยากที่จะเอาชนะได้ เขาทำได้เพียง
แต่ฉายแววตาอันเศร้าโศก ส่งไปยังแมรี่    “แมรี่ โจลาก่อน   โจไม่เคยลืมแมรี่”   โจทำได้เพียงคร่ำครวญในใต้สำนึก



ข้างฝ่ายจอมปีศาจ   เมื่อถูกมารราคะขับไล่ออกจากที่อยู่ของตน
ก็พาบริวารเข้าไปขอความช่วยเหลือกับ เจ้าสมุทรสหายรักในเมืองบาดาล  
พร้อมกับเล่าความที่ผ่านมาให้ฟัง  เจ้าสมุทรทราบเรื่องราวทั้งหมดถึงกับอุทานว่า

“หาได้ยากจริงๆ”  
“อะไรรึ สหายข้าที่ว่าหาได้ยาก”  จอมปีศาจเอ่ยถาม
ก็ผู้ที่สามาถทำให้สวรรค์ปั่นป่วนได้ถึงเพียงนี้  นะซิ……  ฮ่าๆๆ…….  ข้าคิดว่ามันเป็นโอกาสของเรา”

“ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด”   จอมปีศาจพูดขึ้น
“ก็โอกาสที่จะบุกถล่มสวรรค์นะซิ สหาย   ข้ารอโอกาสอย่างนี้มานานแล้ว”
“เราต้องหาวิธีเกลี้ยกล่อม มารตนนี้ให้มาเป็นพวก   กำลังทางฝ่ายเราก็จะแข็งแกร่งขึ้น
สามารถบุกไปบดขยี้สวรรค์ให้พินาศอย่างไรเล่า   สหายข้า  ฮ่าๆๆๆๆ”  เจ้าสมุทรพูดขึ้น แล้วหัวเราะอย่างยินดี

“ข้าไม่เห็นด้วย สหาย   ท่านไม่รู้พิษสงของมารตนนี้  มันร้ายกาจมาก   มันมักมากในราคะ และไม่ละเว้นใครหากมันต้องการ”  
“ข้ามีแผนที่จะเกลี้ยกล่อมมัน   ท่านพาข้าไปพบมันเถอะ”   เจ้าสมุทรเอ่ยขึ้น
“ท่านใคร่ครวญดีแล้วนะ”   จอมปีศาจพยายามทัดทาน
แล้วทั้งเจ้าสมุทร และจอมปีศาจ ก็เดินทางไปพร้อมกำลังพลจำนวนหนึ่งมุ่งตรงไปยังวังจอมปีศาจ




โอลิเวีย นำร่างของมารราคะมาที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง   ข่ายใยเพชรยังคงพันธนาการร่างของมันไว้อย่างแน่นหนา
แม้มันพยายาม ใช้ฤทธิ์อำนาจที่มันมีอยู่ แต่ก็ไม่เป็นผล  โอลิเวีย ยกเท้าของนางยันไปที่ร่างของมารราคะจนล้มลง
แล้วพูดขึ้นว่า    “เจ้านี่ช่างมีวาสนายิ่งนัก  ข้าจะระบำให้เจ้าดู  ว่าเรือนร่างของข้าสวยงามขนาดไหน
แต่เจ้าคงมีวาสนาแค่นั้น    มารสกปรกอย่างเจ้าไม่มีทางได้สัมผัสแม้ผิวกายข้า  จงดู”

โอลิเวีย เป็นเทพนารี ที่มีจุดเด่นในเรื่องของการยั่วราคะให้ชายหลงใหลอยู่แล้ว  
เรือนร่างที่ขาวเนียนเป็นยองใย ประกอบกับเครื่องนุ่งห่มที่ล่อแหลม  
เมื่อมาระบำอยู่ตรงหน้าของชายใด ก็สามารถสร้างราคะให้เกิดได้ทั้งสิ้น  
โอลิเวียลูบไล้มือของตนเองไปยังส่วนสัดที่อวบอัดเต่งตึง
เธอนั่งเหยียดเรียวขางามเปิดอ้า จนเห็นซับในที่โคกนูน แล้วปิดลง
แอ่นกายขึ้นแล้วส่ายไปมาอย่าเร่าร้อน

[post]มารราคะน้ำลายไหลยืด  ดิ้นพล่านด้วยความทรมาน  มันไม่เคยมีความต้องการแล้วไม่ได้  
มันร้องคำรามจนดังก้องไปทั่ว
นางเทพ …. มามีความสุขกับข้าเถอะนะ …อูย….ข้าอยาก…. เรือนร่างของเจ้ามันช่างน่าเย็ดเหลือเกิน

พลั๊ก…โอลิเวียเตะเข้าที่ปากของมารราคะ แล้วยืนคร่อมใบหน้าของมันไว้   มารราคะเงยหน้าขึ้นเห็นเนินสวาทโหนกนูน
ของโอลีเวีย  ก็คำรามลั่น
โอย….ข้าอยาก….ข้าอยากเหลือเกิน ….อย่าทรมานข้าเลย นางเทพ ขอข้าเย็ดซักหน่อยเถอะ
พลั้ก  ..อั๊ก..อั้ก …. โอลิเวียกระทืบเข้าที่อกของมัน

แล้วเดินออกมาระบำยั่วยวนต่อ  เธอค่อยๆเลิกชายกระโปรงขึ้น  แล้วเต้นส่ายไปมา  ร่อนอยู่ใกล้ใบหน้าของมารราคะ


โอ้ย…โอ้ย…...ข้า….ข้า … ข้าทรมานเหลือเกิน  ข้าร้อน….ร้อนข้างใน…..อยาก…อยากเหลือเกิน
เวลาผ่านไปจนขอบฟ้าเริ่มส่งแสงสีทอง  มารราคะนอนหมดแรง ไม่ไหวติง   ดวงตาของมันแข็งค้าง
โอลิเวีย เห็นอาการของมารราคะเป็นดังนั้น  ก็หยุดระบำ   มองมันด้วยความสมเพช
“ตายไปซะ ไอ้มารชั่ว    ดวงตะวันแห่งวันใหม่จะเข้ามาแล้ว  จงมอดไหม้เป็นผุยผงไปซะ  ฮ่าๆๆๆๆๆ”

แล้วเธอก็เดินจากไป   มารราคะ ทอดสายตามองตามไปอย่างสิ้นหวัง  มันหมดทั้งพลัง อำนาจ และเรี่ยวแรง
[/post]
………………………………………………
ติดตามผลงาน by zeech ได้ที่นี้...
 มารราคะ ( ฉบับใหม่ )
ตอนที่ 9  สเตฟานี – เทพนารี เจ้าโทสะ
ตอนที่ 7  มารราคะร่างที่สอง ตอนที่ 8  มารราคะบุกสวรรค์
ตอนที่ 5  ราเชลยอดรัก ตอนที่ 6  เจมิน่า ผมรักพี่ครับ
ตอนที่ 3  คืนแสนสุข ตอนที่ 4  กำเนิดมารราคะ
ตอนที่ 1 นางฟ้า 3 ตน ตอนที่ 2 แมรี่ผู้น่ารัก
[/size] TAXI นรก  
ภาค 2 ตอน จบ
ภาค 2 ตอน 2   ภาค 2 ตอน 3  
ภาค 1 ภาค 2 ตอน 1  
[/size] นางฟ้า 3 พี่น้อง (ต้นฉบับ)
ตอนที่  7 น่าอิจฉา [ตอนจบ]
ตอนที่  5  มารราคะร่างที่สอง ตอนที่  6  สุขสมกับความรัก
ตอนที่  3  ค่ำคืนอันเงียบเหงา ตอนที่  4  กำเนิดมารราคะ
ตอนที่ 1  ทำความรู้จักกับนางฟ้า ตอนที่่ 2  แมรี่ผู้น่ารัก      
 
[/size]


 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ