ทั้งรักและทั้งเกลียด cop

ทั้งรักและทั้งเกลียด cop

  • 4 ตอบ
  • 5986 อ่าน
ทั้งรักและทั้งเกลียด cop
« เมื่อ: สิงหาคม 02, 2020, 10:18:55 pm »



มิลิน เด็กสาวมัธยมปลายปีที่ห้า หน้าตาน่ารัก ไว้ผมหน้าม้าถักเปียสองข้าง ใส่แว่นตาหนาเตอะ แต่ก็ไม่สามารถบดบังความน่ารักของเธอได้ เธอสารภาพรักกับรุ่นพี่ม.6 ในวันวาเลนไทน์ ก่อนที่จะจบการศึกษาเพียงเดือนเดียว
หมอกคือรุ่นพี่นักกีฬาวอลเล่ย์บอลสุดฮอต ลูกเสี้ยวอังกฤษ จีน และไทย รูปหล่อระดับนายแบบยังอาย ผู้ชายด้วยกันยังต้องอิจฉา มีคนตามจีบมากมายทั้งผู้หญิงและผู้ชายมาดอ้อนแอ้นต่างก็ชื่นชอบหมอกทั้งนั้น รวมถึงมิลินด้วย
หมอกมีมุมมืดอีกมุมที่น้อยคนจะรู้คือเขามักจะนอนกับผู้หญิงไปทั่ว ตามความคึกคะนองและอยากลองอยากรู้ตามประสาวัยรุ่น มีคนหลงคารมยอมนอนกับหมอกโดยไม่เรียกร้องอะไรไปหลายคนแล้ว เพราะคนเหล่านั้นพอใจในหน้าตาของหมอก แล้วอยากไปอวดเพื่อน
หมอกจะเลือกนอนกับคนที่ยินยอมและไม่สานต่อกับใครทั้งนั้น
มิลินคือเด็กสาวใสซื่อ เธอตั้งใจเรียน เป็นหนอนหนังสือตัวยง เธอตกหลุมรักหมอกตอนที่เขาปีนขึ้นต้นไม้เพื่อเอาลูกนกที่ตกจากรังขึ้นไปไว้ในรัง มิลินมองภาพนั้นอย่างประทับใจ และรับรู้แค่ว่าเขาคือหนุ่มฮอตที่พ่วงตำแหน่งนักกีฬาโรงเรียนก็เท่านั้น
มิลินรอจังหวะที่หมอกอยู่คนเดียว เข้าไปสารภาพรัก หมอกยิ้มมองมิลินที่ยืนกล่องของขวัญสีหวานมาให้เขาพร้อมจดหมาย
“หนูชื่อมิลินค่ะ อยู่ชั้น ม.5/1 หนูชอบพี่มานานแล้วค่ะ เลยอยากจะสารภาพความในใจก่อนที่พี่จะเรียนจบ” มิลินบอก หมอกมองอย่างพอใจ เขาไม่เคยได้กับเด็กเนิน์ดมาก่อน เธอคงมาเสนอตัวให้เขาเหมือนคนอื่นๆ
“น้องมิลินทำกับข้าวเป็นรึเปล่า” หมอกถาม
“คะ?”
“วันนี้พี่อยู่บ้านคนเดียว พ่อแม่ไม่อยู่ ไม่อยากกินกับข้าวถุง น้องมิลินไปทำกับข้าวให้พี่กินได้มั๊ย” หมอกถามเป็นนัยว่าอยากมีสัมพันธ์กับเธอ
มิลินผู้อ่อนต่อโลกไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ ตอบตกลงด้วยความดีใจ เพราะคิดว่ารุ่นพี่สุดหล่อรับไมตรีจากเธอ
“งั้นหนูขอที่อยู่พี่ด้วยนะคะ”
“อ้าว น้องไม่รู้จักบ้านพี่เหรอ” หมอกถามด้วยความสงสัย ใครๆก็รู้จักบ้านเขาทั้งนั้น
“ไม่รู้ค่ะ” มิลินตอบ
“บ้านพักผู้อำนวยการโรงเรียน รู้จักรึเปล่า” หมอกถาม เขาเป็นลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียน พูดง่ายๆคือพ่อเขาเป็นเจ้าของโรงเรียนเอกชนแห่งนี้
“รู้จักค่ะ พี่หมอกเป็นลูกผอ.เหรอคะ” มิลินถามพาซื่อ หมอกคิดว่ามิลินแกล้งไม่รู้เพื่อดึงความสนใจเลยเล่นไปตามน้ำ
“ครับ มาหาพี่ด้วยนะหลังเลิกเรียน”
“ตกลงค่ะ” มิลินรับปากแล้วขอตัวไปเรียนต่อ
มิลินมาจากต่างหวังหวัดอาศัยอยู่กับญาติที่หอพัก ซึ่งเธอมีศักดิ์เป็นพี่สาวของมิลิน วันนี้วันวาเลนไทน์ มารีพี่สาวของเธอบอกว่าจะไม่กลับห้องและห้ามมิลินเล่าให้พ่อแม่เธอฟัง มิลินรับปาก และคิดว่าเธอกลับช้านิดหน่อยคงไม่เป็นไร เพราะมารีไม่อยู่ มิลินคิดว่าจะแวะไปทำอาหารให้หมอกแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ค่อยกลับห้อง
หลังเลิกเรียนมิลินก็เดินไปหลังโรงเรียนเพื่อไปหาหมอกที่บ้านพักหลังใหญ่ วันนี้หมอกเคลียร์คิวว่างเพื่อเด็กเนิร์ดอย่างมิลินโดยเฉพาะ
มิลินดูของในตู้เย็นว่าพอจะมีของทำอะไรได้บ้าง เธอดูวัตถุดิบแล้วจึงตัดสินใจทำข้าวผัดแฮมให้หมอกทาน
หมอกยืนดูมิลินทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว เด็กรับใช้ขอลาเพื่อนัดเจอกับแฟนสาว แม่บ้านอีกคนหมอกก็ให้เธอกลับก่อนเวลาไปแล้ว ทั้งบ้านจึงมีเขากับมิลินเพียงลำพัง
มิลินทำอาหารเสร็จก็จะขอตัวกลับ หมอกคิดว่าเธอเรียกร้องความสนใจอยากให้เขารั้งเธอเอาไว้ จึงออกปากเรียกให้เธอนั่งเป็นเพื่อน ดูเขาทานก่อน หมอกชิมฝีมือทำข้าวผัดแฮมของมิลิน มันอร่อยมาก
“โห น้องทำอร่อยจัง” หมอกลืมชื่อของมิลิน เลยเรียกแทนเธอว่าน้อง
“หนูใช้เนยผัดไข่ให้หอมก่อนคะ แล้วจึงใส่ข้าวลงไปผัดกับแฮม เป็นสูตรของคุณแม่” มิลินบอก เธอเข้าครัวช่วยแม่อยู่เสมอ
หมอกกินข้าวจนหมด แล้วชวนมิลินขึ้นไปดูหนังบนห้อง บอกว่าเหงา มิลินเลยตามขึ้นไป ใจเต้นที่จะได้ดูหนังกับรุ่นพี่ที่เธอปลื้ม
พอถึงห้องหมอกไม่ได้เปิดหนังรักโรแมนติค หากแต่เป็นหนังอีโรติคที่กลางเรื่องมีฉากอย่างว่า มิลินตัวเกร็งรู้สึกวูบวาบที่ท้องน้อย หมอกขยับเข้ามาโอบเธอไว้ มิลินตัวสั่น รู้ว่าหมอกกำลังจะทำอะไร
“พี่หมอกจะทำอะไรคะ”
“น้องชอบพี่ใช่มั๊ย”
“ค่ะ”
“พี่อยากรู้ว่าน้องชอบพี่แค่ไหน” หมอกพูดเอามือล้วงใต้กระโปรงลูบต้นขาขึ้นไปเรื่อยๆ
“ขอพี่พิสูจน์ได้มั๊ย” หมอกกระซิบถามเสียงต่ำ ลมหายใจรดต้นคอมิลิน
มิลินตัวสั่น หลงคารมของหมอก อีกทั้งภาพและเสียงจากหนังตรงหน้าก็กระตุ้นเร้าอารมณ์พอๆกับมือของหมอกที่ลูบไล้ต้นขาไปมา
“ค่ะ” มิลินตอบตกลง
หมอกยิ้มพอใจ จัดการกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยชั้นเชิงของคนที่ผ่านประสบการณ์มามากแล้ว
‘เปิดซิงเป็นรายที่เจ็ดสินะ’ หมอกคิดในใจขณะที่ดำเนินบทรักอย่างช่ำชอง โดยไม่ลืมสวมถุงยางเพื่อป้องกัน
มิลินเพ้อฝันอย่างมีความสุขว่าเธอจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับชายคนแรกที่ล่วงล้ำเธอ เหมือนในนิยายที่พอได้กันครั้งเดียวก็รักกันไปชั่วนิรันดร์ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคือดอกไม้ริมทางที่หมอกแค่เด็ดชมแล้วจะโยนทิ้งไป
————————-
 
เช้าวันต่อมามิลินทำข้าวกล่องมาฝากหมอก คิดว่าเธอกับเขาคือแฟนกันแล้ว มิลินถือกล่องข้าวที่ทำเองมาส่งให้หมอกที่ห้องเรียน เพื่อนๆของหมอกไม่มีใครแซวมิลิน เพราะแฟนคลับเอาของมาให้หมอกจนเป็นเรื่องปกติ
“หนูเอาข้าวกล่องมาฝากให้พี่หมอกค่ะ” มิลินบอกเพื่อนของหมอก เมื่อเห็นว่าหมอกไม่อยู่
“วางไว้มุมนั้นเลยน้อง รวมกับของพวกแฟนคลับตรงโต๊ะนั้นเลย”
“หนูเป็นแฟน....” มิลินยายามจะบอกว่าเธอคือแฟนของหมอก แต่ก็โดนเพื่อนหมอกพูดแทรกขึ้นมา
“เออ พี่รู้แล้ว” เพื่อนของหมอกบอก เข้าใจว่ามิลินคือแฟนคลับธรรมดาคนหนึ่ง
“อ้าว ไอ้หมอกมาพอดี”
มิลินหันไปตามเสียงนั้น พบว่าหมอกเดินเข้ามา
“พี่หมอก” มิลินเดินไปจับแขนหมอกทันที แต่หมอกปัดออก แล้วก็มีสาวสวยคนหนึ่งเดินมากอดแขนหมอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“อะไรยังไง สองคนนี้สรุปว่าจะเปิดตัวกันแล้วใช่มั๊ย” เพื่อนของหมอกแซวขึ้นมา บลูเป็นดาวโรงเรียนที่หมอกตามจีบมาตั้งแต่ม.4 หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ยิ้มอย่างเขินอาย
“หมอกขอเราเป็นแฟนเมื่อคืน เราตกลงนาทีสุดท้ายก่อนเที่ยงคืนเลยแหละ” บลูตอบ
มิลินยืนอึ้ง เมื่อคืนเธอกลับห้องตอนสามทุ่มหลังจากมีอะไรกับหมอก หลังจากเธอกลับ หมอกก็ขอบลูเป็นแฟน
มิลินมองหน้าหมอกที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเสียใจและอับอาย แต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้ เธอโง่เอง มิลินเดินออกไปจากห้องเรียนของหมอก เธอเดินไปเก็บของกลับห้องพัก ฝากบอกเพื่อนๆให้ลาครูให้ อ้างว่าปวดหัว มิลินไม่เคยขาดลามาก่อน เพื่อนๆจึงเชื่อและบอกครูไปตามนั้น
เพื่อนๆของหมอกรวมทั้งบลูคิดว่าแฟนคลับคนหนึ่งคงเสียใจที่หมอกมีแฟน ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา ทุกคนเลยไม่สนใจ
มิลินกลับถึงห้องก็ร้องไห้ปล่อยโฮออกมา กอดหมอนร้องไห้สะอึกสะอื้น เพราะความไร้เดียงสาของเธอเลยทำให้เธอสูญเสียสิ่งสำคัญไป
มิลินสัญญากับตัวเองทั้งน้ำตา กำหมัดแน่น เธอจะไม่เป็นของเล่นให้ใครอีก จะไม่มีวันเชื่อใจผู้ชายคนไหน และสักวันเธอจะแก้แค้นหมอกที่ทำแบบนี้กับเธอให้ได้
————————
 
สองปีผ่านไป หมอกเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชั้นปีที่สอง คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา หมอกเลิกกับบลู เพราะบลูจับได้ว่าหมอกแอบไปมีสัมพันธ์กับแฟนคลับคนหนึ่ง ที่หมั่นไส้บลูแล้วส่งรูปตอนจูบกันบนเตียงมาให้บลูดู บลูจึงขอเลิก เล่นเอาหมอกเฮิร์ทไปพักหนึ่ง เขารักบลูมาก แต่มันไม่มากพอให้เขาหยุดพฤติกรรมเดิมๆได้
วันนี้มีการรับน้องที่คณะ หมอกต้องไปช่วยและไปต้อนรับน้องรหัส และไปยืนโชว์ความหล่อหวังให้สาวๆมาเสนอตัวให้ หมอกไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายเข้าหา เพราะมีแต่คนเข้าหาเขาอยู่ตอดเวลาอยู่แล้ว อย่างต่ำก็สัปดาห์ละหนึ่งคน และยังคงคอนเซ็ปต์เดิม ครั้งเดียว เต็มใจและไม่สานต่อ
หมอกยืนรอให้น้องรหัสมาแสดงตัว เขาหวังว่าจะเป็นผู้หญิงสาวสวยและเขาก็สมหวัง เธอสวย ขาว ผมยาวดัดเป็นลอนตรงปลาย แต่งหน้าอ่อนๆ ใส่คอนแทคเลนส์สีน้ำตาลเข้ากับสีผมของเธอ เธอยิ้มตรงมาหาเขา
“พี่คือ ‘ควันหรือเมฆ’ ตามคำใบ้หรือเปล่าคะ”
“เอ่อ... เต้นให้พี่ดูสักเพลงแล้วพี่จะบอก ไม่เอาเพลงเชียร์นะ” หมอกบอก เขาจำเป็นต้องแกล้งน้องรหัสตามธรรมเนียม
เธอเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพลงสไตล์เกาหลี แล้วเต้น ไม่ใช่การเต้นแบบโยกตัวไปมาตามที่หมอกคิด เธอเต้นแบบมีท่าทางและสเต็ปที่เป๊ะมาก เอวพริ้ว และมีสีหน้ายิ้มแย้มสดใส
หมอกแทบจะกำเดาไหล ถูกใจน้องรหัสเป็นที่สุด เขาสังเกตว่าตอนนี้เธอเป็นจุดสนใจ จึงสั่งให้เธอหยุดเต้น
“พอแล้วครับน้อง”
“สรุปพี่ใช่พี่รหัสหนูรึเปล่า” เธอหอบเล็กน้อย
“อืม ใช่ พี่ชื่อหมอกนะ แล้วแทนตัวเองด้วยชื่อสิ แทนว่าหนูมันยังไงไม่รู้” หมอกบอก มองดูป้ายชื่อที่เชือกหมุนไปผิดด้าน
เธอยิ้มแล้วพลิกแผ่นป้ายชื่อกลับมา
“มิลินชื่อว่ามิลินนะคะ พี่หมอก” มิลินยิ้มสดใส ในใจรู้สึกสะใจปนน้อยใจที่หมอกจำเธอไม่ได้ แต่ก็ดี ทุกอย่างมันก็จะง่ายขึ้น
“มิลินมีแฟนรึยังครับ”
“ไม่ค่ะ”
“อืม ดีเลย ไม่อยากให้มิลินมีแฟนในช่วงนี้ เพราะอยากให้มิลินตั้งใจเรียน และมิลินต้องเทรนกับพี่ตลอดปีนี้ ถ้ามีแฟนอาจจะทำให้ผิดใจกันได้” หมอกบอกเหตุผล ในใจอยากได้น้องรหัสที่ทั้งสวยน่ารักขนาดนี้ แต่ติดตรงที่เป็นน้องรหัส ทำอะไรไปมิลินอาจจะวุ่นวาย และแสดงความเป็นเจ้าของเขาก็ได้ เพราะเลี่ยงที่จะเจอกันไม่ได้ คณะนี้ในปีแรกพี่รหัสปีสองต้องเป็นเทรนเนอร์ช่วยน้องรหัสปีหนึ่งด้วย หมอกเลยต้องอดใจไว้
“งั้นขึ้นปีสองมิลินถึงจะมีแฟนได้เหรอคะ” มิลินถามยิ้มให้พี่รหัส
“อืม ปีสองนู่นแหละ” หมอกคาดหวังว่าปีสองเขาจะจัดน้องรหัสคนนี้ให้ได้
“แต่ถ้ามิลินมีแฟนแต่แฟนเข้าใจก็คงไม่เป็นไรใช่มั๊ยคะ” มิลินถาม
หมอกอึ้งไปสักพักก็พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้
———————-
 
หมอกมีเด็กปีหนึ่งที่เข้าหาเขาหลายคน ยกเว้นมิลินน้องรหัสที่ดูเหมือนจะเข้าหาแค่ในฐานะพี่รหัส และไม่ได้มีท่าทีสนใจเขาเลย ทั้งๆที่บางครั้งเธอเหมือนจะให้ท่าเขากลายๆ หรือหมอกคิดไปเองว่ามิลินให้ท่า เขาเองก็เริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง
มิลินมีหนุ่มๆเข้ามาจีบแต่ก็โดนหมอกกันออกไปตลอด แสดงความหวงน้องรหัสอย่างชัดเจน
มิลินค่อยๆทำตามแผนการอย่างใจเย็น เธอรู้ว่าหมอกต้องการเธอ แต่ติดที่เป็นน้องรหัส และกลัวเธอจะแสดงความเป็นเจ้าของเขา มิลินรู้สันดานของหมอกเป็นอย่างดี และเธอจะไม่มีวันหลงกลเขาอีกรอบเป็นอันขาด แต่ก็อดหวั่นไหวไม่ได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ได้แต่คิดถึงความเลวของเขาที่ทำไว้กับเธอ
เทอมแรกในการเทรนน้องรหัสผ่านไปอย่างราบรื่น มิลินทำตัวน่ารักและวางตัวเป็นน้องรหัสที่ดี เธอให้ความเคารพกับหมอกตามปกติและทำตัวน่ารักกับเขา ทำดีกับเขาทีละนิดเพื่อให้เขาค่อยๆรู้สึกเหมือนว่าเธอน่ารักกับเขา เว้นระยะห่างแค่พี่รหัสกับน้องรหัสเพื่อให้ดูน่าค้นหา แอบไปดักเจอเขาตามที่ต่างๆแล้วแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอกันเพื่อให้เขาเจอหน้าเธอบ่อยๆ จนบางทีเธอก็กลัวใจตัวเองเหลือเกินว่าจะหลงรักเขา
ทางด้านหมอกก็ไม่ต่างกัน เวลาเทรนเธอในภาคปฏิบัติก็ถือโอกาสแตะมือเธอโดยไม่ได้จั้งใจอยู่หลายครั้ง หยิบของโดยการโอบเธอแล้วแกล้งทำเป็นไม่คิดอะไร วางตัวเป็นพี่รหัสที่ดีให้เธอไว้วางใจ แต่เมื่อเจอความน่ารักของมิลินก็ใจเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน มีคนเดียวที่เขาเคยใจเต้นแรงแบบนี้ คือบลู
มิลินเหมือนบลูที่ไม่เคยสนใจเขามากไปกว่าเพื่อน กว่าจะตกลงคบกับเขาได้ก็ใช้เวลาจีบเกือบสามปี แต่เขาก็ต้องเสียเธอไป เพียงเพราะความเจ้าชู้ของตัวเองแท้ๆ
หมอกมองมิลินที่ดูสดใสน่ารัก วางตัวดี น่ารักไม่เคยเปลี่ยน มักมีขนมมาฝากเขาเสมอ แต่ก็แค่นั้น ไม่เคยชวนเขาไปไหนต่อไหนสองต่อสองเลยสักครั้ง
หมอกตัดสินใจจีบมิลินลองดู ก่อนที่จะมีคนมาจีบเธอตัดหน้าเขาไป
“มิลิน”
“คะ?”
“พี่มีเวลาเทรนมิลินแค่เทอมนี้เทอมสุดท้าย”
“ค่ะ”
“พี่อยากให้มิลินใช้เวลาที่เหลือต่อจากนี้ ลองเปิดใจให้พี่ดูได้รึเปล่า” หมอกพูดจีบมิลินไปตามตรง
มิลินดีใจที่แผนการก้าวหน้าไปเร็วกว่าที่คิด แต่เธอรู้ว่าต้องทำยังไงต่อ
“เอ่อ นี่พี่หมอกจีบมิลินเหรอคะ” เธอแกล้งถามแบบงงๆ
“ครับ”
“มิลินคิดว่ามันคงไม่ดีมั้งคะ มิลินรับมือกับแฟนคลับพี่ไม่ไหวหรอกคะ” มิลินยิ้ม
“ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ พี่แค่ขอโอกาสให้พี่ได้เป็นหนึ่งในตัวเลือกของมิลิน” หมอกหยอดคำหวานไป ทำเอามิลินใจสั่นแต่ก็ข่มใจเอาไว้
มิลินไม่พูดอะไร ทำเป็นอึดอัดใจ จนหมอกหวั่นใจ
“ตามใจพี่หมอกแล้วกันค่ะ” มิลินตอบ ยิ้มหวานจนหมอกใจสั่น
“งั้นเย็นนี้ ไปทานข้าวกับพี่นะ”
“ตกลงค่ะ” มิลินตอบรับ
—————————-
 
หมอกเลือกร้านอาหารที่คนไม่พลุกพล่าน และพามิลินนั่งที่มุมในสุดของร้าน
เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน ความรู้สึกทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเขารู้สึกเหมือนว่าเขาอาจรักมิลินมากกว่าบลูก็เป็นได้
“พี่ขอโอกาสพามิลินมาทานข้าวแบบนี้บ่อยๆ ไดรึเปล่าครับ”
“ได้สิค่ะ แต่พี่หมอกต้องเลี้ยงมิลินนะคะ” มิลินบอก หมอกยิ้มรับด้วยความยินดี
ทั้งสองพัฒนาความสัมพันธ์ไปได้มากกว่าเดิม มิลินยอมให้หมอกมารับมาส่งที่หอพัก รับไปทานข้าว และไปดูหนังกันบ่อยครั้ง แต่มิลินยังไม่ได้ตกลงสถานะว่าเป็นแฟน
หมอกไม่เคยชวนมิลินไปทำอะไรเกินเลย เขาอยากถนอมรักครั้งนี้ไว้ให้ได้นานที่สุด เขาหยุดนิสัยไม่ดีเรื่องผู้หญิงไว้ เขาเรียนรู้การสูญเสียบลูไปแล้วรอบหนึ่ง เขาจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องซ้ำกับมิลินเด็ดขาด
วันวาเลนไทน์กำลังจะมาถึง หมอกอยากใช้โอกาสนี้ในการขอคำตอบจากมิลิน เขาไม่ได้คาดหวังให้เธอตอบตกลง หากแต่เขาแค่อยากลองถามดูว่าตอนนี้เธอคิดกับเขาไปถึงขั้นไหนแล้ว
มิลินจะใช้โอกาสนี้แก้แค้นคืนหมอก ให้เขาได้รับความเจ็บปวดไม่แพ้เธอ แม้มันจะเป็นการทำร้ายจิตใจตัวเองที่เหมือนจะรักเขาอีกรอบไปแล้วก็ตาม
มิลินยังคงมีหนุ่มๆมาขายขนมจีบอยู่เรื่อยๆ แต่หมอกก็กันออกไปได้ตลอด แสดงความเป็นเจ้าของมิลินอย่างออกนอกหน้า มิลินไม่เคยตอบรับหรือปฏิเสธในสิ่งที่คนรอบข้างคิด เธอวางตัวปกติ ให้ความหวังหมอกอย่างเต็มที่
อีกสองวันก็จะถึงวันวาเลนไทน์ หมอกเตรียมการทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี ถามมิลินว่ามิลินอยากทานร้านไหนเป็นพิเศษเขาจะได้จองโต๊ะให้
มิลินบอกว่าอยากทำอาหารให้เขาทานมากกว่า หมอกดีใจที่ได้ยินแบบนั้น มิลินบอกว่าหอในไม่สะดวก คงต้องไปทำที่ห้องของหมอก หมอกซึ่งย้ายมาอยู่คอนโดใกล้มหาวิทยาลัยดีใจ บอกที่ตั้งคอนโดไป และคิดว่าตอนนี้เปอร์เซ็นที่มิลินจะตอบตกลงเป็นแฟนกับเขาสูงมาก
หมอกใจเต้น รู้สึกดีกับมิลินมากขึ้นทุกวัน คาดหวังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มาก
สองปีก่อนเขาขอบลูเป็นแฟนในวันวาเลนไทน์ ปีนี้เขาจะขอมิลินเป็นแฟนให้ได้ หมอกยิ้มดีใจ เขาสัญญากับตัวเองว่าจะหยุดทุกอย่าง หยุดการกระทำเสเพลทั้งหมด เพื่อรักษามิลินไว้
————————




 
วันวาเลนไทน์ มิลินซื้อวัตถุดิบเพื่อทำอาหารให้หมอก เธอคิดเสมอว่าถ้าเขาไม่ทำเธอก่อน เธอก็คงไม่ทำแบบนี้กับเขา ความรักที่เธอมีให้เขามันถูกบดบังด้วยความแค้นที่เขาเคยได้ทำกับเธอไว้
มิลินแต่งตัวออกไปหาหมอกตามเวลาที่นัดไว้ เธอตั้งใจทำเมนูเดิมที่เคยทำ หวังลึกๆอยากให้เขาจำเธอได้ ไม่แน่ถ้าเขาจำได้และสำนึกผิดเธออาจจะใจอ่อนก็ได้ แต่จิตใจอีด้านที่เต็มไปด้วยความแค้น ต่อต้านความรู้สึกดีๆเอาไว้
มิลินไปถึงก็ลงมือทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว หมอกมองดูอย่างชื่นชม เธอสวย เพอร์เฟค เรียนดี กีฬาเด่น วางตัวดี ทำอาหารเก่ง ดีทุกอย่าง ดีจนเขาอยากครอบครองเธอไว้คนเดียว
มิลินทำข้าวผัดแฮม ผัดบร็อคโคลี่กุ้ง และสลัดทูน่า และปอกผลไม้จัดเรียงใส่จานอย่างสวยงาม
หมอกชื่นชม ถ่ายรูปอาหารตรงหน้าเพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำ มิลินไม่ให้เขาถ่ายรูปเธอ อ้างว่าเพราะมันดูไม่ดีที่อยู่ในห้องกับผู้ชายสองต่อสอง
หมอกลงมือทานอาหารตรงหน้า เขารู้สึกคุ้นเคยกับรสชาติข้าวผัดแฮมของมิลินแต่นึกไม่ออกว่าเคยกินที่ไหน
“ข้าวผัดอร่อยจัง เหมือนเคยกินที่ไหนสักที่ แต่นึกไม่ออก” หมอกบอก แล้วยิ้มกว้าง
มิลินมั่นใจว่าเขาไม่เคยมีเธอในความทรงจำของเขาเลย เธอตัดสินใจเด็กขาดว่าจะทำตามแผนที่วางไว้ ทั้งที่ในใจมันเรียกร้องให้เธอรักเขาและให้อภัย แต่มันสายเกินไป เธอตัดสินใจดีแล้ว
“อร่อยก็ทานเยอะๆนะคะ มิลินใส่เนยลงไปผัดกับไข่ให้หอม ใส่เครื่องปรุงและผัก แล้วค่อยเอาข้าวลงไปผัดทีหลัง สูตรของแม่มิลินเองค่ะ” มิลินบอก หมอกรู้สึกคุ้นๆกับประโยคนี้แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน
มิลินชวนหมอกดูหนังรักโรแมนติคที่เธอเตรียมมา หมอกยิ้มดีใจที่จะได้ยืดเวลาออกไปด้วยกันอีก พอถึงฉากจูบ หมอกจับมือมิลินไว้ เธอไม่ชักมือกลับ หมอกยิ้มในใจ
“มิลิน”
“คะ?” มิลินหันหน้ามาสบตากับเขา ใจสั่นไหว
“มิลินคบกับพี่ได้มั๊ย พี่รู้ว่ามิลินก็ใจตรงกับพี่ เป็นแฟนพี่นะ” หมอกถาม สบตามิลินนิ่ง
ตอนนี้มิลินรู้สึกดี สัมผัสได้ว่ามันคือความจริงใจ เธอไม่ตอบ หากแต่โน้มหน้าไปจูบหมอกก่อน
หมอกตกใจแต่ก็ดีใจ เขาดึงเธอมากอดไว้แล้วมันก็เป็นไปตามธรรมชาติของร่างกายและแรงปรารถนาของทั้งคู่
มิลินเข้าห้องน้ำแต่งตัวเตรียมจะกลับ เธอทำคอนแทคเลนส์หายไปข้างนึง เธอเลยตัดสินใจถอดอีกข้างทิ้ง
มิลินมีแว่นสำรองในกระเป๋า เธอเลยเดินไปหยิบแว่นมาสวมไว้ หมอกกอดมิลิน อ้อนไม่ให้เธอกลับ
“มิลินต้องกลับค่ะ หอในปิดห้าทุ่ม”
“งั้นพี่ไปส่งนะ” หมอกบอก มองมิลินที่ใส่แว่นตา เขาเหมือนเคยรู้จักเธอมาก่อน
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” มิลินบอกแล้วหอมแก้มเขาทีนึง เธอคิดผิดที่มีสัมพันธ์กับเขา มันทำให้เธอรู้ใจตัวเองว่าที่ผ่านมาเธอยังรักเขาอยู่ แต่เขาเป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด เธอต้องใจแข็ง ต้องเอาคืนเขาให้เจ็บปวดเหมือนกัน
“เจอกันที่มอนะคะ” มิลินบอกแล้วเดินออกไป
หมอกนอนคิดถึงใบหน้าสวยนั้น เขามั่นใจว่าเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ แล้วสลัดความคิดทิ้ง นึกถึงความสุขที่ได้รับจากมิลินเมื่อสักครู่ แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พรุ่งนี้เขาจะได้ควงเธอและบอกใครๆได้เต็มปากว่าเธอคือแฟนของเขา
——————-
 
เช้าวันต่อมามิลินเดินควงทิมรุ่นพี่วิศวะปีสามไปทานข้าวที่โรงอาหารของคณะ หมอกเห็นก็เข้าไปดึงมิลินออกมา
“มิลินนี่ใคร”
มิลินสะบัดแขนออก เดินไปเกาะแขนทิม ทิมมองหน้าหมอกอย่างไม่พอใจ
“พี่ทิม แฟนมิลินเองค่ะ” มิลินบอกชัดเจน
หมอกเหมือนกับโดนมีดกรีดกลางหัวใจ เขาเจ็บปวดกับสิ่งที่มิลินทำกับเขา
“แล้วพี่ล่ะ ที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปกินข้าวด้วยกัน มิลินเห็นพี่เป็นอะไร” หมอกถามต่อหน้าคนทั้งโรงอาหารแต่ก็ให้เกียรติเธอไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืน
“พี่หมอกก็เป็นพี่รหัสมิลินไงคะ” มิลินตอบ แล้วจูงมือทิมออกไป ทิ้งให้หมอกยืนเคว้งที่โรงอาหารท่ามกลางสายตาคนที่สนใจเหตุการณ์
———————-
 
มิลินขอบคุณทิมที่ช่วยเหลือเธอ ทิมคือแฟนของมารี ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ที่เรียนอยู่อีกมหาวิทยาลัย
“เอาไงทีนี้เปิดตัวพี่เป็นแฟนไปแล้ว” ทิมถามมิลิน
“ขอควงไปสักพักก่อนนะคะ” มิลินบอก ทิมยีหัวเธออย่างเอ็นดู
“พี่ไปเรียนแล้ว ดูแลตัวเองดีๆล่ะ เดี๋ยวบ่ายสามพี่มารับ”
“ค่ะ” มิลินรับปาก
วันนี้ตอนบ่ายเธอมีเทรนภาคปฏิบัติกับหมอก แต่เธอพยายามไม่แคร์ และคิดว่าเขาคงไม่มา แต่หมอกมารอมิลินอยู่ก่อนแล้วเหมือนรุ่นพี่คนอื่นๆ เขาต้องการจะเคลียร์กับเธอภายในวันนี้ให้จบ
วันนี้มิลินใส่แว่นตามาเรียน เธอยังไม่ซื้อคอนแทคเลนส์คู่ใหม่ มิลินเปลี่ยนเป็นชุดวอร์ม ถักผมเปียสองข้าง เดินตรงไปหาหมอกที่รออยู่
หมอกมองถาพของมิลินที่ถัดเปียสองข้าง ใส่แว่นตา เดินตรงมาทางเขา หมอกเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้
เด็กเนิร์ดผมเปียคนนั้น ที่เคยมาทำอาหารให้เขากินในวันที่เขาขอบลูเป็นแฟน เธอคือมิลิน
หมอกเข้าใจทุกอย่าง เขาทิ้งอุปกรณ์ในมือลง เดินไปดึงแขนมิลินออกไปจากโรงยิมท่ามกลางคนที่มองด้วยความสงสัย
หมอกดึงแขนมิลินไปคุยบนดาดฟ้า มิลินสะบัดแขนออก ข้อมือเธอแดงจากแรงบีบของหมอก
“มิลินทำแบบนี้กับพี่เพราะต้องการแก้แค้นในสิ่งที่พี่ทำไปเมื่อสองปีก่อนใช่มั๊ย” หมอกถามตรงๆ
มิลินแปลกใจที่จู่ๆเขาก็จำเธอได้
“ทำไมมิลินต้องแก้แค้นคะ พี่คิดว่าพี่ทำอะไรมิลินไว้” มิลินย้อนถาม
“นั่นสิ ทั้งที่ตอนนั้นมิลินเองก็เต็มใจ” หมอกพูด มิลินตบหน้าเขาฉาดใหญ่
“ใช่มิลินโง่ ยอมเพราะคิดว่าเราจะได้คบกัน ยอมเพราะพี่เปิดหนังบ้าๆนั่นให้มิลินดู ยอมเพราะพี่พูดจาให้ความหวังมิลิน แล้วไงคะ พอมิลินอยากทำแบบพี่บ้าง พี่รับไม่ได้เหรอคะ” มิลินบอก
หมอกมองเธออย่างเจ็บปวด
“ที่ทำดีกับพี่ตลอดมาเพราะต้องการทำแบบนี้สินะ”
“ใช่ค่ะ” มิลินยอมรับ
“ที่ผ่านมาเคยรู้สึกอะไรกับพี่เลยใช่มั๊ย” หมอกถาม มิลินอึกอัก
“พี่ถามว่าเคยรู้สึกอะไรกับพี่รึเปล่า”
“รู้สึกสิ” มิลินตะโกนขึ้นมา
“มิลินรักพี่หมอก แต่มิลินก็เกลียดพี่หมอก เกลียดสิ่งที่พี่หมอกทำ เกลียดความเจ้าชู้มั่วไปทั่ว เกลียดความไม่มีจิตสำนึก เกลียดความมักมาก เกลียดที่สุด” มิลินพูดแล้ววิ่งหนีไป
หมอกยืนอึ้ง มิลินรักเขา แต่ก็เกลียดเขามากเช่นกัน เขาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะง้อเธอหรือจะตัดใจจากเธอ
เขานึกย้อนไปถึงวันที่เด็กเนิร์ดผมเปียมาสารภาพรักกับเขา ทำไมเขาดูไม่ออกว่าเธอมีความจริงใจ ไม่ได้ต้องการแค่นอนกับเขาเพื่อเอาไปอวดเพื่อนๆ
หมอกรักเธอแต่ก็เจ็บปวดที่รู้ว่าเธอทั้งรักและเกลียดเขามากมานขนาดนี้
—————————-
 
หมอกตัดสินใจง้อมิลิน ใช้โอกาสเดือนสุดท้ายที่ต้องเทรนคู่กันกับน้องรหัสนี้ทำดีกับเธอให้เธอยกโทษให้เขา
หมอกปฏิเสธทุกคนที่เข้าหาไม่ว่าในฐานะใดก็ตาม มิลินรับรู้ ดีใจลึกๆแต่ก็ไม่แสดงออกมา เธอเลิกควงกับทิมเพราะหมอกรู้แล้วว่าทิมเป็นแค่ตัวหลอกเท่านั้น
หมอกซื้อดอกไม้ให้มิลินทุกวัน เธอก็ไม่รับ หมอกรอรับมิลินที่หอพักทุกวันแต่เธอก็ไม่สน เขามารอเธอกลับหอทุกวัน เห็นหน้าเธอเขาก็ขับรถกลับ หมอกโทรมลง จนแทบไม่เหลือสภาพหนุ่มหล่อสุดฮอตเลย เขาคิดมากกับมิลินจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ มิลินเริ่มสงสารเขา ตอนนี้เขาตามง้อเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร แต่มิลินก็ยังไม่ยอมให้อภัยเขาง่ายๆ
หมอกทำดีกับมิลินจนเป็นเหมือนกิจวัตรประจำวัน จนมิลินชินกับการกระทำแบบนี้ของเขา แต่เธอก็พยายามใจแข็ง ไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำอีก
จนสอบไฟนอลวันสุดท้าย มิลินมองหาหมอกแต่ก็ไม่เจอเขา เขาไม่มาเฝ้าดูเธอตั้งแต่เมื่อคืน
มิลินกระวนกระวายใจแต่ก็เก็บอาการ แต่เธอก็ทนไม่ไหว อยากรู้ว่าทำไมเขาไม่มาคอยดูแลเธอเหมือนเดิม ทั้งๆที่ปีสองสอบเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
“มิลิน” เพื่อนในเอกเรียกเธอ
“แฟนแก เอ้ย พี่รหัสแกโดนรถชนตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้อยู่ รพ.G”
มิลินได้ยินก็รีบตรงไปที่รพ.ทันที สอบคงถามจากเค้าท์เตอร์แจ้งว่าเขาเพิ่งออกจากห้องไอซียู
ถามเลขห้องแล้วก็ตรงไปที่ห้องพักฟื้นของเขา ส่องดูช่องกระจกเล็กๆตรงประตูเห็นว่าคนเยี่ยมไข้อยู่ รวมทั้งบลู มิลินเลยตัดสินใจถอยออกมา ไม่กล้าเข้าไป
“มิลิน”
มิลินเงยหน้าขึ้น แล้วยกมือไหว้
“สวัสดีค่ะ ผอ.” เขาคือพ่อของหมอก ที่กำลังจะเจ้าไปเยี่ยมลูกชาย ท่านเป็นลูกครึ่ง หมอกได้ความหล่อจากพ่อมามาก
ท่านจำมิลินได้เพราะเธอคือคนที่สอบได้รางวัลเหรียญทองสามเหรียญซ้อน เป็นตัวแทนไปแข่งแบดมินตัน แข่งโต้วาทีภาษาอังกฤษ และแข่งคณิตศาสตร์ เรียกได้ว่าขึ้นม.6 มิลินก็เด่นในทุกกิจกรรม
“มาเยี่ยมหมอกเหรอ”
“เอ่อ..”
“ทำไมไม่เข้าไปล่ะ มาสิตามฉันมา” พ่อของหมอกเรียกเธอเข้ามา
มิลินเดินเข้ามาท่ามกลางสายตาที่สงสัยของบลู ส่วนแม่ของหมอกที่เป็นรองผู้อำนวยการก็รู้จักมิลินเป็นอย่างดี มิลินยกมือไหว้แม่ของหมอก
เธอมองดูหมอกนอนหลับ มีผ้าพันศีรษะ มีเครื่องวัดสัญญาณชีพติดอยู่
“หมอกยังไม่ฟื้นเลย ผลการสแกนสมองปกติทุกอย่าง แต่หมอกไม่ยอมตื่น หมอบอกว่าเหมือนสมองของหมอกดับสวิทตัวเองเพราะมีเรื่องสะเทือนใจ ถ้ามีกำลังใจที่ดีมากระตุ้นก็อาจจะฟื้นได้” แม่ของหมอกอธิบายให้มิลินฟัง
“มิลินรู้จักหมอกเป็นการส่วนตัวรึเปล่า” บลูถาม
“หนูเป็นน้องรหัสของพี่หมอกค่ะ” มิลินตอบ บลูพยักหน้าเข้าใจ
“คุณลุงคุณป้าคะ บลูกลับแล้วนะคะ บลูคิดว่ากำลังใจของหมอกคงไม่ใช่บลู” บลูหันมาสบตามิลิน ยิ้มให้แล้วเดินออกไป
มิลินขออนุญาตพ่อแม่ของหมอกเดินไปยืนที่ข้างเตียง มองหน้าหมอกน้ำตาไหล คิดว่าเขาคงเจ็บน่าดู แผลฟกช้ำเต็มตัวไปหมด
มิลินกุมมือหมอก ก้มลงกระซิบให้ได้ยินกันสองคน
“พี่หมอกค่ะ มิลินมาเยี่ยมพี่หมอกแล้วนะคะ มิลินอภัยให้พี่หมอกทุกอย่าง ขอแค่พี่ฟื้นขึ้นมา มิลินรักพี่หมอกนะคะ” มิลินน้ำตาไหล ยกหัวขึ้นมา ยกมือข้างที่ว่างข้ึนมาเช็ดน้ำตา มืออีกข้างกุมมือหมอกไว้
หมอกน้ำตาไหล นิ้วมือเริ่มกระดิกเล็กน้อย
“มิลิน” หมอกเรียกชื่อมิลินเสียงแผ่วพ่อแม่เดินเข้ามากุมมืออีกข้างไว้ ยิ้มอย่างดีใจ
หมอกเริ่มขยับตา มองเห็นพ่อแม่และมิลินยืนอยู่ข้างเตียง หมอกยิ้ม
“พี่รักมิลินนะ” หมอกพูดเสียงแผ่ว แล้วหลับไปอีกรอบ มิลินเห็นว่าเขาปลอดภัยแล้วจึงขอตัวกลับ
พ่อแม่ของหมอกกลัวลูกชายไม่ฟื้น ขอร้องให้มิลินเฝ้าไข้หมอกก่อน มิลินตกลงด้วยความเกรงใจ
มิลินเฝ้าไข้หมอกเฉพาะตอนกลางวัน เธอดูแลอยู่หลายวันเขาจนอาการดีขึ้นเรื่อยๆ หมอกอ้อนให้มิลินป้อนข้าวป้อนน้ำต่อหน้าพ่อแม่ มิลินก็ต้องทำด้วยความเกรงใจ
“มิลิน ดีกันนะ” หมอกถามต่อหน้าพ่อแม่
“พี่สัญญาจะเลิกทำในสิ่งที่มิลินไม่ชอบ ให้โอกาสพี่ได้มั๊ย” หมอกอ้อนวอน
“พ่อแม่ไม่รู้นะว่ามีเรื่องอะไรกัน แต่ถ้ารักกันก็ควรทำดีต่อกันไว้ก่อนจะสายเกินไป ดีที่ครั้งนี้หมอกไม่เป็นอะไร ใครจะรู้ว่าวันหน้าจะเกิดอะไรขึ้นอีก” แม่ของหมอกพูด
มิลินนิ่งคิด หมอกดึงมือเธอมาจับไว้แน่น
“ให้โอกาสพี่ อีกครั้งนะ” หมอกมองตามิลิน แววตาสั่นไหว มิลินไม่อยากฝืนหัวใจตัวเองอีกแล้ว
“มิลินให้โอกาสพี่หมอกอีกครั้งก็ได้ค่ะ แต่ถ้าพี่หมอกทำให้มิลินเสียใจ มิลินพร้อมจะไปทันที” มิลินบอก หมอกใช้แขนข้างที่ไม่บาดเจ็บดึงมิลินมากอด น้ำตาไหลด้วยความดีใจ
“พี่ขอโทษในสิ่งที่พี่เคยทำไม่ดีกับมิลิน พี่ขอโทษจริงๆ”
“มิลินให้อภัยพี่หมอกค่ะ”
“เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ พี่จะไม่ทำให้มิลินผิดหวังในตัวพี่ พี่สัญญา” หมอกพูด กอดมิลินไม่ปล่อย
พ่อแม่ของหมอกมองภาพตรงหน้า ดีใจที่ลูกชายมีความสุข
มิลินทำลายกำแพงในใจลง ยอมลดทิฐิลง แล้วยอมรับความรู้สึกของตัวเอง กอดหมอกไว้แน่น
“มิลินรักพี่หมอกนะ”
หมอกกอดมิลิน ซบหน้าลงที่ไหล่เธอ สัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงในอ้อมกอดนี้เสียใจเพราะนิสัยเดิมๆของเขาอีกเด็ดขาด จะซื่อสัตย์ ดูแลกันและกันด้วยความรักตลอดไป
 
—————จบ—————



*

ออฟไลน์ zebrazaa

  • Senior Member
  • ****
  • 628
  • 220
    • ดูรายละเอียด
Re: ทั้งรักและทั้งเกลียด cop
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: สิงหาคม 02, 2020, 11:30:27 pm »
เกลียดมากก็กลายเป็นรักมากได้

*

ออฟไลน์ review1972

  • Legend Member
  • *******
  • 2495
  • 1013
    • ดูรายละเอียด
Re: ทั้งรักและทั้งเกลียด cop
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: สิงหาคม 04, 2020, 08:44:53 am »
ใจคนยากแท้หยั่งถึง ง่ายๆกลับไม่มีค่าต้องดิ้นรนถึงชอบ555

*

ออฟไลน์ archi ongtong

  • Ultimate Member
  • ********
  • 4370
  • 3
    • ดูรายละเอียด
Re: ทั้งรักและทั้งเกลียด cop
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: สิงหาคม 05, 2020, 09:08:42 am »
เรื่องซึ้งตรึงใจไม่เสียวเลย ::Glad::

*

ออฟไลน์ devilzoa

  • Legend Member
  • *******
  • 2680
  • 1278
    • ดูรายละเอียด
Re: ทั้งรักและทั้งเกลียด cop
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: กันยายน 19, 2020, 12:33:32 am »
ซึ้งมากๆเลย

 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ