เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3 : อารมณ์หรือเหตุผล?

เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3 : อารมณ์หรือเหตุผล?

  • 85 ตอบ
  • 4743 อ่าน
*

ออฟไลน์ 𝘝𝘦𝘭𝘢𝘫𝘶𝘦𝘭

  • Tiny Member
  • *
  • 17
  • 112
  • Where'd you get that from, a fortune cookie?
    • ดูรายละเอียด
“อูวววว์ ซี๊ดดด อย่าเฮีย” พิมยังคงขัดขืน และเหมือนจะรุนแรงมากขึ้น ขาทั้งสองหนีบแน่น จนใบหน้าของผมขยับไปไหนไม่ได้ และด้วยจังหวะที่มันไม่ทันตั้งตัว ผมหลุดจากการรุกเข้าใส่ส่วนล่างของพิม ไม่สามารถไปต่อได้ ผมจึงต้องจำใจยันตัวขึ้นมา

“พิม...” ผมมองเธอจากตำแหน่งที่นั่งชันเข่านั้น พิมมองผมด้วยสายตาที่บ่งบอกความรู้สึกแน่ชัดไม่ถูก

“ทำเถอะเฮีย...” สิ้นเสียงของพิม ใจของผมเต้นรัว!!!

………………………………………………

แด่ xonly8

เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3


    พิมมองผมด้วยแววตาเว้าวอน เส้นบาง ๆกั้นในใจเธอ ที่เธอขีดแบ่งระหว่างอารมณ์และเหตุผลนั้นพังทลายลง เป็นอันว่าแผนการปลุกอารมณ์ของผมเพื่อให้เธอลดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจเธอนั้นได้ผลดีนัก

     ผมถอดเสื้อตัวเองออก โยนไปข้างหลัง มันคงไปกองบนพื้นห้องตรงไหนสักแห่ง และตามมาด้วยกางเกงบอลซึ่งถอดขณะอยู่ในท่าชันเข่า มันก็ลำบากนิดหน่อย แต่จะให้ยืนถอดทำท่าเก้ ๆ กัง ๆ มันก็ดูยังไงอยู่ ขณะนี้จึงมีแต่กางเกงชั้นในขาสั้นของผม ที่เป็นผ้าสแปนเด็กซ์สีดำมันๆ ซึ่งผมชอบใส่มากกว่ากางเกงในผ้าฝ้ายหรือชนิดอื่นทั่วไป ด้วยความสะดวกสบายนั้น แต่มันรัดเข้ากับร่างกายของผมจนเห็นท่อนลำอันแข็งกร้าว พาดตั้งขึ้นแนบลำตัวเอียงไปทางซ้าย พิมจ้องมองสิ่งเหล่านี้ด้วยสายตาหรี่เล็ก ริมฝีปากของเธอเผลอเล็กน้อย รับกับความสว่างยามเช้าทำให้ใบหน้าของพิมมีองค์ประกอบแสงและเงายังกับภาพวาดสีน้ำมัน

     แสงตอนเช้า!!!! ผมผงะด้วยความตกใจ ผมหันกลับไปมองนาฬิกาอีกครั้งด้วยความหวาดผวา เลขดิจิตอลแสดงผลไม่ผิดแน่ ๆ มันเป็นเวลาที่ผมควรได้ไปอยู่ ณ ที่ทำงานเรียบร้อยแล้ว ผมหันกลับมาอย่างรวดเร็วมองภาพที่อยู่ข้างหน้า ผมลำดับเหตุการณ์ที่ผ่านมาสดๆ ในหัวอย่างรวดเร็วพร้อมกับสบถอยู่ในใจ

“เฮีย....” เสียงน้อย ๆ ของเธอเรียกผม

     พิมลืมตามองผมด้วยสายตาปกติ หลังจากสังเกตอาการของผมได้ ผมกัดฟันแน่นในขณะที่เข่าของผมคืบเข้าหาตัวเธอจนคร่อมท่อนขาทั้งสอง จากนั้นโน้มตัวลงมาจูบกับพิม และสอดลิ้นเข้าไปในช่องปากเธอ กวาดช่องเพดานปาก กระพุ้งแก้ม แล้วดุนกับลิ้นเธอ พร้อมกับสูดเอาลมหายใจพิศวาสนั่นมาเก็บไว้ แล้วผมก็ถอนหน้าออกมา จ้องมองพิมด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างหาอะไรเทียบไม่ได้ ผมกลืนอะไรสักอย่างลงคออย่างยากลำบากเพราะน้ำลายมันแห้งผากไปหมดแล้ว จากนั้นก็ยันตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ

“พี่ต้องทำงาน พี่ไม่ไปทำงานไม่ได้!!!”

     ผมร้องออกมาด้วยเสียงสั่นเทิ้ม ความรู้สึกอะไรหลายๆอย่างมันพุ่งเข้ามาหาแล้วสะท้อนไปมาในร่างกาย มันตีกันไปหมด โดยเฉพาะความปวดช้ำระกำที่ท่อนล่าง ซึ่งผมไม่ได้แสดงอาการเหล่านี้ออกมาให้พิมเห็นแต่อย่างใด ขณะที่ผมรีบจัดการตัวเองอย่างลวกๆ หันมาอีกครั้งก็เห็นพิมขยับตัวขึ้นมานอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว และห่มผ้านอนนิ่งไม่มีอาการใด ๆ ออกมา ผมได้แต่ลอบถอนหายใจเงียบ ๆ ด้วยความเสียดาย รีบแต่งตัวให้เสร็จพร้อมหยิบของติดตัวให้ครบก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“กุญแจสำรองอยู่นี่นะพิม”

     ผมพูด ขณะกำลังใส่ถุงเท้าอย่างเร่งรีบ และโบ้ยหน้าไปที่กองกุญแจบนโต๊ะ ทันใดนั้นผมรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวบนที่นอน และมีสองมือเข้ามากอดแผ่นหลังของผม

“ตั้งใจทำงานนะคะเฮีย เดี๋ยวสายๆพิมจะไปธุระ แล้วกลับมาช่วงเย็น”

     เธอพูด และหอมแก้มผม จากนั้นพิมก็งับเข้าที่ต้นคอผม แล้วออกแรงกัดจนผมขนลุกและสะดุ้งไปพร้อม ๆ กัน ผมหันหน้ากลับไปสบตากับพิม เธอยิ้มและจ้องมองผมด้วยสายตาหวานเยิ้ม ซึ่งไม่รู้ด้วยความรู้สึกของเธอหรืออาการคนเมายังไม่สร่างดี แต่ผมยิ้มให้เธอ และขอรับสิ่งนั้นและขอคิดกับตัวเองว่าเป็นความรู้สึกดีดีที่เธอมอบให้ ผมลุกจากที่นอนหลังสวมถุงเท้าเสร็จ และเปิดประตูห้อง สวมรองเท้าและวิ่งไปทำงานอย่างรวดเร็ว

   ใช่ครับผู้อ่าน ผมพลาดโอกาสที่อยู่ข้างหน้า ผมเลือกที่จะไปทำงานแทนที่จะสานต่อให้มันจบ มันอาจจะจบเร็วหรือช้า แต่มันก็จบได้ แต่ ณ ขณะนั้นผมเลือกที่จะกำโอกาสนั้นไว้แล้วโยนมันทิ้งไป โดยที่ผมยังมีความหวังน้อย ๆ แล้ง ๆ ว่า พิมจะยังปล่อยโอกาสให้ผมอีกในคืนถัดไป

   13 เมษายน เริ่มต้นวันหยุดยาวของชาวไทยทั้งประเทศ แต่ก็ยังคงมีหลายคนที่ต้องทำงานในวันหยุด หนึ่งในนั้นก็คือผมเอง วันทั้งวันในที่ทำงาน ซึ่งมาตรฐานการผ่านไปของเวลา จะยาวนานกว่าช่วงเวลาแห่งความสุขที่ผ่านมา ผมอดทน อดกลั้นต่ออาการเหนื่อยล้า ง่วง เพลีย สะสมจากค่ำคืนที่แสนระทึก ยิ่งไปกว่านั้น ราวกับว่าร่างกายได้สูบฉีดอะดรีนาลีนกระตุ้นให้ผมมีเรี่ยวแรง กำลังและความตื่นเต้นในช่วงกลางคืนที่ผ่านมานั้น กลับส่งผลย้อนเข้ามาสร้างภาระทางร่ายกายให้ผมในเวลากลางวันให้อ่อนล้าทั้งกายใจเป็นหลายเท่า ทวีคูณ ช่วงสายๆ ผมได้เข้าไปเช็คเว็ปดังกล่าว เพื่อดูการเคลื่อนไหวของพิม เธอมีการตอบกลับคอมเมนท์ที่ค้างไว้เมื่อคืนในช่วงสายๆของวันนี้ ในขณะเดียวกัน ผมก็เห็นเธอโพสรูปเซลฟี่ของตัวเอง เป็นรูปพิมกำลังยิ้ม สวมเสื้อสีขาว คอวีผ่าลงถึงเหนือช่วงอก ฉากหลังเป็นร้านอาหารร้านหนึ่งในห้างดังแถวบางนา

‘เวลาอยู่กับเธอ เยอะเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ’

     ผมกดไลค์โพสนั้น และตามไปอ่านคอมเม้นท์ของเหล่าเพื่อน แฟนคลับทั้งหลายของเธอ พิมกลับมาออนไลน์เป็นสาวเปรี้ยวสดใสตามปกติของเธอแล้ว ขณะนั้นพิมได้ทักเข้ามาในข้อความส่วนตัวผม

“เฮียขา ง่วงมั้ยค้ะ”

“นิดหน่อย... ตอนนี้อยู่ไหนนี่?”

“พิมมาหาเพื่อนที่เมกะบางนาค่า เดี๋ยวจะไปทำผมที่ ...แล้วเดี๋ยวพิมไปหานะคะ”

“เดินทางดี ๆ นะ”

“ขอบคุณค้ะ”

“โอเค แล้วเจอกันครับ”

   จากนั้นไม่นานไฟสถานะออนไลน์ของเธอก็เปลี่ยนสี ผมก็เลื่อนฟีดไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย และรอเวลางานให้จบลง เพื่อที่ว่า หลังจากเลิกงานแล้วผมจะรีบกลับไปนอนงีบเพื่อรอพิมกลับมา ซึ่งไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอจะกลับมาถึงนี่เวลาไหน

   ผู้อ่านหลายท่านเชียร์ให้ผมลางาน เรียกได้ว่าเกือบทั้งหมดเลย ผมต้องขออนุญาติเรียนให้ท่านผู้อ่านทราบจริง ๆ ครับ ว่าลักษณะงานและตำแหน่งงานของผมนั้นเป็นประเภทที่ คนเดียวคุมทั้งระบบ ไม่สามารถลางานกะทันหันได้ และมันมีผลเสียร้ายแรงอย่างหนัก หากขาดเจ้าหน้าที่ไปปฎิบัติการ ณ เวลาที่นัดไว้ มันก็จริงที่ทั่วไปแล้ว ระดับหัวหน้าเขามีแผนสำรองกรณีเจ้าหน้าที่ไม่เข้ามาทำงานในเวลากำหนดในกรณีฉุกเฉินร้ายแรง ซึ่งมันต้องมีเหตุผลที่เหมาะสมประกอบ หากเขาพบในภายหลังว่าผมลางานเพียงเพราะต้องการเสียดสีกับสาวในห้อง มันคงมีผลต่อการประเมินและมนุษย์สัมพันธ์ในองค์กรด้วย

   หลังเลิกงาน ผมดิ่งไปห้องพักอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ความทรมานของผมนั้นสิ้นสุดลงไปสักที เมื่อผมไขกุญแจเข้าไปในห้องตัวเองแล้ว สิ่งแรกที่มองเข้าไปทันทีคือบนที่นอน ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีพิมอยู่อย่างแน่นอน มีเพียงผ้าห่มสองผืน ของผมและพิม ที่ตอนแรกผมทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ เตรียมแยกไว้ให้สองผืน ได้รับการพับเก็บไว้อย่างดี หมอนหนุนหัวสองใบได้รับการจัดตำแหน่งใหม่ และสะบัดรอยยับออกไป เรียบสวยงามตามสภาพของมัน ผมวางของติดตัวลงกับปลายที่นอน แล้วทิ้งตัวไปยังที่นอนตำแหน่งที่พิมนอนเมื่อเช้า เอาหน้าฝังเข้ากับหมอนแล้วสูดลมหายใจเข้าเพราะคิดถึงเธอ จากนั้นสติผมก็จางหายไปกับกลิ่นหอมของเธอที่อุตส่าห์หลงเหลือไว้ให้...

   ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยเหงื่อที่ชุ่มตัว เพราะความอบอ้าวของประเทศในเขตตะวันตกเฉียงใต้นี้ หันไปมองโทรศัพท์ที่ดังที่ปลายเตียงด้วยความงุนงง มันดังขึ้นเพราะอะไร?... อ้อ สายเข้า พลันนึกได้ ผมรีบยันตัวเองและโดดไปหาโทรศัพท์เพื่อดูว่าใครโทรเข้า พอเห็นชื่อผมก็กดรับสายทันที

“ว่าไงพิม เสร็จแล้วหรอ” ผมกรอกเสียงเข้าโทรศัพท์ รู้สึกคอแห้งเล็กน้อย

“เฮียคะ พิมว่าจะกลับไปเก็บของที่ห้อง เฮียมาด้วยกันมั้ยคะ”

เอ้า เธอเชิญชวนขนาดนี้ แน่นอนว่าพิมต้องการเปลี่ยนสมรภูมิรบ ผมคิดในแจแต่ไมได้พูดออกไป

“ได้สิ ตอนนี้พิมอยู่ไหนครับ” ผมถามขณะมองเวลา ขณะนี้เวลา 17.35น. ผมหลับไปทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เปิดแอร์ไปถึง 2 ชั่วโมงกว่า

“พิมกำลังนั่งแท็กซี่มาซอย 7 ค่ะ น่าจะถึงอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง”

“นี่นั่งมาจากไหนน่ะพิม?”

“อ้อ ก็เมกะไงค้ะเฮีย เดี๋ยวใกล้ถึงพิมโทรไปอีกทีนะคะ”

     ผมตอบรับพิม จากนั้นจึงวางสาย ผมรู้สึกหัวหมุนเล็กน้อย อาจจะเพราะเพลียอากาศร้อนอบอ้าวที่ไม่มีอากาศถ่ายเท ผมขยับตัวลุกท่ามกลางที่นอนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เดินไปเปิดแอร์ และถอดเสื้อผ้าตัวเองไปอาบน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นไม่นาน หลังจากผมแต่งตัวเรียบร้อย พิมก็โทรเข้ามาหา ให้ผมลงไปหาเธอเพื่อที่จะไปห้องเธอด้วยกัน

     เมื่อแท็กซี่มาจอด พิมออกจากรถแท๊กซี่และเดินมาหาผมซึ่งกำลังเดินลงบันไดห้องพักอย่างเร่งรีบ ด้วยรอยยิ้มหวานๆเหมาะกับยามเย็น เธอใส่ชุดตัวเดิมที่ผมเห็นในโพสช่วงสาย ซึ่งชุดเต็มๆของพิมนั้นที่จริงแล้วคือชุดแซ็กสีขาว ยาวถึงเหนือเข่า ตัดเย็บเข้ารูปสวย อวดหุ่นผอมเพรียวอันโดดเด่นของเธอ


     ผมตกตะลึงในความงดงามหมดจดเหล่านี้ จริงอยู่ที่ผมเคยเห็นพิมแต่งตัวสวยๆมากมายตามโพสที่เธอลงเป็นประจำ แต่ไม่มีสักครั้งที่ผมจะเห็นภาพเหล่านั้นด้วยสายตาตนเอง บางครั้งความสมบูรณ์เหล่านี้ก็ทำให้ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่า ตัวผมเหมาะสมจะเดินข้างๆเธอรึเปล่า

“เฮียคะ ไปห้องพิมกันค่ะ”

     สาวสวยที่ทำให้ผมตกตะลึงยิ้มหวานแฝงความเย้ายวน ก้าวเท้ามาหา และจับมือผม ให้เดินตามเธอกลับไปขึ้นรถแท๊กซี่คันเดิม


อ้างถึง
ข้อความจากผู้แต่ง :
รอบนี้ไม่มีสามช่า เอ๊ย ไม่มีซ่อนเนื้อเรื่องนะครับ เนื่องจากเหตุการณ์ช่วงนี้มันเป็นการเดินเรื่องเชิงอรรถาธิบาย เพราะฉะนั้นผมจึงเผยให้ทุกท่านอ่านและคอมเมนท์ด้วยความยินดี ขอบคุณสำหรับการตอบรับที่ผ่านมาทั้งตอน 1 และ 2 นะครับ
ผมอาจจะเขียนมาสั้นๆ เพราะผมไม่สามารถลงตอนนึงยาวๆ ดังท่านนักเขียนผู้อื่นได้ ผมขอได้รับการให้อภัยมา ณ ที่นี้
ผมจะหายหน้าหายตาไปสอง - สามวัน แล้วจะกลับมาเขียนตอนที่ 4 ให้ทุกท่านได้อ่านนะครับ ขอบพระคุณสำหรับฟีดแบกทุกท่านนะครับ ผมเข้าไปตอบท่านด้วยตัวอักษรสีแดงบ้างแล้วนะครับ ผมยืนยันว่าผมอ่านทุกคอมเม้นท์และขอรับคำขอบคุณด้วยความยินดี - Velajuel



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 09, 2020, 12:54:20 pm โดย 𝘝𝘦𝘭𝘢𝘫𝘶𝘦𝘭 »
𝘓𝘪𝘬𝘦 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘰𝘰𝘬𝘴, 𝘸𝘩𝘦𝘳𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘬𝘯𝘰𝘸 𝘵𝘩𝘦 𝘰𝘶𝘵𝘤𝘰𝘮𝘦, 𝘣𝘶𝘵 𝘺𝘰𝘶 𝘱𝘭𝘢𝘺 𝘪𝘵 𝘰𝘶𝘵 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘵𝘰 𝘴𝘦𝘦 𝘩𝘰𝘸 𝘪𝘵 𝘸𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘩𝘢𝘱𝘱𝘦𝘯.

*

ออฟไลน์ wut tong

  • Full Member
  • **
  • 113
  • 0
    • ดูรายละเอียด
    • http://i.postimg.cc/tJmrpxf8/10533050-793128214064691-5739708071625641407-n.jpg
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 04:22:16 am »
เรือรบกำลังจะถึงเป้าหมายแล้วจะเปลี่ยนเส้นทางซะงั้น ความรับผิดชอบเรื่องงานเต็มร้อยเลยอด

*

ออฟไลน์ Kingmar

  • Senior Member
  • ****
  • 926
  • 1
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 05:23:22 am »
นับว่ามีความรับผิดชอบมาก และมีความอดทนสูงมาก 

*

ออฟไลน์ Oceankings1234

  • Junior Member
  • ***
  • 524
  • 2
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 05:24:14 am »
อดเปรี้ยวไว้กินหวานรีบลางานเลยครับ

*

ออฟไลน์ Fazz

  • Junior Member
  • ***
  • 410
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 05:34:22 am »
ใจแข็งมากๆเลยครับ

*

ออนไลน์ thongdaeng_skk

  • Gold Member
  • *****
  • 1187
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 05:47:56 am »
วันนี้คงได้เสร็จสมกับพิมเสียที

*

ออฟไลน์ BROCCOLI

  • Full Member
  • **
  • 224
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 05:53:34 am »
อยากให้ลงหน้าตาน้องพิมพ์ให้ดูหน่อยครับ เอาแบบใกล้เคียงก็ได้


ผมหาอ้างอิงยังไม่ได้ครับ โปรดรออีกนิดนนะครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 09, 2020, 06:21:05 am โดย 𝘝𝘦𝘭𝘢𝘫𝘶𝘦𝘭 »

*

ออฟไลน์ err

  • Legend Member
  • *******
  • 2022
  • 913
  • ดอนควาย
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 06:01:03 am »
พิมมาลุคสวยเลย..จากสาวเปรี้ยว เข็ดฟัน  กลัวแต่ว่าไปห้องสาวแล้วจะเจอตอรออยู่นี่สิ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 08, 2020, 06:01:39 am โดย err »

*

ออฟไลน์ chanky2007

  • Gold Member
  • *****
  • 1390
  • 409
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 06:06:53 am »
หุ่นพิม ไม่น่าอดใจไหวจริงๆ
แต่งานก็จำเป็นต้องทำ เข้าใจเลยครับ
ได้นอนไปแล้วตื่นนึง น่าจะมีแรงลุยต่อแล้วล่ะครับ

ขอบคุณครับ
คิดว่าดี ก็ทำไป

*

ออฟไลน์ kpnttn

  • Senior Member
  • ****
  • 820
  • 5
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #9 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 06:10:14 am »
เฮียคะ ไปคาชุดที่ห้องพิมกันค่ะ

*

ออฟไลน์ Sur9x

  • Senior Member
  • ****
  • 651
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 06:57:59 am »
ระวังโดนหลอกไปทำมิดีมิร้ายนะครับ
แต่
หรือว่าน้องเค้าต้องระวังพาโจรเข้าบ้านเนี่ย

*

ออฟไลน์ 1819

  • Gold Member
  • *****
  • 1021
  • 2
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #11 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 06:59:06 am »
 โอ้โห้ เอาชนะความอยากได้นี่น่านับถือมากครับ  น้องพิมพ์ ไฟเขียวแล้วยัง หักดิบไปทำงานได้ สุดยอด อีกทั้งยังไม่รู้ว่า ต่อไปจะได้มีโอกาสกับน้องพิมแบบนี้อีกไหม  แต่อย่างว่า อย่าแล่อยให้ความเสียวอยู่เหนือหน้าที่การงาน  เดี๋ยวจะแย่
กรุงเทพเป็นเมืองที่มีคนเหงา มากกว่าเสาไฟฟ้า

*

ออฟไลน์ Au Nanma

  • Gold Member
  • *****
  • 1165
  • 1
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #12 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 07:02:36 am »
จากอารมณ์หื่นเริ่มกลายเป็นอารมณ์โรแมนติกแล้วนะครับท่าน ชอบๆ

*

ออฟไลน์ First10

  • Junior Member
  • ***
  • 400
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #13 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 07:12:45 am »
ใจแข็งมากทิ้งสาวไปเพื่องาน แบบนี้ สาวอาจชอบมากก็ได้ว่ามีความรับผืดชอบสูง คงไม่ทิ้งขว้างเธอง่ายๆ

*

ออฟไลน์ adgfdcoc

  • Junior Member
  • ***
  • 520
  • 824
    • ดูรายละเอียด
Re: เทศกาลใหญ่ ใจสั่นระรัว 3
« ตอบกลับ #14 เมื่อ: ธันวาคม 08, 2020, 07:13:50 am »
เดี่ยวมีหักมุมแน่นอน รอลุ้นๆ

 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ