ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman

  • 14 ตอบ
  • 6629 อ่าน
*

ออฟไลน์ matable2016

  • Full Member
  • **
  • 166
  • 2367
    • ดูรายละเอียด
ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« เมื่อ: ตุลาคม 15, 2018, 12:53:43 am »
ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 “สถานที่ๆเกลียด!?”

“อากาศเช้าวันนี้ช่างสดชื่นจริงๆ”
“เจ้าค่ะคุณหนู”
“ท่านพี่ยังมิตื่นหรือ?”
“เจ้าค่ะ...เมื่อคืนเข้าผ่าตัดด่วนเสร็จสิ้นเกือบตีสาม”
“อืม...”
“มื้อเช้าทานอะไรดีเจ้าคะคุณหนู?”
“...................................................”
“คุณหนู...เอ๊ะนั่น...””
“น่ารังเกียจนัก!!!”
“จะ...จริงด้วยเจ้าค่ะ...ในสถานศึกษากลับมาลอบกระทำการเยี่ยงนี้มิสมควรอย่างยิ่ง...แม้จะเพียงจับมือถือแขนทว่าในที่ลับตาผู้คนเช่นนั้น”
“ย่อมหาได้มีเจตนาที่บริสุทธิ์ไม่”
“ถูกต้องเจ้าค่ะ...สองคนนี้เรียนคณะใดกัน?”
“...................................................”
“คุณหนูเห็นหน้าไหมเจ้าคะ?”
“...................................................”
“คุณหนู”
“เห็น”
“ถ้าเช่นนั้น...”
“แต่นึกมิถึงเลยว่าจะเป็น...นาง”
“?”
“แล้วหลังจากนี้สถานการณ์จะเป็นเช่นไรต่อไป?”
...

“หลับ...ไม่เต็มตา”
...เป็นอีกครั้งที่ผมตื่นเช้าด้วยความไม่ผ่องใสเพราะเรื่องเมื่อคืนแม้อานิภาจะบอกว่าไม่ต้องกังวลก็ตาม...
“...................................................”
(ชะอุ๊ย!!...อานีย์)
“...หากมิว่าอะไรอาขออาบน้ำก่อน”
“เชิญ...เชิญครับ”
“ขอบใจจ้ะ”
(ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มก็อาจหมายความว่าอานีย์ไม่ได้ถือโทษเอาความเราแล้วสิ...หืม?)
“อ๋อม...เธอไปทำอะไรมาน่ะ?”
“ถาม..ยัย...ยัยอาบ้าของนายเถอะ!!”
“หา!?”
“โอ๊ย--...ขาไม่มีความรู้สึกแล้ว”
(ฝนก็เดินขาสั่นพั่บๆมาเชียว)
“ไม่ได้วิ่งไกลขนาดนี้มานาน...เหนื่อยจริง”
(พี่แคท)
“ที่ว่าไกลนั่น?”
“...วิ่งไปกลับสิบกิโลเมตร”
“ฮ้า!!!”
(ไกลขนาดนั้นเลย)
“ไม่ได้วิ่งเหยาะๆนะ”
“มีควบตะบึ่งด้วย...อุ!!...หนูจะอ้วก~~”
“ทำตัวอ่อนแอไปได้”
“โธ่เจ๊~~”
“เช็ดเหงื่อก่อนครับ”
“อืม”
“เฮ่ยๆๆ...ให้แต่สุรีย์พรรณคนเดียวไม่ยุติธรรมนี่หว่า?”
“เดี๋ยวเอาให้น่า--”
“ต้องเช็ดให้ด้วย”
“เออๆ”
“ตัวเองอ่ะ~~...เค้าจะเป็นลมอยู่แล้ว”
“ยัยนี่ตัดหน้าฉัน!!”
“ใครดีใครได้ค่า~~”
“น่ารำคาญ”
...พี่แคทตัดบทเดินขึ้นชั้นสองปล่อยให้อ๋อมกับฝนแย่งกันให้ผมเช็ดเหงื่อและจังหวะนั้นอานีย์ก็ออกมาจากห้องน้ำ...ผมว่าลำบากเหมือนกันนะที่อานีย์ไว้ผมยาว(มาก)เวลาอาบน้ำจึงต้องรวบไว้เสมอ...
“อู้หู~~”
“เดี๋ยวเถอะ!!”
“มีผู้ใดเห็นกางเกงในของน้าไหม?”
“อื๋อ!?...พลังทำลายล้างรุนแรงมาก”
“ใครจะเอาของน้าไปเล่า?”
“มิรู้...น้าวางไว้ในตะกร้า...แล้วนั่น...ผ้าขนหนูของน้ามิใช่หรือ?”
“ผมเอามาให้อ๋อมเช็ดเมื่อกี้”
“...เป็นเธอเองสินะ?”
“ครับ?”
“บอล!...พื้น”
“พื้น?...ว้ากกกกกกกกก~~”
(กางเกงในผู้หญิงตกอยู่ใกล้ๆเท้าของเรา...มัน...มันต้องติดมากับผ้าขนหนูแน่นอน)
“ไม่ใช่อย่างที่อาคิดครับ...มันติดมือ”
“ติดมือ?”
“เอ้ยไม่ใช่ครับ!!...ติดมากับผ้าขนหนู”
“.................................................”
“อ๋อม...ฝน...พูดอะไรบ้างสิ”
“เอาน่ะๆ...บอลไม่สนใจกางเกงในของน้าหรอก...เขาชอบดูของสาวๆอย่างของฉันมากกว่า”
“ยะ...ยัยบ้า!!”
(แทนที่จะพูดอะไรให้มันดีขึ้น)
“ไอ้ที่ดูเหมือนของผู้ชายเนี่ยนะ?”
“แบบผู้หญิงฉันก็มี!!”
“หึๆ”
“หัวเราะอะไรวะ?”
“ก็เห็นแต่บอลชอบดูของหนูอ่ะ”
“ฝน!!
“ได้ยินแล้วหงุดหงิดว่ะ”
“พูดอะไรกันช่างมิสมกับเป็นกุลสตรี...น่าเบื่อที่สุด”
“.............................................................”
...

“ฝน”
“จ๋า~~”
“บอลหายไปไหน?”
“ฮึ!!...ก็พี่อ๋อมน่ะสิคะ”
“ทำไม?”
“แอบพาบอลออกไปข้างนอกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้...หนูไปซักผ้าแป๊บเดียว...หายแส๊บหายสอยทั้งคู่เล้ย!!!”
“........................................................”
“หนูทำงานบ้านเสร็จแล้ว...เราออกไปตามหาสองคนนั่นกันเถอะค่ะ”
“จะไปตามหา...รู้หรือไง?”
“โธ่เจ๊~~...เครือข่ายเรามี...ไม่ยาก”
“ไม่ต้อง”
“อ้าว!?”
“...สองคนนั่นอยากทำอะไรก็ทำไป”
“ไหงงั้น?”
“หึๆๆๆๆๆ”
“แม่หัวเราะน่าขนลุกจัง”
“ชิๆๆ...เสียมารยาทนะยัยหนู!”
“แล้วแม่หัวเราะทำไมอ่ะ?”
“ก็ดูพี่เราสิ...ถ้าตอนนี้มีใครมาแหย่ล่ะก็โดนตบคว่ำแน่...แล้วเราล่ะไม่หึงบ้างเหรอ?”
“ใครว่า?...หนูหึงจนขาสั่นพั่บๆแล้วเนี่ย”
“งั้นก็อย่าช้า”
“โอเค!!...ฝนจะไปเดี๋ยวนี้...อื๋อ?”
“เจอเมื่อไหร่บอกทันที...เข้าใจมั้ย?”
“นั่นแน่!!!...เจ๊”
“อึ๊ก!!”
“ก็ยอมรับมาซี่ว่าหวงบอลขนาดไหน...อยากให้บอลอยู่ใกล้ๆตลอดใช่มั้ยล่า?”
“...แค่จะให้อยู่ในสายตาเท่านั้นไม่งั้นชอบก่อเรื่อง”
“อ๋อๆๆๆ”
“จะออกไปแล้ว...ถ้าอยากอยู่บ้านก็ตามใจ”
“เอ้ย!!...รอด้วย~~”
“.............................................................”
“อารมณ์เสียคนอื่นและไหงต้องมาลงที่หนูด้วยก็ไม่รู้...แม่ดูจิ”
“ฮะๆๆ”
...

“รถคันนี้วิ่งเข้าตัวเมืองใช่มั้ย?”
“ใช่”
“น่าสนุกดี”
“อ๋อมจะไม่ใส่หมวกหน่อยเหรอ?”
“ทำไมต้องใส่?”
“เพราะผมเธอแปลกกว่าคนทั่วไป”
“แล้วยังไง...ฉันไม่จำเป็นจะต้องปกปิดมันเพราะนี่เป็นความภาคภูมิใจของฉัน”
“............................................................”
“นายไม่สบายใจหรือยังไง?”
“ไม่ใช่แบบนั้น”
“งั้นทำไม?”
“คือ...ฉันไม่อยากให้เธอตกเป็นเป้าสายตา”
“โอ--...หรือว่า?”
“?”
“นายไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นมาสนใจฉันใช่เปล่า?”
(ไหงคิดแบบนี้ได้?)
“ฮะๆๆ...ฉันก็นึกว่าอะไร...บอกกันตรงๆก็ได้นี่หว่า!!...ที่แท้นายก็หวงฉันเรอะ?”
“............................................................”
“เอ้า!...ฉันใส่แล้ว”
“อะ...อืม”
(เข้าใจแบบนี้ก็ดีแฮะ)
...อีกประมาณครึ่งชั่วโมงรถก็มาส่งที่ปลายทาง...ญาติสาวผู้พี่ชวนผมออกมาข้างนอกโดยบอกว่าอยากเห็นผู้คนตลาดร้านช่องแต่ผมก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าคนที่เกลียดการอยู่ในชนหมู่มากอย่างอ๋อมทำไมถึงอยากออกมาเที่ยว...
(บอกอยากมาเที่ยวในห้างสรรพสินค้าแต่ถ้าไม่ก่อเรื่องยุ่งก็จะดีหรอก)
“แกมีปัญหาอะไรกับฉันวะ?”
(เฮ่ย!!!...ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าประตูห้างเล้ย~~)
“เปล่าครับ...ผมแค่จะถามว่าสนใจเปิดเบอร์ใหม่...”
“ไม่สนโว้ย!!!...แกตามตื๊อฉันแบบนี้มีแผนชั่วงั้นสิ?”
“ปละ...เปล่าครับ”
“บ้าจริง!!...อ๋อมมานี่”
“อะไรเล่า?”
“บอกให้มา...ขอโทษด้วยนะครับ”
“จะขอโทษมันทำไม?”
“เงียบ!!...อย่าทำตัวมีปัญหา!!!”
“อึ๊ก!!”
(โคตรอายเลยให้ตาย)
“จะพาฉันไปไหน?”
“หัดใจเย็นๆหน่อย...คนนั้นเขาไม่มีอะไรแค่จะขายของเฉยๆ”
“ฉันไม่ชอบนี่หว่า”
“ก็บอกไปว่าไม่เอาหรือมีอยู่แล้ว...ไม่ใช่ไปตะคอกอย่างนั้น”
“..............................................................”
“เข้าใจมั้ย?...ถ้าไม่ฟังกันฉันไม่พามาอีกแล้ว”
“ฮื่อๆ...ไม่ต้องเสียงดังแบบนั้นน่ะ...ฉันขอโทษนายก็ได้...หึ!...ถ้าไม่ใช่เพราะนายเป็น...”
“ว่าอะไรนะ?”
“ไม่มีอะไร”
“...............................................................”
(“เจ้าอ๋อมนี่ทั้งดื้อทั้งรั้นใครพูดอะไรก็ไม่เคยฟัง...ขวางโลกของแท้เลยละ”
“แบบนี้ผมจะรับมือไหวได้ยังไง?”
“ก็ไม่แน่...ข้าว่าเจ้าอาจเป็นข้อยกเว้น”
“?”
“นี่ก็เป็นแค่ความเห็นของข้าคนเดียว...ข้าว่าเจ้าอ๋อมน่ะจะเชื่อฟังและก็ทำตามที่เจ้าสั่งทุกอย่าง”
“โห~~”
“แต่เจ้าต้องเสียท่าให้มันก่อน...ฮ่าๆๆๆๆๆ”
“คุณปู่!!!...พูดเป็นเล่นไปได้”)
“ต้องพิสูจน์”
“หืม?”
“อ๋อม...ฉันไม่เคยเห็นเธอใส่กระโปรงเลยสักครั้ง”
“ก็ฉันไม่ชอบ”
“แต่ฉันอยากเห็นอ๋อมใส่กระโปรงจัง”
“อ๋า!!”
(หน้าบึ้งเลยวุ้ย!?)
“คือว่า...จะไม่ลองใส่ให้ดูสักหน่อยเหรอ?”
...นายอยากดูจริงๆรึ?”
“ใช่แล้ว”
“ก็ได้...ในเมื่อนายบอกให้ฉันใส่ฉันก็จะใส่”
“นี่ไม่ใช่การออกคำสั่งนะ”
“ต่อให้นายสั่งฉันก็จะทำ”
(โอ้ว~~...เจ้าหล่อนทำตามคำขอของเราจริงๆด้วย)
“แล้วจะให้ฉันใส่กระโปรงแบบไหน?...ยาวสั้นจีบหรือรัดรูป”
“รัดรูปสั้นๆ”
“ฮึๆ...นายนี่ทะลึ่งไม่เบา”
“แต่ฉันเลือกไม่เป็น”
“ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง...จะทำหน้าแปลกใจทำไม?..ยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงย่ะ!!”
“แหะๆ”
“คอยดูให้ดีล่ะกัน”
(ญาติสาวผู้พี่หายเข้าไปร้านขายเสื้อผ้าสักครู่หนึ่งก็ออกมา...ว้าว!!!...เธอใส่กระโปรงรัดรูปสีขาวชายสั้นเหนือเข่า...หูย~~...ขาขาวจั๊วะเชียว)
“เป็นไง?”
“...........................................................”
“ไม่สั้นเกินไปนะ”
“...........................................................”
“นี่!!”
“...........................................................”
“เฮ่!”
“เอ้อๆ...เหมาะ...เธอใส่กระโปรงแล้วเหมาะมาก”
“งั้นรึ?...แต่ฉันชักอายว่ะ...คนมองกันเต็มไปหมด”
“เพราะเธอสวยไง”
“ตั้งนานเพิ่งมาชมว่าฉันสวยหมายความว่าอะไร?”
“เอาน่าๆ...ไปหาอะไรกินกันเหอะ...ฉันชักหิว”
“เดี๋ยว!!...อะไรน่ะ?”
“อ้าว!?...ควงแขนฉันไง...หรือไม่กล้า?”
“หนอยแน่~~...มีอะไรที่นางพญาเสืออย่างฉันไม่กล้าบ้างยะ?”
(แต่หล่อนหน้างี้แดงก่ำเลย...น่ารักไม่เบา)
...

“ฉันไม่เคยกินของแบบนี้”
(ไก่ทอดยี่ห้อนี้ใครๆก็รู้จักดีแต่ญาติสาวผู้พี่คนนี้ไม่เคยกินเลยสักครั้ง)
“แล้วอร่อยมั้ย?”
“...ก็ดี”
“อ๋อม”
“?”
“เธอมีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า?”
“........................................................”
“ว่ามาเถอะ”
“จริงๆแล้ว...ที่นี่เป็นสถานที่ที่ฉันเกลียด”
“หือ?”
“เพราะฉันชอบที่ๆเงียบสงบและแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติที่สุด”
“แต่คนเราต้องรู้จักปรับตัวเอง”
“...นายนี่”
“อะไร?”
“สอนฉันมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ?”
“ไม่ได้สอนแค่แนะนำ”
“สำหรับฉันมันก็คือความหมายเดียวกัน...รู้อะไรมั้ย?...นอกจากแม่แล้วก็มีนายนี่แหละที่กล้าสั่งสอนฉัน”
“....................................................”
“ฉันน่ะนะเกลียดการถูกสอนสั่งที่สุดและโดยเฉพาะใครที่ไม่ได้รู้จักฉันดีพอด้วยยิ่งเกลียดมหาเกลียด”
“สาเหตุนี้เธอจึงไม่ชอบพี่เซค”
“ยัยนั่นมันรู้จักฉันดีแต่ชอบพูดมาก”
“เพราะเป็นห่วงกันไม่ใช่หรือ?...ยังไงเธอก็เป็นพี่สาวของอ๋อม”
“นี่นายจะเข้าข้างยัยซกมกแอบจิตนั่นเรอะ?”
“เปล่า”
“ไม่ใช่ไม่เข้าใจแต่ยัยนั่นยังทำตัวดีๆไม่ได้แล้วจะมาบังคับฉัน...ฝันไปเถอะ”
“แล้วถ้าฉันบังคับเธอจะว่ายังไง?”
“หา?”
“เออ--”
“นายนี่นะ?”
“อืม”
“เอ้า!...จะบังคับอะไรฉันก็ว่ามา?”
“อือ--”
“ที่แท้นายยังนึกไม่ออก”
“กะ...ก็ใช่”
“ฮะๆๆๆ...ไว้ให้นึกออกแล้วมาสั่งฉันเถอะแต่ว่า...”
“?
“ฉันในตอนนี้อยากจะสั่งนายสักอย่าง”
“อ๋อมจะให้ฉันทำอะไร?”
“เป็นเรื่องดีน่ะ”
“...........................................................”
...

“โอออออออออออ
“.....................................................”
“อูยยยยย...ดีจริงๆด้วย”
“อื้มๆๆ”
(ที่แท้เราก็ถูกสั่งให้ไปเปิดห้องในโรงแรมที่อยู่ติดกับห้างนั่นเองและพอเข้าห้องมาได้ลูกพี่ลูกน้องวัย 20 ก็จับเราถอดเสื้อผ้าลากขึ้นเตียงแล้วโดนโม๊กควยทันที!!!)
“โอออออออออ...บะ...แบบนั้นแหละ...อาววววววววววววว”
“.............................................................”
“เก่งจังเลย...อือออออออออออออออ...โอ๊ออออออออออออ...สะ..เสียวหัวควย”
“.............................................................”
(ลูกพี่ลูกน้องของเราใช้ปากใช้ลิ้นได้คล่องแคล่วกว่าเมื่อก่อนซะอีก...ต้องไปฝึกฝนมาแน่ๆ)
...อ๋อมเล่นงานผมซะตัวงอเป็นกุ้งถูกน้ำร้อนจนทนไม่ไหวต้องร่ำร้องขอโอกาสให้ผมได้ใช้ท่อนเนื้อแยงรูสวาทของเธอเสียทีแต่ญาติสาวผู้พี่ยังสนุกกับการทดลองอมดูดแท่งหรรษาของผมและสักพักหล่อนค่อยๆถอดกางเกงในออกซึ่งสังเกตได้ว่ามีรอยคราบเปียกบริเวณเป้าก่อนจะตามด้วยกระโปรงสั้นตัวใหม่...
“ถอดเสื้อด้วย”
“รู้แล้วน่า--”
“........................................................”
“ฉันไม่ค่อยชอบยกทรงเลยพับผ่าสิ”
“ช่วยไม่ได้...เธอออกมานอกหมู่บ้านก็ต้องแต่งตัวให้มิดชิด”
“พูดเหมือนแม่เลย”
“เห็นมะ?”
“จริงสิ...ช่วงนี้นายเย็ดกับแม่ฉันบ่อยหรือเปล่า?”
“ไม่...ไม่บ่อยหรอกเพราะฉันต้องไปไหนมาไหนกับพี่แคทหรือฝน”
“อือ--...มิน่าแม่ถึงบ่น...อุ๊!!...อู๊ยยยยยยย”
“โอออออออออ”
“อือออออออออออออออออ”
(อ๋อมก้าวขาขึ้นนั่งยองๆและใช้นิ้วป้ายเอาน้ำเมือกที่เอ่อเยิ้มปากรูละเลงลงบนหัวหยักก่อนจะจับแท่งควยจ่อที่รูแล้วออกแรงดันเข้าไปรูหีตัวเองพรวดเดียว...ทั้งผมและสาวเจ้าผมทองสะดุ้งเฮือกครางออกมาเกือบจะพร้อมๆกัน)
“อูยยยยยยยยยยยย...ซีดสสสสสสสสสส...ไม่ได้โดนควยซะนาน...โอออออออออออ”
“เจ็บก็บอกนะ”
“ไม่ๆ...แค่ตึงๆ”
“ซีดสสสสสสสสสสสสส...โอวววววววววววววววววววว”
“อาววววววววววววว...ซีดสสสสสสสสส...อือออออออออออออ...มะ...มันส์จังเลยยยยย”
“มันส์หีใช่มั้ย?”
“อื้อ!!...มันส์หีที่สุด”
(อ๋อมยกก้นขึ้นลงเร็วขึ้นซึ่งมันก็สร้างความเสียวให้เราจนร้องครางชนิดแผ่นหลังลอยแทบจะไม่ติดเตียง)
“อูวววววววววววววววววววว...โอวววววววววววววววววว”
“อะไรบอล?...ฉันกำลังเสียว!!”
“หันตูดมาหน่อย”
“ฮื่อ~~....ไม่อยากเห็นหน้ากันเหรอไง?”
“ไม่ใช่...ฉันอยากเห็นก้นสวยๆของอ๋อม...ตอนขย่มขึ้นลงน่าดูที่สุดเลย”
“ฮึ!!...ก็รู้แก่ใจดีว่าฉันไม่ขัดคำสั่งของนายอยู่แล้ว”
“ดีมากๆ”
“ฉันจะเป็นอย่างที่นายชอบ...จะเชื่อฟังและทำตามทุกอย่าง...ขอแค่นายอยู่กับฉัน”
“ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะไปที่ไหน”
“นายสัญญาแล้วนะ”
“โออออออออออออออ...ซีดสสสสสสสสสสสสสส...อ๋อม...มะ...ไม่ไหวแล้ว...น้ำจะ...น้ำใกล้จะออก...โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย”
“อึ๊ยยยยยยยยยยยยยยย...ปล่อยออกมาเลย...มีเท่าไหร่ก็ปล่อยออกมาให้หมด”
“ออกแล้ว...ออกแล้วววววววววววว”
...ขาดคำท่อนเนื้อก็ขับน้ำกามกระฉูดเข้าไปในร่างกายผ่านทางอวัยวะเพศของญาติสาวผู้พี่...อ๋อมนั่งแช่ปล่อยให้ผมพ่นน้ำคาวสีขุ่นใส่ร่างของเธอเต็มที่สักพักก็ขยับตัวออกแล้วคว้าควยผมเข้าปากพลางดูดเลียน้ำอุสุจิจนหมด...
“เดี๋ยวฉันจะปลุกควยนายให้ฟื้นเอง...วันนี้นายฟ้าเหลืองแน่!!”
“จะรอดูเลยว่าเธอจะแน่อย่างที่พูดหรือเปล่า?”
“ฮะๆๆ...นายนี่มันช่างกล้าจริงๆ...ไม่มีใครท้าทายฉันอย่างนี้มาก่อน...ได้รู้กัน!!!”
...

“เดินไหวป่าว?”
“ไหวซี่~~”
“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันประคองให้”
“เฮ่ย--...ฉันไม่ปวกเปียกขนาดนั้น”
“แต่ฉันว่านายควรหาเวลาออกกำลังกายให้มากกว่านี้”
“นั่นสิ”
“พาวิ่งสักสิบกิโล”
“บ้าเหรอ?”
“ล้อเล่น”
(นึกว่าเอาจริง)
“บอล”
“หืม?”
“วันนี้ฉันสนุกมาก”
...เล่นเกมส์จบไปสองยก...เชคอินตอนเที่ยงเชคเอ๊าท์เกือบบ่ายสามเล่นเอาขาสั่นไปเหมือนกันเพราะอ๋อมแรงดีมากขึ้นขย่มเกือบตลอดกระแทกหน้าขาผมซะเป็นรอยแดงเชียว...ญาติสาวผู้พี่ตั้งแต่ออกจากโรงแรมก็อารมณ์ดีหน้าตายิ้มแย้มอย่างเห็นได้ชัดจนกระทั่ง...
“เสร็จซะทีนะคะ”
“ฝน!?”
“มารับถึงที่เชียวเหรอเนี่ย?”
“บริการทุกระดับสุดแสนประทับใจไงคะ”
“ฮะๆๆ...ก็ดี!!...จะได้ไม่ต้องเสียเวลาโบกรถ”
“รถจอดอยู่ข้างหน้าค่ะ”
(ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าใครขับ)
“อืมๆ...ดูท่าเธอจะมีเรื่องคุยกับบอล...งั้นฉันไปรอที่รถก่อนล่ะกัน”
“...........................................................”
“เฮ่!”
“อุ๊บ!!”
“มองตาเค้า”
“อะไรเล่า?”
“บอกให้มอง!!”
“...........................................................”
“เจ๊โกรธอยู่นะจะบอกให้”
“เรื่องอะไรกัน?”
“ยังจะมาถามอีตาบ้า!!...แอบออกมาจู๋จี๋กับพี่อ๋อมสองต่อสองเป็นใครจะไม่โกรธบ้างยะ?”
“ฉันก็ถูกลากออกมานี่นา”
“แต่ก็สบายตัวใช่มั้ยล่า?”
“โอ้ย!!...อย่า...อย่าบีบ~~”
“แล้วคืนนี้ตัวเองจะมีแรงเหลือเอากับเค้ามั้ย?”
“หา?”
“ไม่หาละ!!...นายน่ะต้องทำอะไรให้มันเท่าเทียมกัน...คอยดูนะคอยดู...ถ้าปลุกแล้วไม่ลุกล่ะน่ากลัวแน่จะบอกให้!!!”
(อะไรของยัยผีวะ?)
“ว่าแต่...เค้าแปลกใจมาก”
“ทำไม?”
“พี่อ๋อมไหงถึงใส่กระโปรงได้เนี่ย?...ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นสักครั้ง”
“ฉันขอให้ใส่เองแหละ
“นายเนี่ยนะ?”
“อื้อ!!”
“โฮ่~~”
“?”
“ไปๆๆ...ขึ้นรถ...เตรียมแก้ตัวกับพี่แคทให้ดีเถอะ...เจ้าหน้าที่หอควบคุม”
“อะไรของเธอ?...เจ้าหน้าที่หอควบคุม”
“ไม่เคยเห็นที่สถานีรถไฟเหรอไงห๊ะ?”
(หนอย~~...หลอกด่าเราว่าสับรางเก่ง...อึ๋ย!!...พี่แคท)
“กลับกันได้แล้ว”
...ถึงน้ำเสียงจะที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกที่เย็นชาตามแบบฉบับของพี่แคทแต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไปอย่างแน่นอน...
...

“หากเป็นเช่นนั้นจริงคุณหนูรองจะทำอย่างไรต่อไปหรือเจ้าคะ?”
“ควรจะนิ่งหรือพูดออกไปเราก็มิอาจจะตัดสินได้ดอก...ทว่า”
“........................................................”
“บ่อเกิดคือความเหินห่างสินะ”
“ดิฉันขอเสนอว่าเรามิสมควรจะพูดออกไป...อย่างน้อยก็ในเวลานี้”
“ถูกต้อง...การคาบข่าวไปบอกใครๆโดยหาได้เกี่ยวข้องกับตนนั้นมิใช่นิสัยของเรา”
“เจ้าค่ะ”
“.........................................................”
“คุณหนูรอง”
“.........................................................”
“คุณหนูมีอะไรหรือเจ้าคะ?”
“...เปล่า”
“เช่นนั้นก็กลับเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้าไปก่อน”
“.........................................................”
“.........................................................”
“ไหมมองมิเห็นเลยหรือไงนะว่าเดินผ่านลูกนกไปหนึ่งตัว?”
“.........................................................”
“แต่ว่า...เหตุใดลูกนกตัวนี้จึงมีขนสีเงินที่ยามต้องแสงอาทิตย์ก็ส่องประกายที่สุดแสนจะงดงามเหลือเกิน?”
“คุณหนูเจ้าคะ”
“อืม--...จะไปเดี๋ยวนี้”
...

ตัวอย่างในตอนหน้า...ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 98 “ผู้ไม่เคยรักใครอย่างแท้จริง!?”

“กระทั่งพี่รีย์ก็ยังมองไม่ออกหรือคะว่าเด็กผู้หญิงที่อยู่กับพ่อเป็นใคร?”
“ไม่รู้...แต่พี่มั่นใจว่าไม่ใช่อุษณรัศมีหรือสิตลรัศมีเพราะทั้งสองมีพระเวทย์เทียบเท่ากับพี่ซึ่งพี่จะต้องรู้”
“แล้วผู้ที่มีพระเวทย์เหนือกว่าพี่รีย์ก็เห็นจะมีเพียงหัสดินเทวนาถ...ไม่!!...เขาไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้”
“หากตัดอชินีสุราลัยออกไป...ไม่จริง!!!...เป็นไปไม่ได้!!!!...ก็...ก็เวลานี้นางยังหลับใหลอยู่ไม่ใช่หรือ?”
.........................................................................
“ท่านดูแลเราเป็นอย่างดีเช่นนี้ก็เห็นทีจะต้องได้รับสิ่งตอบแทนบ้าง”
“หนูน้อย...จะตอบแทนอะไรพี่เหรอ?...แต่จริงๆพี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะแค่อยู่เป็นเพื่อนหนูเท่านั้นเอง”
“นั่นก็คือ...วาระสุดท้ายแห่งชีวิตของท่านอย่างไรล่ะ?”
“โอ้โห!!...ขำไม่ออกนะเนี่ย?...จะเล่นแรงไปหน่อยแล้วมั้ง?”
...................................................................
“ทำไมพี่ถึงคาดไม่ถึงว่าเป็นนาง?...เทพบดีแห่งการหยั่งรู้...พญาหงส์ผู้ไม่นำพาต่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดี”
“เราจะทำยังไงดีคะ?...เพราะพระเวทย์ที่เหนือกว่าเราทั้งหมดพี่รีย์จึงมองไม่ออกว่าเป็นราชหงส์สุรัมภา”
“และยังได้รับการขนานนามว่าเป็นเทพบดีแห่งการทำนายอีกด้วย...คุณพ่ออย่าฟังคำพูดของนางเด็ดขาด!!!!”
“ระ...ร่ำลือว่าการพยากรณ์ของนางไม่เคยผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว...แบบนี้อนาคตของพ่อต้องเปลี่ยนแน่!!!!”
...


Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: ตุลาคม 15, 2018, 07:55:43 am »
ตอนต่อไปราชหงส์สุรัมภาจะตอบแทนอะไรให้บอลนะ หรือว่าจะยอมมาเกิดเป็นลูกของบอลกับม่อนนะ....ถ้าเป็นแบบนั้นก็ชักอยากจะเห็นฉากพิศสวาทของม่อนกับบอลแล้วซิ......

*

ออฟไลน์ kaithai

  • Global Moderator
  • *****
  • 2691
  • 2571
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: ตุลาคม 15, 2018, 10:11:12 am »
ขอบคุณ คุณ matable2016  ที่นำมาฝากเพื่อนๆ

สำหรับผลงานของท่าน adslman  ที่เพื่อนๆได้นำมาลงไว้ในบอร์ดนี้
สามารถติดตามได้ที่






*

ออฟไลน์ Komsan Tanunchai Olympus

  • Senior Member
  • ****
  • 615
  • 1
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: ตุลาคม 15, 2018, 10:45:17 am »
จัดการพี่อ๋อมเอาซะตัวเองขาอ่อนไปเลยท้าเขาดีนักแล้วจะไปจัดการต่อกับฝนคืนนี้ไหวไหมเนี่ย

*

ออฟไลน์ sthanya

  • Supreme Member
  • *********
  • 5353
  • 3951
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: ตุลาคม 15, 2018, 02:30:33 pm »
หายไปสามชั่วโมงได้สองน้ำสบายตัวไป แล้วคิดคำแก้ตัวกับแคทดี ๆ ล่ะ ระวังเจอดาบ

*

ออฟไลน์ peddo

  • Legend Member
  • *******
  • 2488
  • 1222
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: ตุลาคม 15, 2018, 02:49:45 pm »
ตอนนี้ พูดไม่เยอะ เนื้อไม่ต้อง ขอสองน้ำ มหากาพย์ที่แท้ทรู มีทั้งภาคมนุษย์ และอมนุษย์ เรื่องราวยังไม่คลี่คลาย พระเอกเราคงต้องอ่วมไปอีกนาน ขอบคุณ​จ้า​

*

ออฟไลน์ tetete

  • Senior Member
  • ****
  • 960
  • 175
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: ตุลาคม 16, 2018, 10:10:55 am »
ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต บอลก็ยังกลัวแคทอยู่เสมอ 555

*

ออนไลน์ swss2511

  • Ultimate Member
  • ********
  • 3136
  • 734
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: ตุลาคม 17, 2018, 08:58:46 am »
บอลจัดให้พี่น้องเกือบครบทุกคนแล้ว

*

ออฟไลน์ GameOver Channel

  • Tiny Member
  • *
  • 17
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: ตุลาคม 18, 2018, 12:06:34 am »
เรื่องนี้หายไปนานเลยแฮะ
สาวๆเยอะจัด​ เริ่มจำตัวละครไม่ได้แล้ว

*

ออฟไลน์ flask

  • Senior Member
  • ****
  • 676
  • 315
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #9 เมื่อ: ตุลาคม 28, 2018, 11:44:46 am »
ติดตามตลอดครับ​ ไม่ค่อยมีฉากหวือหวาแต่น่าตามติดมากขึ้น​ ขอบคุณ​ครับ​

*

ออฟไลน์ Boeufy

  • Full Member
  • **
  • 189
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: ตุลาคม 29, 2018, 01:09:42 am »
ติดตาทอยู่นะครับ

*

ออฟไลน์ suteeboonmark

  • Junior Member
  • ***
  • 486
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #11 เมื่อ: ธันวาคม 13, 2018, 12:07:00 am »
พ่อบอลเรานี่เล่นจิตวิทยาน่าดู ถือว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเลยตั้งแง่หลอกล่อเจ้าเล่ห์จนกลายเป้นนิสัยแล้ว

*

ออฟไลน์ NaNNz

  • Full Member
  • **
  • 65
  • 13
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #12 เมื่อ: ธันวาคม 19, 2018, 07:04:23 pm »
 ::YehYeh:: ::YehYeh:: ::YehYeh:: โอ้ยยยย รอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วเนี้ยยยย  สรุป จะมีพลังตอนไหนน๊าา เจ้าพระเอก  กลัวใจจังเลย ไม่อยากเดาเลยว่า อาจต้องไปทำให้ฝั่งศิวะบัณฑิต ท้องด้วยหรือป่าว
" "

*

ออฟไลน์ leopoldi

  • Tiny Member
  • *
  • 44
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #13 เมื่อ: มีนาคม 02, 2020, 11:48:25 pm »
ติดตามอยู่ครับอ่านสนุก มีอารมณ์เหมือนอ่านทั้งนิยายและการ์ตูนไปพร้อมกัน รอตอนใหม่ๆอยู่นะครับ

*

ออฟไลน์ numzaza

  • Tiny Member
  • *
  • 42
  • 0
    • ดูรายละเอียด
Re: ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 97 by adslman
« ตอบกลับ #14 เมื่อ: มีนาคม 14, 2020, 01:03:22 pm »
ผู้แต่งเลิกเขียนแล้วหรอครับเสียดายนิยายสนุกมากครับ

 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ