With No Remorse Copy Chapter 16 Cr psycho2544

With No Remorse Copy Chapter 16 Cr  psycho2544

  • 0 ตอบ
  • 3787 อ่าน
*

ออฟไลน์ zaaaar65

  • Senior Member
  • ****
  • 704
  • 2468
    • ดูรายละเอียด
With No Remorse Copy Chapter 16 Cr  psycho2544
« เมื่อ: พฤศจิกายน 23, 2015, 09:50:55 pm »

ชาติชายในชุดยีนส์กับศรัณย์ที่แต่งตัวเป็นคนส่งพิซซ่าผ่านประตูเข้ามาเจอวรวุฒิที่นั่งหน้าเครียดอยู่ที่ชุดรับแขกในห้องนั่งเล่น ยกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้นดื่มอั๊ก ๆ ก่อนวางลงบนโต๊ะ

เป็นไงมั่งวุฒิชาติชายเอ่ยถามพร้อมกับถอดเสื้อแจ๊กเก็ตออกพาดเก้าอี้แล้วดึงถุงมือหนังออกฝ่ายศรัณย์เดินเข้าห้อง ด้านหลังก่อนกลับมาพร้อมกับถุงขยะสีดำใบใหญ่มือกำลังยัดเสื้อฟอร์มของร้านพิซว่าใส่ถุง

อยู่ข้างบน กูให้อาบน้ำนอนพักวรวุฒิตอบตาแดงก่ำ

กูไม่น่าให้ยายก้อยมายุ่งด้วยเลย

แล้วไปแล้วน่ามึงก็ถามความสมัครใจยายก้อยแล้วนี่ชาติชายหยิบแจ๊กเก็ตยัดใส่ถุงขยะที่ศรัณย์ยื่นให้พร้อมกับถุงมือ

ไม่รู้ฤทธิ์ยาจะหมดเมื่อไหร่ เมื่อกี้ยายก้อยอาละวาดน่าดูวรวุฒิส่ายหัว

มึงจัดการเสื้อผ้าก่อนดีกว่าเสร็จจะได้ให้นายรัณย์เอาไปจัดการชาติชายพูดระหว่างถอดเสื้อและกางเกงยัดใส่ถุงแล้วเดินไปหยิบเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ที่เตรียมไว้มาสวมแทนวรวุฒิจึงลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าตัวเอง

แล้วจะเอาไปไหนล่ะ ศรัณย์วรวุฒิถามนายทหารรุ่นน้องขณะที่ยัดเสื้อผ้าลงถุงก่อนจัดการกับรองเท้าผ้าใบของตนแล้วโยนตามหลังรองเท้าของชาติชายลงถุงไปด้วย

เดี๋ยวเอาไปเตาเผาของพันบริการครับพี่ติดต่อไว้แล้ว จ่าสมหมายรออยู่แล้วศรัณย์หมายถึงจ่าทหารบกที่การุณย์มอบหมายให้มาขับรถให้ ศรัณย์บอกพร้อมกับรวบปากถุงมัดเป็นปม แล้วหันไปบอกชาติชาย

พี่ผมกลับไปที่บ้านเลย นะครับ

ฮื่อ ได้เลยรัณย์ชาติชายบอกศรัณย์มองตามหลังศรัณย์ที่หิ้วถุงดำเดินออกจากบ้านไป แล้วหันมาทางเพื่อนที่ลงนั่ง ซดเบียร์ต่อ

มึงรายงานผู้การหรือยังชาติชายเอ่ยถามเพื่อนต่อ

ยัง สี่ทุ่มกว่าเข้าไปแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยรายงานวรวุฒิวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะ

เอาไงดีวะ เรื่องยายก้อย

เดี๋ยวนอนแล้วตื่นมาก็คงไม่เป็นไรแล้วล่ะน่า

พี่แก้ว ก้อยร้อนเสียงใส ๆ ดังขึ้นทำเอาสองหนุ่มเหลียวกลับไปมองสาวน้อยลงมายืนอยู่ที่บันไดหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาสวมเสื้อยืดคอกว้างจนเห็นอกอวบดันตูมขึ้นมาเป็นก้อน ๆปลายจะงอยถันดันเสื้อปูดขึ้นมาบ่งบอกว่าเธอสวมเสื้อยืด เพียงตัวเดียวเบื้องล่างนุ่งกางเกงขาสั้นผ้าบางตัวเล็กสั้นกุดเสมอโคนขา เนินเนื้อดันผ้าขึ้นเป็นเนินนูน

เฮ้ย.ว้า...สองหนุ่มร้องออกมาพร้อม ๆ กัน

ลงมาทำไมร้อนก้อยก็ไปอาบน้ำซิแล้วพยายามนอน เดี๋ยวก็หายวรวุฒิลุกเดินไปหาน้องสาวจับไหล่กลมไว้มั่น จ้องลงไปในดวงตาใส ๆ ขณะที่บอกกล่าวก่อนพยายามจับร่างหันกลับดันหลังน้องสาวขึ้นข้างบน

อาบแล้วพี่แก้ว มันไม่หายน่ะมันร้อนแบบข้างในน่ะสาวน้อยหันมาบอกพี่ชาย

พี่แก้วช่วยก้อยด้วยซิ

ก้อย ฟังนะไอ้นั่นมันวางยาก้อยนะ เดี๋ยวฤทธิ์ยาหมดแล้วก้อยก็หายแล้ว

ไม่รู้อ่ะพี่แก้วก้อยนอนไม่หลับด้วย ก้อยพยายามแล้วนะสาวน้อยพูดรัวเร็ววรวุฒิยืนเกาหัวตัวเองยิก ๆ

พี่ก็ไม่รู้จะทำไงวรวุฒิบอกอย่างจนใจหันไปหาเพื่อน

ทำไงดีวะ

ยานอนหลับดีไหมวะวุฒิชาติชายพูดขึ้น

ไม่รู้ว่ะ ยาที่มันใส่ให้ยายก้อยมันยาอะไรก็ไม่รู้ว่ะวรวุฒิตอบพร้อมกับโอบกอดน้องสาวที่ซุกหน้าร้องไห้กระซิกๆ

ให้ กินสุ่มสี่สุ่มห้าเดี๋ยวเป็นอะไรไปมากกว่านี้ละ ยุ่งตายชักวรวุฒิยืนละล้าละลัง

เดี๋ยวกูพายายก้อยขึ้นนอนก่อนถ้ามึงจะกลับก็ปิดบ้านให้กูด้วย

เออ ไปเหอะชาติชายบอกเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำออกมารินใส่แก้วก่อนยกขึ้นดื่มวรวุฒิเดินพาน้องสาวหายลับขึ้นไปชั้นบนครู่ใหญ่ก่อนจะกลับลงมาทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มจนหมดกระป๋อง

ไม่น่าเลยกู.วรวุฒิบ่นกับตัวเอง

เอาน่าเดี๋ยวคงค่อยยังชั่วหรอกน่า กูนั่งคุยเป็นเพื่อนแล้วกันชาติชายบอกเพื่อนเบา ๆ

ขอบใจชายวรวุฒิเดินไปหยิบเบียร์กระป๋องใหม่มาเปิดหยิบอีกกระป๋องมาส่งให้เพื่อน แล้วนั่งลงต่างคนต่างนั่งคิดเงียบ ๆครู่ใหญ่วรวุฒิก็ลุกเดินไปเปิดโทรทัศน์กดหาช่องจนเจอช่องข่าวแล้วกลับมานั่งที่เดิม

เงียบชิบหาย ดูข่าวกันดีกว่าโครม..เสียงดังจากชั้นบนทำให้สองหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองก่อนจะลุกเดินพรวด ๆ ตามกันไปวรวุฒิปราดไปที่หน้าห้องนอน ห้องหนึ่งเคาะประตูสองสามทีแล้วเปิดออก

เป็นไงก้อยวรวุฒิโผล่หัวเข้าไปถามก่อนจะหลบวูบออกมา โครม... ไอ้พี่แก้วบ้า.. ไม่ยอมช่วยก้อย ฮือ ฮือเสียงใส ๆร้องออกมาจากข้างในตามด้วยเสียงเหมือนร้องไห้

แล้วจะให้พี่ทำยังไงล่ะก้อย ก็บอกแล้ว...

ไม่รู้แล้ว พี่เฮงซวย ฮือ ฮือ..

ก็เดี๋ยวยามันหมดฤทธิ์มันก็หายแล้ว..วรวุฒิร้องบอกผ่านช่องประตูแล้วหันมามองหน้าเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ไอ้บ้า ไม่รู้ ไม่ฟัง บ้าบ้าทั้งหมดเลย ร้อนจะตายอยู่แล้ว ฮือ ฮือ

เอาไงดีวะแม่อาละวาดใหญ่แล้ววรวุฒิหันมาถามชาติชาย

ไม่รู้โว้ย กูไม่เคยวางยาใครชาติชายตอบ

ก็ช่วยกันคิดหน่อยซีวะเป็นเพื่อนภาษาอะไรวรวุฒิหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปมองประตู

ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้พี่บ้า ฮือ อือ” “เวรแท้ ๆ กูวรวุฒิบ่นพลางเกาหัวยืนก้มหน้ามือยันบานประตูห้องน้องสาวให้เปิดแง้มๆ

มึงแหละไอ้ชาย

อ้าวเฮ้ย มาโทษกูได้ไงวะ

ก็มึงแหละต้นคิดแผนนกต่อเนี่ยวรวุฒิหันมาจ้องหน้าเพื่อน

กูจะรู้หรือว่ามันจะวางยาปลุกเซ็กส์ถ้ากูรู้กูก็ไม่เอาแผนนี้หรอก

ไม่รู้แหละ มึงต้องรับผิดชอบ

อ้าว เฮ้ย นี่มึงจะโยนขี้กันง่ายๆ เงี๊ยะ

น้องสาวกูไม่ใช่ขี้โว้ย แต่มึงต้องช่วยกูแก้ปัญหาวรวุฒิหันมาหาเพื่อน

ก็กูจะทำอะไรละวะก็นั่งเป็นเพื่อนมึงอยู่นี่

มึง..วรวุฒิหันตัวมายืนประจันหน้าเพื่อนหยุดพูดชั่วอึดใจอย่างรวบรวมสติ

มึงเข้าไป ช่วยน้องกูหน่อย

เข้าไปจะทำอะไรได้วะมึงยังโดนขว้าง

เข้าไปแล้วทำอย่างที่ผู้ชายเขาทำวรวุฒิบอกหนักแน่น ชาติชายอ้าปากค้าง

ไอ้บ้าชาติชายพูดเบาๆ

บ้าแดกแล้วไง น้องสาวมึงแท้ ๆ นะ

เชี้ยเอ๊ยแล้วมึงจะให้กูทำไง ยามันฤทธิ์เป็นไงก็ไม่รู้ เมื่อกี้ตอนที่พามันขึ้นมานอนกูลองจับชีพจรมันดูรัวถี่ฉิบหายวรวุฒิจ้องหน้าเพื่อน กูกลัวว่าเดี๋ยวมันจะสูงมากจนเส้นเลือดแตกหรืออะไร

ไม่มั๊งมันคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า

ก็แล้วถ้ามันถึงขนาดนั้นล่ะวรวุฒิจ้องหน้าเพื่อน ถึงทีชาติชายเกาหัวบ้าง

ดังนั้น มึงแหละเข้าไปจัดการ” “มึงอ่านกำลังภายในมากไปหรือเปล่าวะประเภทฤทธิ์ยาผงมอมเซียน กินแล้วแก้ไขไม่ได้ต้องร่วมเพศไม่งั้นไฟธาตุ แตกตายอะไรประมาณนั้น

กูไม่รู้ กูไม่ใช่หมอวรวุฒิบอกห้วน ๆ

แต่กูรู้ว่า น้องสาวกูกำลังทรมานแล้วไม่รู้ว่ามันจะมีอะไรอีก ถ้ามึงไม่ช่วยมึงก็ กลับไปเลย

ก็หาวิธีอื่นซีวะ

มึงก็พูดมาซิ วิธีไหนกูไม่รู้แล้ว คิดไม่ออกสองคนนิ่งอึ้งอับจนคำพูด

ตกลงมึงจะช่วยน้องกูหรือไม่ช่วย

ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะโว้ยวุฒิ น้องมึงยังเรียนไม่จบเลย แล้วจะยังไงต่อไปชาติชายยืนมึน

เหลืออีกปีเดียวก็จบแล้วแล้วต่อไปก็......เรื่องของมึงกะยายก้อยแล้วกันวรวุฒิพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

แต่ว่ากู..” “เอางี้ไอ้ชาย ตอนนี้น้องกูกำลังจะแย่ กูคิดออกทางเดียวถ้ามึงคิดอะไรออกมึงก็บอกมา มึงจะช่วยกูหรือเปล่าก็บอกมา ตอนนี้ถ้ามันจะเป็นมึงกูยินดี เพราะกูรู้จักมึงมาตั้งแต่รุ่น ๆ ยังไง ๆมึงก็ไม่ทิ้งน้องกู แต่กูจะไม่บังคับมึง หลังจากวันนี้ถ้ามึงกับยายก้อยจะแยกย้ายกันไปก็ตามแต่มึงกับยายก้อยจะตกลงกันกูไม่สนใจห่าอะไรทั้งนั้น กูไม่อยากทนดูน้องกู เป็นอย่างนี้เท่านั้นแหละวรวุฒิบอกเร็วปรื๋อ “.......

ชาติชายยืนมองหน้านิ่ง พูดไม่ออกหัวสมองหมุนติ้ว โครม... เสียงของแข็ง ๆ กระทบประตูห้องแล้วตกลงกับพื้น

ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่เฮงซวย ทั้งสองคนเลย ฮือ ฮือ

เอาก็เอาวะ ไอ้วุฒิหลังจากวันนี้ถ้ายายก้อยจะเกลียดกูไปทั้งชาติ มึงก็ไม่ต้องคิดอะไรมากนะวุฒิอย่างไรกูก็ตัดสินใจเอง แต่ด้วยเกียรติของกู ถ้ากูไม่ตายไปก่อนกูจะไม่ทอดทิ้งน้องมึงแน่นอนชาติชายบอกเพื่อนด้วยเสียงหนักแน่น

กูขอโทษมึงด้วย

ขอโทษกูเรื่องอะไร

เรื่องน้องมึงนั่นแหละแต่ว่า วุฒิ กูตบน้องมึงให้สลบไปเลยไม่ดีกว่าเหรอชาติชายหันมาถาม

เอาซิ ถ้ามึงตบยายก้อยกูเป่าหัวมึงจริงๆ เวรเอ๊ยวรวุฒิบอกเพื่อน

เดี๋ยวกูจะลงไปนอนข้างล่างมึงจำคำของมึงไว้ แล้วกัน

วุฒิ มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไงชาติชายบอกเพื่อนสายตาสองคู่จับจ้องประสานกันนิ่งตระหนักแน่แก่ใจว่าคำที่เปล่งออก จากปากแห่งตนไปนั้น ประดุจดังพันธะสัญญาอันลูกผู้ชายให้ไว้แก่กันอันจะสร้างพันธนาการแก่ทั้งสองไว้อย่างแน่นหนาและทั้งสองคนจะหายอมตระบัดสัตย์แห่งตนไม่ วรวุฒิพยักหน้าให้เพื่อนยกกำมือขึ้นกดลงกับไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะคลายออกประสานมือกับชาติชายที่ยกขึ้นรับ กูรู้ เหมือนตอนที่เราเรียนอยู่เตรียททหารนั่นเข้าเรียกเราว่า นตท. นักเรียนเตรียมทหาร เราก็เอามาร้องกัน น. น้ำหนึ่งใจเดียวเกลียวกล้ำ ต. ตั้งใจ แน่แน่วแล้วทำ ท. นั้น ทำ ทำไม่ได้ไม่มี กูรู้เพื่อนวรวุฒิบอกเพื่อนแล้วหันกลับเดินเข้าห้องนอนของตนไปชั่วครู่ก่อนจะหอบหมอนและผ้าห่มออกมา

กูจะบอกอะไรมึงอีกอย่างที่มึงไม่เคยรู้วรวุฒิเดินมาพูดเบา ๆ

ยายก้อยสนิทกับคุณรจนาเหมือนกัน ที่ยายก้อยรับปากเข้ามาร่วมมือกับเรา อย่างหนึ่งก็เพราะคุณรจนา ...

แล้ว...ชาติชายถามเมื่อเห็นเพื่อนหยุดพูด

ยายก้อยมันคงจะชอบ ๆ มึงอยู่แหละ

เฮ่ย เจอกันแค่ไม่กี่ทีเอง

นั่นแหละกูเป็นพี่ กูรู้วรวุฒิตอบ

กูไปนอนแล้วร่างสูงใหญ่หันกลับเดินลงบันไดไปย่างเงียบงัน

ชาติชายหันร่างไปยืนประจันกับประตูห้องเสียงร้องไห้กระซิก ๆ ดังลอดช่องประตูออกมา ขณะที่มือจับบานประตูเตรียมจะผลักเปิดออกนั้น ภาพใบหน้าของหลายคนผุดขึ้นมาสู่ห้วงคำนึง รจนาสตรีอันเป็นสุดหัวใจในชุดพยาบาลขาวสะอาด เมื่อวันที่เขาวอนขอให้เธอมาเป็นคู่ชีวิตยืนอยู่อย่างสดใสหน้าประตูเรือน ภาพของเธอที่นั่งพูดคุยกับมารดาเขาอย่าง สนิทสนมพันเอกการุณย์เพื่อนสนิทของบิดาที่นำพาเขามาสู่สถานการณ์ขณะนี้ ภาพของวรวุฒิยามที่กอดคอสนุกสนานกันมาตั้งแต่โรงเรียนเตรียมทหารภาพของบิดามารดาของวรวุฒิยามที่เขาเคยไปเยี่ยมเยียนถึงบ้าน และสุดท้ายภาพของสาวน้อย และใจเขาหล่นวูบเมื่อนึกถึงสาวน้อยคนที่อยู่ในห้องยามที่เธอยังเป็นเด็กเล็ก ๆเมื่อเขาไปเที่ยวเล่นที่ บ้านวรวุฒิ เด็กหญิงตัวน้อยไว้ผมเปียที่คอยมาพูดคุยกับพี่ชายเฉกเช่นที่รจนาก็เคยกระทำมาเช่นกัน ชาติชายผลักบานประตูเปิดอ้าออกสายตาก็พบกับสิ่งของที่ลอยละลิ่วเข้าใส่ ความฉับไวที่เคยฝึกฝนมาทำให้เขายกมือขึ้นจับของที่ลอยมาอย่างอัตโนมัติแล้วก้มลงมอง นาฬิกาปลุกเรือนกะทัดรัดเรือนนั้นดูสภาพแล้วคงมีอายุหลายปี แต่ที่ มันวาบขึ้นมาในห้วงคำนึงคือเด็กน้อยไว้ผมเปียที่ดึงแขนเสื้อเพื่อนของพี่ชายให้ซื้อให้คราวที่พากันไปเที่ยวงานวัดใกล้บ้าน สีชมพูที่เคยสดใสหม่นหมองลงไปตามกาลเวลา แต่มันยังคงทำงานเป็นปกติอยู่

พี่ชาย ก้อยขอโทษถึงจะขอโทษแต่หางเสียงยังตวัด พี่แก้วล่ะ

มันไปนอนแล้วชาติชายตอบเรียบ ๆ

ก้อยเป็นไงบ้าง

มันร้อนสาวน้อยทรุดนั่งลงกับที่นอนยกมือกอดอก ใบหน้าแดงก่ำ แล้วทำไมพี่แก้วถึงไปนอน

มัน..เมาเบียร์มั๊งชาติชายเดินเข้าไปใกล้ มองหน้าง้ำ ๆ นั้นแน่วแน่

ก้อยไม่ไปอาบน้ำดูล่ะ

เฮ่อะพี่แก้วเหรอเมาเบียร์ นั่งกินวันละสามสี่กระป๋องทุกวัน จะตับแข็งตายเข้าสักวันสาวน้อยบ่นงึมงำ

อาบแล้วมัน ไม่หายอ่ะพี่ชายมันแบบร้อนข้างในน่ะ นอนก็ไม่หลับพูดจบหยาดน้ำตาก็ไหลร่วง

งั้นมานอนดีกว่า มาพี่จะกล่อมชาติชายเดินเข้าถึงเตียงทรุดลงนั่ง สาวน้อยเถิบร่างออก

กล่อมไงสายตายังระแวงระไว

ก็เหมือนตะก่อนที่เรางอแงให้พี่กล่อมที่บ้านชายคลองของพ่อเราไงชาติชายเอนหลังนั่งพิงพนักเตียงหลับแล้ว จะได้หายร้อน ตื่นพรุ่งนี้ก็ไม่เป็นไรแล้วชาติชายอ้าแขนออกให้สาวน้อยขยับตัวเข้าซบไหล่หนาแน่น

[si


 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ