With No Remorse Copy Chapter 19 Cr psycho2544

With No Remorse Copy Chapter 19  Cr  psycho2544

  • 0 ตอบ
  • 4459 อ่าน
*

ออฟไลน์ zaaaar65

  • Senior Member
  • ****
  • 704
  • 2451
    • ดูรายละเอียด
With No Remorse Copy Chapter 19  Cr  psycho2544
« เมื่อ: พฤศจิกายน 25, 2015, 03:32:55 am »

ในห้องรับแขกนั้น ชาติชาย วรวุฒิ ศรัณย์กับชายหนุ่มอีกสองคน นั่งล้อมโต๊ะตัวเล็กก้มหน้าคุยกันง่วน เสียงโทรศัพท์วรวุฒิดังขึ้นเจ้าตัวจึงปลีกตัวไปรับโทรศัพท์ ครู่ใหญ่ ๆ ก็เดินกลับมา

เฮ้ย งานเข้าเสียงดังตั้งแต่ตัวยังเดินมาไม่ถึง ผู้การเรียก ไอ้ชายกับรัณย์ไม่ต้องเว้ยไม่ใช่เรื่องนี้ เรื่องต่างด้าว เดี๋ยว พวกข้าไปรับงานก่อน

งั้นผมติดรถกลับไปบ้านด้วยครับพี่ศรัณย์ร้องบอกพร้อมกับเก็บของ

ดี กูกลับด้วยชาติชายบอกเรียบๆ ลุกขึ้นช่วยเก็บของ ขณะที่กำลังช่วยกันปิดบ้านนั่นโทรศัพท์ของวรวุฒิก็ดังขึ้นอีก

ว่าไง ยายก้อย... อ้าว..แล้วไงล่ะ.. เดี๋ยวพี่จะออกไปทำงานก่อนแหละ.. เหรอ ได้ ๆเดี๋ยวให้ไอ้ชายมันรอแล้วกัน แค่นี้วรวุฒิปิดโทรศัพท์ขณะที่ชาติชายหันมามองเลิกคิ้ว

ชาย ไอ้ก้อยมันกำลังกลับบ้านมันลืมกุญแจบ้านน่ะ เอ็งช่วยรอ ยายก้อยหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวมาแล้วค่อยกลับ

ได้ แล้วเอ็งกลับมากี่โมงชาติชายบอกเรียบ ๆ

ไม่รู้ว่ะ เดี๋ยวไปแล้วจะโทรมาบอกยังไงฝากดูด้วยแล้วกันวรวุฒิบอกพลางหยิบของชาติชายยักไหล่

นี่ข้ามาเป็นขี้ข้าเอ็งแต่เมื่อไรวะชาติชายบ่นพึมพำ วรวุฒิเดินโฉบเข้ามาใกล้ ๆพูดกันให้ได้ยินกันแค่สองคน

หัดไว้ ไอ้ชาย ไอ้น้องเขย ฮ่าฮ่า ฮ่าพูดจบก็ออกเดินตัวปลิวออกจากบ้านไปชาติชายกลับมานั่งที่โต๊ะเปิดโทรทัศน์ นั่งดูฆ่าเวลาระหว่างที่ไม่รู้จะทำอะไร

สวัสดีค่า พี่ชายเสียงใส ๆ ของสาวน้อยดังขึ้นชาติชายหันไปดูเห็นสาวน้อยในชุดนิสิตกำลังถอดรองเท้า

สวัสดีจ๊ะ ร้อนไหม วันนี้ทำไมเลิกเร็วล่ะบ่ายไม่มีเรียนเหรอ แล้วยังไงถึงได้ลืมกุญแจบ้านชาติชายถามส

าวน้อย ยืนเบิกตาเลิกคิ้ว พี่ชายยยยเสียงถามแหลมสูงจนชาติชายเลิกคิ้วบ้าง

ทำไมเหรอ

ก็โหถามซ้า... ยังกะเป็นผู้ปกครองงั้นน่ะตอบพร้อมกับเม้มปาก

ค่า ก้อยเลิกเร็วเพราะวันนี้มีเรียนแค่ครึ่งวันเจ้าค่ะบ่ายไม่มีเรียนเจ้าค่ะ แล้วเมื่อเช้าก็ตื่นสายไปหน่อยเตรียมกับข้าวกับปลาให้พี่แก้วอยู่ เลยลืมหยิบกุญแจบ้าน เจ้าค่า....

โห แค่นี้ มีประชดชาติชายลุกเดินไปรินน้ำเย็น ๆ มายื่นส่งให้

อ่ะ กินน้ำก่อนนะ

พี่ชายนี่บ้านก้อยนะ

อ้าว จริงดิงั้นไม่ต้องกินแล้วกันชาติชายทำท่าจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มสาวน้อยพุ่งเข้าแย่งแก้วน้ำจากมือ ตอนที่มือ กระทบกันทำเอาน้ำกระฉอกรดทั้งสองคนจนเปียกไปด้วยกันสาวน้อยยืนหน้าบึ้งขณะที่ชาติชายหัวเราะ เช็ดน้ำ ออกจากใบหน้าตัวเอง

ดูเด่ะ เปียกหมดเลยคำพูดกระเง้ากระงอดทำให้ชาติชายยิ้มมากขึ้น

ยังจะมายิ้มอีก เดี๋ยวเหอะ

เอาน่า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะไป๊สาวน้อยสะบัดหน้า คว้าหนังสือเดินตึง ๆ ขึ้นชั้นบนครู่ใหญ่สาวน้อยก็เดินลงมาโดยเปลี่ยนจากชุดนิสิตมาเป็นเสื้อยืดแขนกุดคอกว้างอวดเนินอกผุดผ่องกับกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาระหง

พี่ชายกินอะไรดีคะ มื้อเย็นน่ะสาวน้อยชะโงกหน้าถามมาจากประตูห้องครัว

ไม่ละ เดี๋ยวพี่กลับแล้ว

อ้าวเหรอคะเสียงสลดไปนิดหนึ่ง

พี่แก้วกลับมากินข้าวป่าวคะ

ไม่รู้มันมันบอกว่าเดี๋ยวจะโทรมาบอก

แหม พูดไม่เพราะเลย ผู้ชายเนี่ย

อ้าว...

ก็จริงนี่คะหรือจะเถียง

ก็นิด ๆ หน่อย ๆ เองแหละน่าพี่ก็พูดกับเพื่อน ๆ เท่านั้นเอง

นั่นแหละเดี๋ยวจะโทรไปฟ้องคุณป้า
.
อ้าว...

แน้..พี่ชายนี่ พูดเป็นแต่อ้าวอ้าว เหรอคะเนี่ย

อ้าว... ไหงงั้นล่ะจะให้พูดอะไรล่ะ

ไม่รู้แล้วโกรธแล้วพูดจบสาวน้อยก็สะบัดหน้าเดินหายลับขึ้นไปข้างบนปล่อยให้ชาติชายนั่งงงอยู่คนเดียวเขานั่ง ส่ายหัวเบา ๆ แล้วหันไปดูโทรทัศน์ต่อได้ครู่ใหญ่ ๆ สาวน้อยก็เดินตุ๊บ ๆมายืนข้างหลัง

พี่ชายคะ จะกลับบ้านจริงเหรอ

อ้าวเดี๋ยวพี่ก็ต้องกลับบ้านซีครับ เดี๋ยววุฒิก็คงกลับแล้วมั๊ง

ไม่หรอกค่ะพี่แก้วบอกว่าไม่กลับจะออกไปทำงานเลย คงอีกสักสามสี่วัน

อ้าว เหรอ มันโทรมาแล้วเหรอ

ค่ะ โทรมาเมื่อกี้พี่ชายอยู่เป็นเพื่อนก้อยได้ไหมคะ

ก็ได้จ๊ะ ค่ำ ๆ ค่อยกลับก็ได้ไม่เป็นไรหรอก วุฒิออกไปทำงานนี่พี่คงว่าง ๆ อยู่หรอก

ไม่ใช่ค่ะ อยู่กลางคืนน่ะน้ำเสียงเริ่มกระเง้ากระงอด

อืมม จะดีเหรอชาติชายครุ่นคิดแหงนหน้าขึ้นมองสาวน้อยที่ก้มลงมาจ้องตา

นะคะ นะคะ ก้อยอยู่คนเดียวเหงาด้วย เบื่อด้วย ทุกครั้งเลย

แล้วให้พี่มาอยู่เป็นตัวตลกเหรอพี่เล่นตลกไม่เป็นด้วยนา

มาอยู่เป็นเพื่อนก้อยไงคะแบบคุยกันน่ะ เผื่อก้อยถามการบ้านมั่ง

งั้น..พี่จะรู้เรื่องเหรอนั่น เรียนมาคนละเรื่องเลยน่ะนะ

แหมก้อยก็ถามที่พี่ชายรู้เรื่องซีคะ เหอะ ไม่อยากก็ไม่ต้องก็ได้สาวน้อยเดินหายลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้งสาวน้อยหายไปอีกพักใหญ่ก็เดินกลับลงมา

พี่ชายคะพี่ชายจะไม่แต่งงานกับก้อยตามที่คุณป้าบอกใช่ไหมคะ

” “หา อะไรนะชาติชายสะดุ้งลุกขึ้นนั่งตัวตรง

พี่ชายจะไม่แต่งกับก้อยตามที่คุณป้าบอกใช่ไหมคะ

ใครบอกล่ะ

ก็เนี่ยก้อยบอกอะไรก็ไม่เห็นจะทำสักอย่าง

อ้าว...” “ก็จริงนิ ก้อยขอให้มาอยู่เป็นเพื่อนก็ไม่มาใหิ้อยู่กินข้าวก็ไม่อยู่

อ้าว...

แล้วยังจะมากวนโทโสก้อยอีกฮือ..คราวนี้สาวน้อยยืนร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทางลงมาอาบแก้ม

เฮ้ย..อ้าว ร้องไห้เรื่องอะไรชาติชายลุกขึ้นเดินไปโอบไหล่สาวน้อยเข้ามากอดเบา ๆ

ขี้แยซะ..

ไม่ต้องมาว่าก้อยเลย โกรธแล้ว

โกรธอะไรเล่าพี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แล้วก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งงานสักนิดแค่บอกว่าพี่อยู่ค้างคืนมันจะไม่ดี เท่านั้นเองชาติชายกอดพลางลูบไหล่มนๆ เบา ๆ กลิ่นกายสาวโชยเข้าจมูกรวยรื่น

แหม ก้อยโตแล้วนะคะ

ก็นั่นแหละอย่างที่แม่ว่านั่นแหละ ใครเขาจะมองไม่ดีไง

ช่างเขาดิ

แต่ก้อยจะเสียหายนะ

เรื่องของก้อย คนอื่นไม่ได้มาเป็นอะไรกับก้อยนี่

อ้าว...

งั้นพี่ชายกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับนะคะนะคะ นะ น้า...ใบหน้าสวย ๆอ่อนเยาว์นั้นเงยขึ้นออดอ้อน

อืมม ตกลง เดี๋ยวพี่โทรบอกศรัณย์ก่อนเขาจะได้รู้ว่าพี่ไม่กลับไปกินข้าวน่ะ

ได้ค่า...งั้นก้อยไปทำกับข้าวแล้วนะคะ

................... “เดี๋ยวคืนนี้มีของมาส่งจ่าชดช่วยไปรับของหน่อย หลังขนส่งน่ะเสี่ยใหญ่บอกลูกน้องคนใหม่อดีตตชด.นอกแถว

ครับ กี่โมงครับเสี่ยแล้วจะให้เอาไปไหนครับ

สักสี่ทุ่มน่ะ เอาไปเก็บไว้ที่บ้านที่บ่อสร้างก่อน ระวังด้วยล่ะ

ได้ครับแล้วเสี่ยล่ะครับ

ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวอั๊วกลับบ้านเลยเสี่ยใหญ่บอกแล้วลุกขึ้น

จ่าไปส่งที่บ้านแล้วก็ตามสะดวกแล้วกัน เสร็จแล้วโทรบอกหน่อย แค่นั้นก็พอ เดี๋ยวอีกสักสามวันค่อยไปส่งของกัน

ครับเสี่ยเสี่ยใหญ่เดินนำหน้าจ่าตำรวจออกจากห้องทำงาน พอขึ้นนั่งก็หยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมากดหมายเลข...................

ตกลงตามนั้นเลย เสี่ยผมจะให้คนไปรับของ แต่ช่วงนี้คงต้องระวังตัวหน่อยแล้วนะเสี่ยดูเหมือนมันจะใกล้ตัวเสี่ย เข้าไปทุกทีแล้วมั๊งผู้ช่วยรัฐมนตรีหนุ่มใหญ่นอนเอกเขนกอยู่บนที่นอน

ครับ ผมมีคนคุ้มกันใหม่แล้วครับท่านไม่ต้องห่วงนะครับ

อือมมม เสียดายลูกชายเสี่ยนะยังหนุ่มยังแน่น

ท่านพอจะระแคะระคายว่าฝีมือใครไหมครับ

ยังเลยนะ ทางนี้เงียบ ๆ อยู่ผบ.ตร. ก็ไม่ได้ว่าอะไรผู้ช่วยรัฐมนตรีหันไปมองประตูห้องที่เปิดแง้มออก

แล้วคราวหน้า จะให้ใครมาส่งของล่ะ” “เดี๋ยวผมมาเองครับ ขับรถล่องมาเลยกับลูกน้องอีกคนคนเก่าโดนเก็บไปหมด ต้องค่อย ๆ หาคนมาแทนครับ

ก็ดีนะ จะได้มาคุยกันบ้างพาคุณพัชราภามาด้วยซี จะได้มาพักสมองปากก็พูดอย่างหนึ่งแต่ในหัวนึกภาพเมียสาวใหญ่ของเสี่ยกิมเล้ง ยามที่เปลือยกายให้เขาเอาท่อนเนื้อทะลวงรูฉ่ำน้ำเมื่อคราวที่แล้ว

เดี๋ยวคราวหลัง ผมพามาพักผ่อนครับคราวนี้ส่งของเดี๋ยวจะเอิกเกริก

พามาก็ช่วยปกปิดด้วยไงก็โอเคนะเสี่ย งั้นแค่นี้นะผุ้ช่วยรัฐมนตรีบอกตัดบทสนทนา

ครับท่าน สวัสดีครับ”...................


ชาติชายส่งจานที่ล้างจนสะอาดไปให้สาวน้อยที่รับไปเช็ดจนแห้งหมาดแล้วคว่ำวางลงกับตะแกรงสำหรับวางจาน
พี่ชายอยู่เป็นเพื่อนก้อยไม่ได้จริง ๆ เหรอคะเสียงถามอ่อย ๆ

มันไม่ดีไงล่ะจ๊ะชาติชายตอบเรียบๆ หันไปยิ้มให้สาวน้อยที่ยืนหน้าง้ำอยู่ข้าง ๆ ปิดน้ำที่ล้างจานอยู่แล้วเอาฟองน้ำเช็ดอ่างล้างจานจนหมาด

ใครรู้เข้าเขาจะเอาไปพูด สาวน้อยก็เสียหายไงเกิดไปเข้าหูแม่เข้า มีหวังโดนเทศนากันอีกคราวนี้สาวน้อยไม่ได้ออดอ้อนออกฤทธิ์แต่เดินขึ้นชั้นบนไปเงียบๆ ชาติชายถอนหายใจเบา ๆ จัดการปิดประตูหลังบ้าน แล้วไล่ปิดหน้าต่างครัวลงกลอนปิดไฟแสงสว่างจนเรียบร้อย แล้วไล่ปิดมาถึงห้องนั่งเล่น จัดการปิดหน้าต่าง ปิดไฟในห้องเปิดไฟหน้าประตูบ้านเงยหน้าขึ้นมองชั้นบนที่สาวน้อยหายเงียบขึ้นไปครู่ใหญ่แล้ว เขาชั่งใจก่อนจะปิดประตูบ้านลงกลอนไว้ก่อน แล้วพาร่างเดินขึ้นชั้นบนตรงไปยังประตูห้องสาวน้อยที่ปิดเงียบยกมือเคาะประตูเบา ๆ พอไม่มีเสียงตอบก็ค่อย ๆ แง้มประตูมองเข้าไปในห้องเตียงนอนว่างเปล่าพาให้เขาฉงนใจว่าสาวน้อยหายไปอยู่ที่ไหน แต่พอหันกลับมาร่างขาว ๆก็โดดเข้าใส่กอดคอแน่น อกอวบตันในเสื้อยืดบดอัดกับหน้าอก สองขาเรียวนวลรัด รอบเอวเขาไว้ชาติชายโอบแขนรัดรับร่างประเปรียวนั้นไว้แน่นด้วยกลัวเธอจะหล่น

นี่แน่ พี่ชายใบหน้างามจิ้มลิ้มยิ้มกริ่ม

อืมม อยู่นี่เอง เห็นเงียบพี่เลยขึ้นมาดู จะกลับแล้ว

ไม่ให้กลับสาวน้อยบอกแล้วแนบร่างเข้ากอดซุกหน้าลงกับซอกคอแน่น

ขี้โกงแล้วนะ

ไม่รู้ล่ะ ก้อยไม่ให้กลับพูดแล้วกอดแน่นขยับตัวที่เลื่อนไหลทำเอาเป้ากางเกงไถเอากับเป้ากางเกงชาติชายปลุก ท่อนเนื้อขึ้นมาช้า ๆชาติชายใจหายเมื่อรู้สึกว่าท่อนเอ็นเนื้อโดนกระตุ้นอย่างที่สาวน้อยก็ไม่ได้ตั้งใจ นี่สาวน้อย อย่าโกงซีครับ ปล่อยเถอะ

ไม่ปล่อย ไม่ปล่อยสาวน้อยขยับตัวรัดแน่นขึ้นแล้วก็ตื่นตะลึงตัวแข็งหน้าแดงเมื่อเป้ากางเกงที่แนบแน่นรู้สึกถึง ท่อนลำเนื้อของชาติชายที่แข็งขึ้นมาเป็นลำพองตัวส่งความแข็งผ่านเนื้อผ้าขึ้นมากดโคกเนินตัวเอง

อุ้ย..” “หือ..เป็นอะไร” “ไม่รุ๊..ใบหน้าแดงซ่านซุกเข้ากับซอกคอแต่ก้นกลมกลึงขยับไปมาเบา ๆ

ก้อย หยุดนะพี่ชายไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะชาติชายหน้าตาตื่นเมื่อรู้สึกว่าสะโพกกลมกลึงนั่นขยับจนเป้าโหนกขยับไถท่อนเนื้อเขาอยู่เบา ๆ

น้องก้อย..

ขา..เสียงขานรับมาจากซอกคอดังสั่นกระเส่าเรียวแขนรัดร่างชาติชายจนรู้สึกถึงกระเปาะเต้าบดอัดเข้ามากับอกเขา

พอเหอะ นะจ๊ะ

ไม่..ใบหน้าที่เงยขึ้นสบตานั้นแดงซ่าน

อย่าดื้อซิครับ

จะดื้อ..ชาติชายรัดร่างนั้นแน่นขึ้นเพราะตัวสาวน้อยทำท่าจะไถลลง

สาวน้อย เดี๋ยวเลยเถิดนะครับ

อืมม.. ช่างมันสาวน้อยตอบแผ่วหวิวพยายามรัดร่างตนเองไว้กับร่างชาติชาย

พี่ชายรักก้อยหน่อยซีคะ

พี่ชายก็รักสาวน้อยอยู่แล้วนี่ชาติชายขยับตัวเข้าไปในห้องพยายามขยับตัวเดินไปเพื่อจะวางร่างสาวน้อยลงบนเตียง แต่นั่นก็เท่ากับว่าตัวเขาเองขย่มร่างสาวน้อยจนโหนกเนื้อที่เบียดอยู่กับท่อนเอ็นถูไถกันมากขึ้น
[colo


 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ