ความสุขของผมคือการแย่งแฟนคนอื่น (EP.9) : "ชวนกลับบ้าน"

ความสุขของผมคือการแย่งแฟนคนอื่น (EP.9) : "ชวนกลับบ้าน"

  • 14 ตอบ
  • 1636 อ่าน
*

ออฟไลน์ GoDeRsOuL

  • Junior Member
  • ***
  • 416
  • 1197
    • ดูรายละเอียด
ได้กำลังใจดีจริง ๆ เลยได้เริ่มกลับไปเขียนตอน 11 ต่อแล้วครับ
บอกเลยว่าตอน 11 ผมทุ่มเทมาก ๆ ปั่นไปได้ราว 25% แล้ว ถ้าเสร็จแล้วจะลงในแอพ พร้อมกับตอนลงตอน 10 ที่นี่นะครับ




อ่านตอนก่อนหน้า หรือผลงานเรื่องอื่นๆ ได้ที่ ของผมครับ

และสามารถสนับสนุนให้กำลังใจในการเขียนงาน และอ่านตอนใหม่ ๆ ล่วงหน้าได้ตามช่องทางดังนี้ครับ







อย่าลืมเข้าไปพูดคุยกันได้ที่เพจนะครับ





บรรยากาศภายในห้องชมรมขณะนี้เต็มไปด้วยความเงียบงัน ต่างคนต่างอยู่ในโลกส่วนตัวด้วยการเขียนหรืออ่านอะไรบางอย่าง แต่ก็มีบ้างเป็นครั้งคราวที่เสียงของพี่เอมจะดังขึ้นยามเมื่อเธอมอบคำแนะนำแก่คนอื่น

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครฉุกคิดสงสัยเลยว่า ในระหว่างความเงียบนี้ มือของผมจะกุมมือพี่เอมกำแน่นซ่อนหลบอยู่ใต้โต๊ะ

ใช่ ผมยังคงตื่นเต้นกับความรู้สึกที่รู้ว่าแฟนหนุ่มของเธอนั่งอยู่ใกล้ ๆ แต่เพียงแค่จับมือของพี่เอมไว้ ความรู้สึกแปลกใหม่บางอย่างก็เกิดขึ้นกับผม

ผมไม่อาจอธิบายมันออกมาเป็นคำพูด แต่ผมก็ไม่ได้เกลียดมัน ผมรู้ดี มันไม่ใช่ความรักแน่ เพราะผมไม่สามารถรู้สึกแบบนั้นกับใครได้ ผมจึงคิดว่าสิ่งนี้น่าจะเรียกว่าความสบายใจ

ถึงกระนั้น ผมก็ไม่อยากจมอยู่กับมันไปมากกว่านี้ แม้มันจะให้ความรู้สึกดีและใหม่สำหรับผมแค่ไหน แต่ผมก็ยังต้องการพี่เอมเพียงแค่ร่างกายของเธอ และทำให้เธอโหยหาแต่ผมเท่านั้น ผมไม่ได้ต้องการหัวใจของเธอ มิเช่นนั้นแล้ว ผมจะไม่อาจได้พบกับความตื่นเต้นจากความปรารถนาลับของผมอีก

ผมปล่อยมือของเธอเมื่อผมเขียนเสร็จ พี่เอมพยักหน้าให้ผม เธอไม่สามารถทิ้งแฟนของเธอได้ ผมจึงหยิบกระดาษยื่นให้พี่จ๋า

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ใหม่ ๆ ครับ”

“อ๊ะ! เดี๋ยวสิภูมิ ยังตัดสินใจไม่ได้เหรอ? ” พี่จ๋าถามเมื่อเห็นผมเดินไปที่ประตู ก่อนที่เธอจะก้มลงอ่านสิ่งที่ผมเขียน

“ขอคิดดูก่อนนะครับ แต่บอกตามตรงเลยว่าผมสนุกกับประสบการณ์ในวันนี้มาก”

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่งานเขียน แต่เป็นประสบการณ์ที่ได้อยู่กับพี่เอม ตรงนั้นคือสิ่งที่ผมชอบมากที่สุด

“โอเค แล้วเจอกันนะภูมิ” พี่เอมยิ้มส่ง

“ครับ แล้วเจอกันครับพี่” ผมผงกหัวให้เธอเล็กน้อยก่อนจะบอกลาทุกคนต่อ รวมถึงพี่บิ๊กที่ยังยุ่งอยู่กับงาน และแพร สาวเนิร์ดคนนั้นด้วย

พ้นออกจากประตูไปได้นิดเดียว ผมก็ได้ยินเสียงพี่จ๋าตะโกนลั่นมาจากด้านหลัง

"อ๊ะ! นี่มันอะไรกันเนี่ย? กางเกงในสีแดง กางเกงในสีฟ้า กางเกงในสีเขียว เขียนบ้าอะไรเนี่ยภูมิ!!!!"

อา… คือผมคิดอะไรไม่ออกจริง ๆ และนั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมจะทำได้แล้วล่ะ โชคดีที่ผมรีบวิ่งออกมาทันที ดูแล้วคงจะอันตรายไปสักหน่อยหากผมที่จะอยู่แถวนั้นต่อ

เมื่อผมเดินมาถึงประตูโรงเรียน ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเริ่มพิมพ์ข้อความส่งถึงพี่เอม…

เมื่อครั้งกำลังหาเลือกที่เรียน เนื่องเพราะผมต้องการจะเริ่มต้นใหม่ให้ไกลเหล่าหญิงสาวที่ผมเคยขโมยมาตอนอยู่โรงเรียนเก่า ผมจึงจงใจหลีกเลี่ยงทุกโรงเรียนที่อยู่ใกล้บ้าน บ้านของผมตั้งอยู่ห่างจากโรงเรียนใหม่หลายสถานีรถไฟฟ้ามาก อีกทั้งยังอยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนมัธยมที่ใกล้ที่สุด จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะเจอใครสักคนที่รู้จักผมในสมัยมัธยมต้น

มีหญิงสาวหลายคนที่คิดผูกพันกับผมมากเกินไป แน่นอนว่าพวกเธอยังคงแสดงความรักต่อแฟนหนุ่มของตัวเองเป็นอย่างดี แต่นั่นก็เพราะผมห้ามไม่ให้พวกเธอเลิกกับพวกเขาเท่านั้น หัวใจของพวกเธอได้ตกเป็นของผมแล้วโดยสมบูรณ์ จนแม้ผมจะตัดขาดจากหญิงสาวเหล่านั้นแล้วก่อนจะเรียนจบ มันก็ไม่ได้ทำให้พวกเธอหยุดติดต่อกับผมเลยสักนิด นั่นจึงเป็นที่มาให้โทรศัพท์ของผมต้องเปิดโหมดปิดเสียงอยู่ตลอด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผมต้องเสียเวลาเปิดดูข้อความหรือรับสายของพวกเธออีก

เหล่าหญิงสาวของผมหลายคนเลือกใช้รถไฟฟ้าในการเดินทางไปกลับโรงเรียนเช่นกัน และแน่นอนว่า ผมต้องเคยมีประสบการณ์ดี ๆ บนรถไฟฟ้ามาแล้ว ผมยังเคยมีความคิดที่จะทำกันในที่สาธารณะอีกด้วย แต่เมื่อคิดว่าอาจจะถูกจับได้หรือมีคนรู้จักมาเจอะเจอเรา ยกตัวอย่างเช่นแฟนหนุ่มของพวกเธอที่อาจจะขึ้นรถไฟฟ้าขบวนเดียวกัน แม้มันจะน่าตื่นเต้นแค่ไหนแต่ความคิดนี้ก็เสี่ยงพอตัว ผมจึงยังไม่เคยลองมันเลยสักครั้ง แต่ถ้าในอนาคตก็ไม่แน่

อย่างไรก็ตาม ข้อความที่ผมส่งให้พี่เอมคือบอกให้เธอมาหาผมที่สถานีใกล้ ๆ โรงเรียน ผมจะชวนเธอให้มาที่บ้านของผม บ้านที่มีแค่ผมอยู่เพียงคนเดียวเพราะพ่อกับแม่ต่างยุ่งเหยิงกับงานของพวกเขาจนไม่ค่อยจะกลับมานัก

ใช้เวลาไม่นานในการรอ ผมก็เห็นร่างอันดูเหนื่อยหอบของพี่เอมโผล่มาที่สถานี นี่เธอวิ่งมาเลยเหรอ?

“พี่เอม! ๆ ทางนี้ครับ! ”

พี่เอมหันมาตามเสียงของผมและเดินตรงมาหา เหมือนเธอจะใจชื้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นผมที่กำลังโบกมือให้ แต่แล้ว เธอก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังอยู่ในที่สาธารณะ ใบหน้าและลำคอของเธอจึงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

“ไม่ต้องตะโกนก็ได้ เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก”

อาาา… เธอเป็นพี่ ม.6 ที่น่ารักมากจริง ๆ

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเอมขึ้นรถไฟฟ้าล่วงหน้าไปก่อนนะ ส่วนภูมิจะนั่งอีกขบวนตามไป จะได้ไม่มีใครสงสัย”

"เราจะไปไหนกันเหรอ? "

“บ้านภูมิเอง จากตรงนี้ไปไม่กี่สถานีหรอก เอมไปนะ? ”

แม้จะยังรู้สึกเขินอายอยู่ แต่พี่เอมก็พยักใบหน้าอันน่ารักของเธอให้กับผม

ไม่นานรถไฟฟ้าก็มาถึง และอย่างที่ผมบอกไว้ เรานั่งรถไฟฟ้าคนละขบวนกันโดยส่งข้อความคุยกันอยู่ตลอดเวลา ดูเหมือนพี่เอมจะไม่ค่อยชินกับการนั่งรถไฟฟ้าสักเท่าไหร่เนื่องจากเธอมักจะขึ้นรถเมล์เพื่อกลับบ้านอยู่เป็นประจำ

[ทำไมมาเรียนไกลจัง]

[คือภูมิอยากหนีมาไกล ๆ น่ะ]

[หนี? หนีอะไร?]

[ไว้ภูมิจะเล่าให้ฟังทีหลังนะ ว่าแต่…เอมออกมาได้ยังไงครับ]

ผมไม่คิดว่าแฟนหนุ่มของเธอจะปล่อยให้เธอกลับบ้านคนเดียว พวกเขามักจะรอเพื่อกลับพร้อมกันอยู่เสมอ ยืนยันได้จากวันแรกของเทอมที่แม้จะมีเหตุอันไม่เป็นใจแต่เขาก็ยังจะกลับพร้อมพี่เอมโดยการอยู่รอเธอตรงประตูโรงเรียน และนั่นทำให้ผมเกิดอยากขอบคุณพี่บิ๊กเอามาก ๆ ที่เขาออกจากห้องไปเป็นคนแรกในวันนั้น เพราะมันทำให้ผมมีโอกาสได้เข้าใกล้แฟนสาวของเขาและมีวันนี้ได้

[อืม…เอมบอกบิ๊กว่าแม่ส่งข้อความมาบอกให้รีบกลับบ้านน่ะ]

[พี่บิ๊กเชื่อ?]

[เชื่อซิ บางครั้งแม่ก็ตามให้เอมรีบกลับบ้านแบบนี้แหละ]

[ถ้าแบบนั้นก็พอเข้าใจได้ครับ แต่ทำไมพี่บิ๊กไม่ออกมาด้วยกันล่ะครับ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขารอกลับพร้อมเอมตลอด]

[บิ๊กอยู่ทำงานของเขาต่อน่ะ งานชิ้นนั้นเกี่ยวกับทุนการศึกษาของเขา เอมเลยบอกให้บิ๊กอยู่ทำมันให้เสร็จแทนที่จะมาส่งเอม]

รุ่นพี่สาวคนนี้…. เธอกำลังทำให้ผมตื่นเต้นอีกครั้ง เธอโกหกผู้ชายของเธอเพียงเพื่อให้ได้มาพบกับผม ผมแทบรอที่จะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของผมอีกครั้งไม่ไหวแล้ว

[แล้วเขาก็ยอมอยู่ทำงานต่อจริง ๆ เหรอเนี่ย สงสัยภูมิต้องไปขอบคุณพี่บิ๊กสักหน่อยแล้ว]

[ทำไมล่ะ?]

[ก็เขากำลังยกแฟนของตัวเองให้ผมไง]

แม้จะห่างกัน แต่ผมก็คาดเดาปฏิกิริยาของพี่เอมได้ เธอต้องกำลังหน้าแดงอยู่แน่ ๆ

[ไม่ต้องไปเลยนะ เดี๋ยวบิ๊กก็สงสัยพวกเราหรอก]

พี่เอมตอบกลับอย่างไร้เดียงสาจนผมอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะสงสารแฟนหนุ่มของเธอ

[ภูมิแค่ล้อเล่นน่า แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ภูมิออกมาครับ ภูมิว่าภูมิได้ยินเสียงพี่จ๋าตะโกน…]

[อ้อ! ใช่ ๆ ก็เขียนอะไรส่งมากันล่ะ เป็นโรคจิตรึเปล่าเนี่ย]

[ทำไมล่ะ? ภูมิแค่เขียนโดยยึดจากคำหลักที่หยิบได้ เอมอ่านแล้วใช่ไหม]

[ใช่สิ! ได้อ่านกันทั้งชมรมแหละ ทำเอาวุ้นเส้นหยุดขำไม่ได้เลย ยัยจ๋าก็แทบจะฉีกมันทิ้ง ส่วนน้องแพรก็วิ่งออกจากห้องชมรมไปเลยหลังจากอ่านเสร็จ]

อะไรกันล่ะนั่น? ทำไมถึงตอบสนองแตกต่างกันขนาดนั้น? กับพี่จ๋าผมไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ แต่กับพี่วุ้นเส้นเธอดันขำซะงั้น? ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้หญิงขี้สงสัยคนนั้นคิดอะไรอยู่ในใจ และกับแพร ผมเดาว่าผมจะต้องเตรียมหนังหน้าให้พร้อมสำหรับการโดนตบเมื่อเจอเธอในครั้งถัดไป

[แต่ละคนก็คิดเห็นต่างกันสินะ แล้วเอมคิดยังไงล่ะ]

[ภูมิเขียนตามคำแนะนำของเอมได้ดีเลย ภูมิอาจจะมีพรสวรรค์อยู่ก็ได้นะ แต่แค่…ภูมิอาจจะโรคจิตหรือไม่ก็หมกมุ่นเกินไปหน่อย]

อา... ด้านนี้ของพี่เอมก็น่ารักเหมือนกันนะ แม้ว่าเธอจะเป็นหนึ่งในสาวประเภทที่น่ารักและขี้อาย แต่เธอกลับให้ความเห็นได้อย่างเหมาะสม ผมคิดว่าหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอายเสียอีก

ราวครึ่งชั่วโมงหลังจากขึ้นรถไฟฟ้าพวกเราก็มาถึงสถานีซึ่งเป็นจุดหมาย พี่เอมออกจากรถไฟฟ้าและเดินนำออกไปก่อนโดยมีผมที่ลงจากขบวนถัดไปเดินตามหลังอยู่ห่าง ๆ จนเมื่อพวกเราพ้นจากบริเวณสถานีออกมา ผมจึงเริ่มขยับมาเดินอยู่เคียงข้างเธอ

ผมยื่นมือไปคว้ามือพี่เอมมาจับไว้แล้วกำแน่น พี่เอมสะดุ้งเพราะไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อเห็นว่าใครจับมือเธอ เธอก็สงบลงทันที ไม่มีการต่อต้านจากเธออีกต่อไป และเมื่อคิดว่าย่านนี้อยู่ไกลจากสถานที่ที่เธอคุ้นเคย ความกังวลว่าจะถูกคนรู้จักพบเห็นของพี่เอมก็ลดคลายลง ในสายตาของคนอื่นแล้ว พวกเราดูเหมือนคู่รักธรรมดา ๆ เท่านั้น

"แถวนี้ต่างจากแถวบ้านเอมลิบลับเลยนะ ภูมิอยู่ที่นี่ตั้งแต่เล็กเลยเหรอ" พี่เอมถามขึ้นขณะมองสำรวจโดยรอบอย่างสนใจในระหว่างที่เรากำลังเดินไปเรื่อย ๆ

แถบนี้ต่างจากย่านอื่นๆ ตรงที่ไม่ค่อยจะพลุกพล่านเท่าไหร่นัก มันเต็มไปด้วยบ้านเรือนส่วนตัวหลังใหญ่จำนวนมาก ไม่มีตึกสูงอย่างคอนโดหรืออพาร์ตเมนต์เลยแม้แต่น้อย บ่งบอกได้ว่าผู้อยู่อาศัยในแถบนี้ส่วนใหญ่คงจะมีฐานะอยู่ในระดับหนึ่ง

“ต่างกันยังไงครับ? ”

"ก็แถวนี้เงียบสงบดี ส่วนบ้านเอมอยู่ใกล้ห้าง แถว ๆ นั้นคนก็เลยเยอะ วุ่นวายจะตาย"

อา… พี่บิ๊กได้ไปเยี่ยมบ้านของเธอแล้วหรือยังนะ พี่เอมออกจะเป็นสาวขี้อายขนาดนี้ และเหมือนแม่ของเธอจะค่อนข้างเข้มงวดด้วย สังเกตได้จากการที่เธอโทรเรียกพี่เอมให้รีบกลับบ้านเป็นครั้งคราว

หลังเดินมาได้ระยะหนึ่ง พวกเราก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านของผม แม้จะไม่ใหญ่เท่าหลายบ้านในแถบนั้น แต่บ้านของผมก็ถือว่าใหญ่กว่าบ้านทั่วไป เมื่อมองจากภายนอก คุณจะคิดว่ามีครอบครัวขนาดใหญ่อาศัยอยู่ แต่ความเป็นจริงช่างห่างไกลจากนัก ผมอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้นในบ้านหลังนี้

"ภูมิ!!"

ขณะผมกำลังเปิดประตู เสียงตะโกนของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลังไม่ไกล

"พาสาวใหม่มาอีกแล้วเหรอ?! ”

ผมหันมองไปยังทิศทางของเสียง เสียงซึ่งที่จริงแล้วผมรู้จักดี

‘โมเม’ เพื่อนบ้านและเพื่อนสมัยเด็กของผม ครอบครัวของเธอและผมเป็นเพื่อนกัน ดังนั้น เมื่อพวกพ่อแม่เลือกบ้านที่จะตั้งถิ่นฐาน พวกเขาจึงเลือกบ้านที่อยู่ติดกัน

“ใครน่ะภูมิ? ” พี่เอมขมวดคิ้วเล็ก ๆ เธอสงสัยเพราะโมเมเรียกผมด้วยเสียงอันสนิทสนม

“ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก เข้าไปกันเถอะครับ”

ผมทำเป็นไม่เห็นไม่รับรู้และรีบดันพี่เอมเข้าไปในบ้าน

"อ้อ! นี่ทำเป็นเมินงั้นเหรอ!"

โมเมวิ่งตรงมาหาจากหน้าบ้านของเธอพร้อมกับเสียงโหวกเหวก ผมจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจัดการกับเธอตอนนี้ เธอมักจะพยายามทำลายความสนุกของผมอยู่ทุกครั้งจริง ๆ ให้ตายสิ

“เอมเข้าไปก่อนนะครับ ห้องนั่งเล่นอยู่ทางซ้าย เดี๋ยวภูมิตามไป”

ผมยิ้มและเปิดประตูให้พี่เอม เธอดูมีอาการสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่บ้าง แต่ผมยังไม่สามารถจัดการกับมันได้ในตอนนี้ ผมจึงมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ผมไม่รู้ว่าเธอจะเข้าใจหรือไม่ ผมไม่ต้องการให้เธอได้พูดคุยกับยัยโมเมนั่น ผู้หญิงคนนั้นจะพยายามเล่าเรื่องไร้สาระ ๆ ให้เธอฟังอย่างแน่นอน

“อ...อืม เอมรอข้างในนะ”

พี่เอมพยักให้ผมด้วยสีหน้าตื่น ๆ ของเธอก่อนจะเดินเข้าบ้านไป




*

ออฟไลน์ asiakook

  • Gold Member
  • *****
  • 1425
  • 920
    • ดูรายละเอียด
ของที่ไม่น่าตื่นเต้น(ไม่มีเจ้าของ)มาวนเวียนใกล้ๆ เครียดตาย อิอิ ขอบคุณครับ
ปล.ไรท์ต้องไปสัมภาษณ์โมเม มาแฉภูมิ หลังไมค์ซะหน่อยครับ

*

ออฟไลน์ navy868

  • Veteran Member
  • ******
  • 1968
  • 878
    • ดูรายละเอียด
ชวนมาบ้านได้แล้วคงไม่ถูกรบกวนจากเพื่อนจนอดนะ ::ChuChu::
เพื่อนคงยังไม่มีแฟนใช่มั้ย... ::Thinking::

*

ออฟไลน์ petergg

  • Senior Member
  • ****
  • 846
  • 96
  • เขียนเรื่องอะไรดีครับ
    • ดูรายละเอียด
ผมยังคงคอย ตอน 11 ในเว็ปอยู่นะครับ เดี๋ยวลืม
อะไรกันครับเนี่ย

*

ออฟไลน์ okai

  • Senior Member
  • ****
  • 909
  • 313
    • ดูรายละเอียด
มีมารมาผจญก่อนจะขึ้นสวรรค์แล้วสิครับ.. 

*

ออฟไลน์ onzoul

  • Senior Member
  • ****
  • 911
  • 214
    • ดูรายละเอียด
กว่าจะถึงเป้าหมาย ก็ต้องมีอุปสรรคกันบ้าง

*

ออฟไลน์ 1819

  • Legend Member
  • *******
  • 2483
  • 4
    • ดูรายละเอียด
 อ้าวว  จะเกมไหมนี่ ภูมิ เจ้าแห่ง NTR  ปั่น เขาขนหัวปลักหัวปร่ำ   สงสัย ว่า ถ้าเกิดภูมิจริงใจกับใึรสักคน แล้ว คนนั่น   มึntrภูมิ  แกจะเจ็บปสด พร้อมกับสนุกไปพร้อมกันไหม
กรุงเทพเป็นเมืองที่มีคนเหงา มากกว่าเสาไฟฟ้า

*

ออฟไลน์ swss2511

  • Supreme Member
  • *********
  • 5372
  • 734
    • ดูรายละเอียด
ภูมิต้องจัดการเพื่อนก่อนให้งานทุกอย่างราบรื่น

*

ออฟไลน์ shotti

  • Senior Member
  • ****
  • 726
  • 0
    • ดูรายละเอียด
ขวากหนาม....

*

ออฟไลน์ Agalos von Stresermann

  • Senior Member
  • ****
  • 894
  • 0
    • ดูรายละเอียด
เอาแล้ว โมเม มาอีกคนตัวละครใหม่
เอมจะโดนจัดการไหมพามาบ้านแล้วทั้งที

*

ออฟไลน์ meowmeng

  • Senior Member
  • ****
  • 987
  • 340
    • ดูรายละเอียด
พี่เอม ยอมมาเที่ยวบ้านแล้วน่าจะได้ประการณ์ขั้นสุดยอดละทีนี้

*

ออฟไลน์ therasak

  • Legend Member
  • *******
  • 2817
  • 641
    • ดูรายละเอียด
อ้าว​ เอมไหงตามใจภูมิไปซะทุกอย่างแบบนี้​ อ้อยเข้าปากช้างแน่​ เว้นแต่​ โมเมจะมาตะลุย​ด้วย​ ได้กินแห้วแน่นายภูมิ​

*

ออฟไลน์ B522

  • Junior Member
  • ***
  • 268
  • 0
    • ดูรายละเอียด
จะโดนเพื่อนบ้านขัดป่าวเนี่ย อ้อยมาเข้าปากช้างแล้วด้วย

*

ออฟไลน์ donki

  • Gold Member
  • *****
  • 1177
  • 291
    • ดูรายละเอียด
อืม ดูท่าแล้วคงจัดการไม่ยาก หมายถึงโมเมนะครับ ส่วนเอมไม่อยากจะคิด

*

ออฟไลน์ napakon

  • Veteran Member
  • ******
  • 1782
  • 597
  • เหงาๆเบื่อๆของคนออนไลน์
    • ดูรายละเอียด
ต้องไปขัดใจโมเมไว้แน่เลย

 

ช่องทางแจ้งข่าวเผื่อโดนปิด ติดตามไว้นะ